Sunday, February 7, 2016

ගයපන් කුරුල්ලෝ හෙට තව ගී නාද!!!!!!!!

නුඹට කෙලෙස නම් සුබ පතන්නෙමුද..... නොදන්නෙමි. මා ජීවිතයේ මා බොහෝ ගරු කරන පිරිස් සිටිති. ඒ අතරේ ඉතා ආදරය කරන අයද ඇත. නමුත් එකම විට ආදරයටත් ගෞරවයටත් ලක් වන පිරිස් ඉතා අල්පය. නුඹ එක වනම මා  සිත්හී ආදරයත් ගෞරවයත් පැහැර ගත් මිනිසෙකි. දයාබර ම මිනිසෙකි. ඉතින් සිහල කවියේ උල්පත පාමුල නුඹේ දස දහස් කවි දියවර ගලා යන මේ මොහොතේ නුඹට සුබ පැතිය යුත්තේ කෙලෙසදැයි ඇත්තෙන්ම දන්නේ නැත....

මා නුඹව මුලින්ම අදුනාගත්තේ අපේ නිවසේ නිරන්තර නුඹ ගැන ඇසුණු වදන් නිසාය. ඒ අප අතර වූ පෞද්ගලික් හැදුනුම්කම පමණක්ම නිසා නොවේ. නුඹේ අනන්ත අපරිමාණ වූ තෙත හදවත කරණ කොටගෙනය. ඒ හදින් උපන් සිහිලැති කවි පදද ගී පදද ගැදි කවි ද හේතුවෙනි. වස්සානේ කියැවූ මුල්ම දවසේ පටන් අද දක්වා ම මම නුඹේ සොදුරු සිතිවිලිවලට බැදුණෙමි. රමණීය වන ගැබේ මොණරුන්ට පිල් වියන සන්නාලියන් කොහොම දේදුන්න මැව්වාද යන කරුණ පුදුමයට හේතුවක් නොවේ. පුදුමය නුඹ සොබාදහමේ ඒ සොදුරු නිමේෂයන් පෑන් තුඩට ගත් අන්දමයි. සිත්තමක් සේ සිත් කැන්වසය මත ඇදෙන නුඹේ සොදුරු සිතිවිලිවලට ඉතා පණවත් වූ මිහිරියාවක් තිබේ.

ඉතින් මේ උල්පත පාමුලින් නුඹට ඇසෙනුයේ තව බෝ දුරක් යනු පිණිස නුඹ නමින් රැව් නැංවෙන මුදු කටහඩකි. ඒ කටහඩෙහි ස්වරවල සියලු ආකාරයේ සංවේදනාවන් තිබේ. නුඹතින් මේ සාළිස් වස පුරා පැහැ ගැන්වුණු කවි සිත්තම්, ගී සිත්තම්, ගැදි සිත්තම්, සියල්ලක තැවරී තිබුණු වේදනාවේ පැහැයන්, හේමමාලිය නුඹ නමින් ඉතිරි කොට ගිය සැබෑ සෙනෙහසක මතක සිත්තම්, සියල්ලක් අප හද තුළද ඉතිරි වී තබේ.... ඉතින් සොදුරු සිත්තරාණෙනි, තව තවත් සිත් තෙලිතුඩින් නේක පැහැ සිත්තම් මවනු මැනවි. අප අපේක්ෂා සහගතව හෙට දවස තෙක් බලා සිටින්නෙමු. සන්ධ්‍යා තීර්ථය යනු රාත්‍රියකින් නිමා නොවී තව තවත් දුර යා යුතු ගමනකි!

බෝ දුර ඇවිත් වෙහෙසට පත් වූවාද
පා රිදෙනවද පොඩ්ඩක්වත් නෑ නේද
සුවපත් වෙමින් ලැබ පිරිවර සේනාද
ගයපන් කුරුල්ලෝ හෙට යුග ගී නාද
(සුබ උදෑසන)


මෙය පළ කරන්නට සිටියා නොවේ. නමුත් අස්වැන්නේ මේ ගැන ලියැවුණු ලිපියෙහි දැමූ කමෙන්ටුවට ලද පිළිතුර නිසා ලියන්නට සිත් විණි.එහෙයින් මෙය පළ වීමේ ගෞරවය දයානන්ද රත්නායකයන්ට හිමි විය යුතුය.