Friday, July 26, 2019

Unearthing the Unknown - A short Story!

"Shall I turn on the radio?" 

Kevin's train of thoughts was interrupted by Anya's voice. He shot her an approving glance with a beaming smile. When her beautiful - slender fingers reached the radio button, a soft music came running through the metal music player as if to disconnect both of them from the real world.

Kevin instantly recognized the song from its intro part. It was "Aaradana.." by maestro Amaradewa. He loved the song. Even though he never publicly accepted that he listen to Sinhala songs often, he found Sinhala language so soothing. Yet, he did not have anyone with whom he could share his deep thoughts in Sinhala. His parents always talked in English. So were most of his companions. Even when there was possible avenue to speak in Sinhala, they were used to switch back to English in a moment. His friends were masters of code switching. He knew that it was a sign of distancing themselves from their mother tongue, so he was afraid to publicly declare his passion for Sinhala at all. But, a moment with a Sinhala song was a great avenue for him to take refuge in his own rich, beautiful language. 

But, suddenly the song was stopped!

"What are these cheap songs?"
Anya's voice was getting deeper as an estranged wave in an unrecognizable deep-sea.
"Do you really listen to these Sinhala FMs? Shit! I can't even bear the thought of listening to this bullshit." 

Kevin wanted to say that he loved listening to Sinhala music. Yet he felt as an invisible hand was grabbing his Adams apple. So, he remained silent and listened to her complains about Sinhala language. Kevin knew Anya close enough to know the narrow scope of the society she was exposed to. So, he never misguided such comments usually came flowing through her perfect, rounded lips. He did not want to correct her either. He was deeply afraid that his fiancée would misjudge him to be a 'cheap' man. Anya was someone he could not loose so easily. There social classes and occupations were perfectly fitting. So, how could he let go of such a good woman? No, his desire for stupid Sri Lankan music was not worth damaging the image he had implanted on Anya's mind as her posh knight in shining armor.

So, he silently promised himself not to take the side of maestro Amaradewa and remained utterly silent.

They were on a vacation. After an extremely exhausting period at the international company Kevin had been working for, he had got a desire to travel. Both of them had travelled the world. So, as Anya's uncle suggested, what they wanted was a good exploration of Sri Lankan landscape. Rather reluctantly, both of them have eventually agreed.

While driving all the way from Colombo to Kurunagala, Kevin was rather amused by the idea of travelling their motherland with Anya by his side. Both of them were literally strangers to their country, hence they were brought up in a very aristocratic background. 

"We belong to the élite. We don't mingle with those of lower social classes'

Anya's mother used to advise her when she was of a very tender age. Anya was a good daughter. She accepted all those advice she received without questioning them at all. She did not have many friends at school hence her parents were very conscious of the social background of her friends. So, the very few friends she had known belong to 'the elite.' 

Even her relationship with Kevin was a consequence of her respect to her parent's decision. Their families were known to each other for a long time. What Anya's parents wanted was a boy from a very rich, English spoken family for her to spend the rest of her life with. So, when Anya agreed to marry Kevin, they were very happy that they no longer had to worry that she would get involved with a boy of a lower birth.

They were dating for some time before they got engaged. Indeed, they got along well. Yet, both Kevin and Anya felt as something was missing from their relationship. Was it passion? Or intimacy? They were not sure what it was. After all, both of them have not got along with many from the opposite gender. Thus, there was no way to find out what was 'missing' in their relationship.

Kevin blocked his thoughts when he saw the sign of the hotel they were planning to take their breakfast. Anya's uncle had previously done all the arrangements and sent them all the details. When he drove the car passed the tiny wooden gate of the hotel, he was shocked to know that it was not a place of much extravagance. It was not even a restaurant. It was a little hotel with an authentic Sri Lankan appearance. While releasing the breaks, Kevin thought why on earth Anya's uncle had chosen this place for them out of all the restaurants they were passing along the road. He knew uncle Mahinda to be a down-to-earth person. But to go to this extent? This was undoubtedly too much!

"Is he crazy?" Anya was murmuring while setting her foot on the ground. Yet, she had no other choice other than eating in this shabby place hence she was so hungry that she wanted to eat as immediately as possible.

When they entered the little hotel, Anya was literally outrageous. The hotel was clean, serene, everything that a hungry person looking for a good place to eat would love. Yet, the hotel was filled with Sinhala - speaking men, women and kids.

When a middle aged man dressed in a national Sri Lankan suit walked passing their table, Anya gave a recoiling look. Kevin not only understood her thoughts but also returned the emotion with a contemptuous glance and a nod.

"So lame" Anya replied with wide eyes. "I can't bear to be with these local people. Did you see that man, Kevin? Must be a like a frog in a well! Can you imagine the shallowness of these people? With no access to English or whatever?"

While Anya was criticizing the man in the national suit, Kevin saw that he was coming near their table. Yet he did not take it seriously hence he was more than certain that this man did not understand a single word Anya uttered in English.

The man in the national suit came directly towards them and smiled.

"Dear kids, what you have to do is to decolonize your minds" 

English; so clear, so pure came flowing through his lips.

For the first time in her life, Anya was unable to release a single word in the language she had admired so much. 

Tuesday, April 30, 2019


පොත මත ම නින්ද නොයන ඇතැම්  දවසක මම නිදිමත දැනෙන තුරු ඈත අහසේ තාරකා දෙස බලා ඉමි. බොහෝ දිනවල මැදියම් රැය පසු ව යන තුරු මගේ කුටියේ කවුළු වැසෙන්නේ නැත. ගෙදර තිර රෙදි දමන්නට සැලසුම් කරන හැම විටෙකම මගේ කවුළුව නිදහසේ තබන්නට නිවැසියන් පොළොඹවාගන්නා පමණට සිහිකල්පනාව හොඳ නැති මට තාරකා යනු සරතැස නිවන දිව ඔසුවකි.

කළාතුරකින් උදා වන එවන් අහස් ඉසිඹුවක් ගෙවද්දී මට කලකට පෙර කියැවූ රසික ජයකොඩිගේ කවියක් සිහිපත් වෙයි. වසර දහයකට පමණ පෙර ඔහු රිවිසරසියට තීරු ලිපි ලියූ දවස්වල ඒ කවිවලින් මත් වූ මා ඔහුගේ බ්ලොග් අඩවිය වන දවසක්දා හැන්දෑවක සොයාගෙන එක හුස්මට එහි වූ සියලු ලිපි කියවාගෙන ගියා මතකය. තාරකා නම් පුදුම කවියක් එකල හමු වුණේ ඒ බ්ලොග් අඩවියෙනි.

ඉතා දිග දවසක අවසන
ඉබාගාතේ ගිය මේ කුළක්
කළුවරේ විත් වාඩි වෙනකොට
අත තබා
ඉහ ඉද්දර මුදුන් වෙන
නිවි නිවි දිලෙන හිනැහෙන
දිග සිහිනයක කෙටි නම

කාටවත් නොපෙනෙන්න වකුටුව
ඇහැ පියාගත් විට දෙදණ මත
හිස තබා
ඒ තාරකාවට යා හැක
හිතා ගන්නත් බැරි තරම් දුර
පා නගා..

සැමරුම්, මතක, සුන්බුන් මඟැර
සීරුවෙන් ඇවිදින කල අලුත්
මං සොයා
හිතක් නැති ගිරිකුළක හිස මත
අහම්බෙන් මෙන් හැපී කැබලිව
විසිර යන අපූරුව අර!

ඉතා දිග දවසක අවසන
ඉබාගාතේ යන මේ කුළක්
ඇසිල්ලක් නතරව ඇස් පියන් මත
අත තබා
බලෙන්ම නතර කරලන
ඒ දිග හැඟීමට දෙන කෙටි නම

සිහිනවලටත්, හැගුම්වලටත් යා කොට තාරකා ගැන ඔහු එසේ ලියා තිබියදී  වඩා වෙනස් මානයකින් තරු කියැවූ කවියක් බූන්දියේ තිබී හමු වුණ මතකය ඇතැම් තරු රැයක හදවත වෙත ඇවිද එයි. ඒ කදිම කවිය ලියා තිබුණේ දිනේශ් සිල්වා විසිනි. විසල්ගේ වට්ස්ඇප් ස්ටේට්ස්වලින් දිනේශ්ගේ කවි නිරතුරේ කියවා තිබුණත්, මේ කවිය ඒ සියල්ලට වඩා ළය රැදුණේ තාරකා ගැන මා තුළ වන උන්මාදය නිසා විය යුතුය. එකව නම් කොට තිබුණේ, 'තාරකා මග වැරදුණු අය, අප එදෙස බලා ප්‍රාර්ථනා කළ අය' යනුවෙනි.

දශක ගණනක් දිගු පථයක
මියගිය පෙම්වතෙකු හොයාගෙන
ආය ආයෙම එන පෙම්වතියකට,
'හැලීගේ ධූමකේතුව' යැ, නොගැළෙපෙන නමක් දුන්නෙන්
හැම සිසිර වියෝ කාලයක, එක් කුඩා කාල පදාසෙක
ඔරායන් පසුබිමෙන් වහින්නේ උල්කාය...
එහෙත් ඈ මුහුළසෙන් බොහෝ කල් ලෙහෙන්නේ,
ආදරේ මුමුණමින් ශතවර්ශ පුරාවට
ඔරායන් පැළැන්ඳූ හිම මල් ය..."

වැරදි කාලයක පෙම්වතිය හැර, දඩයමෙහි ආ
පෙම්වතෙකුගේ බඳ පටිය පෙන්වන
තරු තුනක් දෙස බලා හිඳ
ප්‍රාර්ථනා කළ වරද මේ!
ඉඳින්, පමණක් ම අප දෙ'අත්ළෙන්
වැළකෙන්න හැකිද, මේ උල්කා වැස්සෙන්?
මට පෙනේ මතුව එන ලේ කැටි, ඔබේ හද අගිස්සෙන්

පැතිරුණු එකම දෙය දුක- එහෙත් තව ඔබ මෙහිය
විසිරුණු එකම දෙය හිත- එහෙත් තව අප ළඟය
ප්‍රේමය ප්‍රේමයෙන් ම දැල්වෙන, දැල් වී එළිය දෙන
පෙනේද? ඒ මතත් ප්‍රේමයෙහි මහත් කඳෝකිමි එළිය

මින් මනත
ඇවිද යනු මිස, ප්‍රාර්ථනා නොකළ යුතු!
තහනම් වචනය අහස!
අකැප වස්තුව - කඩා වැටෙනා තරු!
ඔබ මුහුලසෙහි මල්
හැලෙන්නට ඉඩ නොදී සදහටම රැකගත යුතු! !

මට දැන් තාරකා බලද්දී මාරුවෙන් මාරුවට මේ කවි යුගළය සිහිපත් වේ. කඩා වැටෙන තරු දෙස බලා ප්‍රාර්ථනා කළ විට එපැතුම් ඉටු වන බව කුඩා කල කියැවූ ඇතැම් පොත්වල තිබුණා මට මතකය. ඒත් දැන් තාරකා දෙස බලද්දී ඔවුන් ඇත්තෙන්ම මග වැරදුණු අය බව මට සිතෙයි; විප්‍රවාසී තාරකා පෙම්වතුන් දෙස බලා ප්‍රාර්ථනා කළවුන් කොපමණ නම් මේ ලෝකයේ වෙසෙන්නට ඇත්ද? ඉදිරියටත් එසේ අහස දෙස බලා ප්‍රාර්ථනා කරන්නවුන් අපමණක් මේ පොළොව මත ඇවිද යනු ඇති!

සහස් තාරකාවලින් පිරි අනත් ආකාශය පිරික්සන කල තාරකා ගැන විසල් ආලයකින්ද, කුතුහලයකින්ද මහද පිරී යයි. අපේ අටේ කල්ලියේ කුමුදිකා විසාකාවේ තාරකා විද්‍යා සංගමයේ සභාපතිනියව උන් කාලයේ ඇයට කළ සියලු නින්ද අපහාස ඉල්ලා අස් කරගන්නට සිතෙන තරම් තාරකා මනරම් යැයි සිතෙන දවස් තිබේ. ග්‍රීක මිත්‍යා කතන්දර සොයා ඒවායේ අහුමුළුවල කිමිද පැය ගණන් ගත වූ දවස්ද තිබේ.

එහෙත් ඒ ෆැන්ටසි කතා පුවත්වල සිර වනු වෙනුවට මට දැන් තාරකා පිළිබඳ වන බුද්ධ දේශනාව සිහිපත් වෙයි. තාරකා පිලිබඳ ග්‍රීක මිත්‍යා කතා නිමැවෙන්නට පළමුව, තාරකා විද්‍යාව නම් විෂයක් බිහි වන්නට පළමුව, ලෝකය ෆැන්ටසිවලින් මිදී රියැලිටියට පැමිණ සියල්ල පිටුපස වන විද්‍යාත්මක හේතුකාරක සොයන්නට පළමුව විශ්වයේ පැවතුම ගැන පැහැදිලි කළ ලෝකයේ පළමු විද්‍යාඥයා වන බුදුන් වහන්සේ සිහිපත් වෙයි. ඒත් සමගම ඒ බෞද්ධ දර්ශනය තේරුම් ගනු වෙනුවට තාරකාවලින් තමන්ගේ අනාගතයට සිදු විය හැකි බලපෑම ගැන සිහි කරමින් කේන්දරයට ජීවිතය බාර දෙන බොදුනුවන් සිහිපත් වෙයි.  

ඒ අතර තමන් වෙතින් මිත්‍යාවක් මවාගත් දනන් ද, තමන් පිලිබඳ විදු පිරික්සුම් කරන දනන් ද, තමන් ගැන මධුර කවි ලියන දනන් ද මැද ඒ කිසිත් නොදැන තාරකා අනත් අහස මත යෙහෙන් වැජඹෙයි. 

Saturday, April 27, 2019

කුඩා වැරදි සහ විසල් වැරදි!

අපේ රටේ වෙසෙන්නේ ඉතා සුන්දර මිනිසුන්ය. කොතැනක හෝ අනතුරක් සිදු විය හැකි බව දැන දැන තුවාල ලැබූවන්ට සිය රුධිරය පිරිනමන්නට ගිය තරුණ තරුණියන්ය. ත්‍රස්ත ප්‍රහාර ලක්ෂයකටවත් ඒ මනුෂ්‍යත්වය මරා දමන්නට නොහැකිය.

ඒ අපරිමිත මිනිස්කම ආගමික අන්තවාදීන් අතින් මිය නොයා යුත්තේ එහෙයිනි. නමුත් වෙන් වී සිටින පමණට අපි අනාරක්ෂිත වෙමු. ජාති වශයෙන්ද, ආගම් වශයෙන්ද අප වෙන් ව ඇත්තේ උපතේදී ලද සම්මිතියක් නිසා වීම, මේ අකාරුණික සිදුවීම්වලට හේතුව වීම කොපමණ කණගාටුදායකද?

බුදුන් වහන්සේ බුදුදහම, ආගමක් ලෙස නොව දර්ශනයක් ලෙස ගන්නැයි වදළ හේතුව වඩාත්ම හොඳින් පැහැදිලි වූයේ මේ සිදුවීමත් සමගය. දර්ශනයක් අප ආලෝකය කරා ගෙන යන්නේ කෙසේද ඒ පරිමාණයෙන්ම ආගමක් අප අන්ධකාරය කරා ගෙන යන බැවිනි. එසේම ජේසු ස්වාමි දරුවන්ටද, අන් ශාස්තෘවරුන්ටද, තමන් වදාළ දහමේ නාමයෙන් බලහත්කාරයෙන් යටත්විජිතවාදය හා ත්‍රස්තවාදය පතුරුවන අනුගාමිකයන් දකින්නට අවැසි වී යයි නොසිතමි.

මිනිස් ඝාතන සිදු කළ විට ස්වර්ගස්ථ වන්නේ යැයි අප අදහන ආගමකින් උගන්වයි නම් එය ඇදහිය යුතුද නැතිද යන්න තීරණය කිරීමට අපට වගකීමක් තිබේ. අප යමක් අදහන්නේ නම් ඒ අදහන කිසිවකින් කිසිවෙකුටත් අල්පෙනෙති තුඩක හානියක් නොවිය යුතු යයි අදහමි.

මේ අකාරුණික සිදුවීම් සිදු වන්නට පෙර සිට මුහුණුපොත් කතිකාවල අවිහිංසාව ද, යහ පැවැත්ම ද විහිළුවක් කොට ලියූ සටහන් දුටිමි. බොහෝ දෙනාට වැරදී ඇත්තේ එතැනය. කුඩා වැරදි වරද සහිත ලෙස නොදකින්නට පෙළඹෙන තාක් අපට විසල් වැරැද්දක් සිදු වීම වළකන්නට නොහැකිය. නසන්නට, සිය ආදරණීයයන්ට සහ මනුෂ්‍යත්වයට වංචා කරන්නට, අනියම් සබඳතාවල පැටලෙන්නට, වැරදි දේ කරන්නට කොන්දක් වුවමනා නැත. කොන්දක් - පෞරුෂයක් වුවමනා වරදින් වළකින්නටය. නිවැරදි දේ කරන්නටය.

යළි කියමි.

කුඩා වැරදි නොහැදෙන තාක් විසල් වැරදි නොවැළැක්විය සුළුය. 

Wednesday, October 3, 2018

හිත ඇවිළවූ ගී මතක - ගී පැදුරු සහ සරසවි සාද!

අප සියලු දෙනාගේ ජීවිතවල අතිශය නොගැඹුරු - වැඩකට නැති - නමුත් අපව රිදවන මතක අැතැයි සිතමි. මම කුඩා කාලයේ අනුන්ගේ වේදනාවන් මගේ ඔළුවට අරගෙන ඒවා නිසා පීඩාවට පත් වෙන්න නම් දැරූ ජීවියෙක්මි. ඒ අැතැම් විට වැහි දැරිවි ඇබිත්තං දරුවෙක් කාලයේ නිතර ඇසුණු වචන පෙළක් නිසා වෙන්නටත් පුළුවන. 

''ලෝකයේ වේදනාවන් සිය හදෙහි දරාගෙන
හිනාවෙන්නත් හිනස්සන්නත් උගන්නමු''

එය ටිකක් බරපතළට ගත් දරුවෙකු වශයෙන් මම අන් අයට දුක හිතුණ ඇතැම් වේලාවල ඒ දුක්ඛයන් පරිකල්පනය කරමින් ඒවා තුළ ඕනාවට වඩා ජීවත් වීමි. ඒ නිසාම එබඳු දුක්මුසු දිනවල ඇසුණු ඇතැම් ගී මා හද ඉතා විසල් පරිමාණයකින් රිදවයි.

මේ ලියන මොහොතේත් මට ඉයර්ෆෝන්ස් තුළින් රොහාන් ශාන්ත බුලේගොඩගේ මධුර ගීයක් ඇසේ. 

''කල් බලා ඇවිත් 
තව්තිසා දෙසින් 
ගම්දොරේ මගේ පොඩි විමානයේ
පුන් සරා සඳත්
අද අගේ නොවේ
නුඹ අරා සිටී දිවි නිශා තලේ..''

ඒ හා බැඳුණු මතකය කුමක්ද කියා මට මතක නැත. ඇතැම් විට නව යොවුන් වියේ කිසිදා ඉටු නොවුණ සහ ඉටු කරගන්නට වුවමනා නොවුණු පැටලිලි සහගත සිහිනයක කල් ගෙවද්දී අහම්බෙන් ඇසුණක් විය හැකිය. මෙගී හිත නිවනවා වෙනුවට අවුලන්නේ වචනවලවත් - සංගීතයේවත් - තනුවේවත් - ගායනයේවත් වරදක් නිසා නොවේ. නම නොදන්නා මතකවල අවුල් වියවුල් නිසාය. 

තවත් එබඳු ගීතයකි, නන්දා මාලිනියගේ, නිම් වළල්ලෙන්! සුනිල් ආරියරත්නයන්ම ලියූ ගී නොගයා ඈ තවත් ගීත ගායනා කළා නම් කියා සිතෙන්නේ මහගමසේකරයන් ලියූ ඒ ගීය අසන විටය. සාමාන්‍යයෙන් විප්ලවීය තානයක් දරන ඇගේ අයෝමය හඬිනුත් සෞම්‍ය ප්‍රේමයක් නිපදවන්නට පිළිවන් බව මා දැනගත්තේ මේ ගීය ඇසූ පළමු දවසේය. 

''පෙළ ගැහී දුර වන්දනාවක
ඉගිල යන සමනළුන්නේ
පියාපත් මත තබා ඔබ මා
අනන්තය වෙත රැගෙන යේ..''

මේ වචන අසමින් මට සමනළ පියාපත් පාව යන්නට පිළිවන. ඉක්බිති අහස් ගඟබඩ හිමව් කුළු මත ප්‍රේමයේ රන් මිණි විමානයේ පහන් දල්වා තබා ඇත්දැයි මව මවා නිදන්නට පිළිවන. ඒවා ගීත නොව භාවනාවන් වන්නේ එනිසාය. 

එබඳු හුඟක් ගී ජපුරේ ගී පැදුරුවල අතීතේ ගැයුණු ඒවාය. නැත්නම් සිසුන්ගේ සමුගැනීම් සාදවල ගැයුණු ඒවාය. ඒ සමු අරන් යන කොල්ලන් - කෙල්ලන් හැඬුවේ අවුරුද්දකට පාරකි. අවසන් අවුරුද්දේදී පමණි. එහෙත් වැසි දැරිය වසර ගණනක් පුරා හැම බැච් එකක් වෙනුවෙන්ම දුක් ගත්තාය. එහෙත් දැන් වසර කිහිපයක සිට සමුගැනීම් සාදවල එබඳු සංවේදනාවන් දැනෙන්නේ නැත. නොනවතින දමිළ ගී වැළකට නටා හති වැටුණු පසු ළමුන්ට එදා මෙන් සරසවියෙදි අද විතරයි හමු වන්නේ - කිමද කුමරි නෙතු කඳුළැලි පුරවන්නේ කියා අසන්නට ඉසිඹු හැඟුමක් නැත. සිව් වසරක සරසවි ජීවිතය කොතෙක් මධුර එකක් වූවාදැයි එදා සිසුන් වෙතින් කෙරුණු ආවර්ජනා - ඔවුන්ගේ ඇස්වල වූ කඳුළු - අතැර යන්නට නොහැකිව බොහෝ වෙලා කෙරුණු ගැඹුරු සිපවැළඳගැනීම් - සුමධුර තානයකට වූ ගායනා සහ නර්තන වෙනුවට උමතුවෙන් මෙන් කෙරෙන අත පය විසිකිරීම් මා මවිතයට පත් කරන්නට පටන් ගත් පසු සමුගැනීම් සාද හා බැඳුණු දුක් සහිත ගීත මගේ ජීවිතයට එකතු වූයේ නැත. ඔවුන් නර්තනයේ යෙදීම ගැන කිසිදු ගැටලුවක් නැත. මතක ඇති කාලයේ පටන්ම විනෝද චාරිකා සහ සරසවියේ විනෝද සාද යනු නර්තයෙන්ද ජවයෙන්ද පිරුණු සුන්දර ඒවාය. ගැටලුව ඇත්තේ එතැන නොවේ. සිව් වසරක සුන්දර අතීතය කෙළවර කෙරෙන දවස වෙනත් සාදයක මෙන් නොව සුන්දර සංයමයක් ඇතිව විඳ - ජීවිතයකට අමතක නොවන මතක එක් කරගෙන - ආදරණීයව නික්ම යන්නට නොහැකි වීමේ අඩුව තුළ ය. යම් දවසක අපේ සමුගැනීම් සාදද මෙබදුම හැඟීම් විරහිත විප්‍රකාර බඳු වනු ඇති බව සිතා ඔළුව කල්පනාව හොඳ නැති වී ගෙන යන මොහොතකට අන්තර්ජාලයට රිංගන මම නොස්ටැල්ජියානු ගී මතකයක ගිලී සුවපත් වෙමි.

එවිට අතීතයේ මධුර වූත් - සරසවි සමුගැනීම් සාද මෙන්ම දැන් විනාශයට පත් වී තිබෙන්නා වූත් අසංක ප්‍රියමන්තගේ හඬ විත් හද පතුළේ තැනක ලැගුම් ගනියි.

''හිරු හැපී හඬන සයුරේ
තරු කඩා වැටෙන මොහොතේ
ඔබ සොයා ගනිමි
දඟ කරන තාරුකා යුවළක් ළඟ අහසේ
ලොව නිදි ගත් මේ යාමේ!'' 

Friday, June 22, 2018

සිහින මන්දිරය- ඈන් සහ වැසි දැරිය!

මට මතක හැටියට 'ඈන්' කතා මාලාවේ පළමුවැනි පොත මුණ ගැහෙද්දී වැහි දැරිය හය වසරේ ය. 'ඈන්' පොත් පෙළ මනරම් සිංහලයට පෙරළා තිබුණේ ප්‍රේමසිරි මාහිංගොඩ විසිනි. ජපුර සරසවියේ කථිකාචාර්යවරියක ව සිට දැන් මරේ ඩාලිං නදිය අසබඩ පදිංචියට ගොස් සිටින සාරංගි නැන්දා එහි සිංහල පරිවර්තන කියවා මුල් පොතෙහි මතකය නසා ගන්නට අකැමැති වූයේ කොතෙක් ද - එපමණට ම මම ඉංග්‍රීසි පොත කියවා සිංහල පරිවර්තනයෙන් ලද ආනන්දය නසා ගන්නට අකැමැති වීමි. එහෙයින් පළමු ව ම ඒ මධුර පරිවර්තනය වෙතින් ලද ආස්වාදය සිහිපත් කළ යුතු යැයි සිතමි. හත වසරට සමත් වීමත් සමඟම තිළිණ වූ Anne of Green Gables ඉංග්‍රීසි කතා මාලාව හත වසර ඉක්මී වසර දහයකට වඩා ගත වී ඇතත් තවමත් නොකියවී - දූවිලි වැදි වැදී තිබෙන්නේ ඒ අපූරු සිංහල වචනවල බල පරාක්‍රමය හේතුවෙනි.

කතා මාලාවේ පස් වෙනි පොත නොහොත් සිහින මන්දිරය අතට ලැබෙද්දී මතකය නිවැරදි නම් මා අට වසරේ ය. ඒ යෞවනය 'මෙහෙ වරෙන්' යැයි කියා ළමාවියේ එළිපත්ත මත සිටින කෙල්ලන්ට - කොල්ලන්ට අත වනා කතා කරන කාලයයි. ගිල්බර්ට් වසර ගණනාවක් පුරා ඈන්ට ආදරය කළ අන්දමත්, උසස් පාසලේදී සහ රිච්මන්ඩ් සරසවියේදී ඒ ආදරය ඈන්ගේ නොයෙක් රැවුම් ගෙරවුම්වලට ලක් ව අන්තිමේදී මල්ඵල දැරෑ අන්දමත් සිය වරක් කියව කියවා රස විඳ තිබුණා වූ වැසි දැරිය සහ වැසි දැරියගේ යාලු මිත්‍රාදී පිරිස සිහින මන්දිරය එන තුරු බලා උන්නේ අසීමිත නොඉවැසුමකිනි. 

සිහින මන්දිරය හිතුවාටත් වඩා රස පිරි පොතක් විය. ගිල්බර්ට්ට ඈත දුර පළාතක වෛද්‍ය සේවයට පිවිසෙන්නට සිදු වූ හෙයින් ඈන් සහ ගිල්බර්ට් ඔවුන් උපන් දා පටන් එක් ව හැදී වැඩුණු සුන්දර ගම්පියස අතැර දමා ඈත දුරක සිහින මන්දිරයක් තනා ගන්නා අන්දම ඒ කතා පොතේ ඉතා සුන්දර අන්දමකට සටහන් වී තිබිණ. 

ගිල්බර්ට් ඔවුන්ට කදිම නිවසකුත් - ඊට සරිලන ලී බඩුත් මිළට ගත් බව කී පසු ඈන් ඔහුගෙන් අසන වචන මට අද වාගේ මතක ය. 

'ඒ වුණාට ගිල්බර්ට් අපට ලී බඩු එක්ක විතරක් ජීවත් වෙන්න බෑනේ. බොහොම වැදගත් දෙයක් ගැන ඔයා තවම කතා කළේ නෑ. ගේ වටේ ගස් තියෙනව ද?'

ඈන්ගේම ජාතියේ අපූරු පෙම්වතා ඈට මෙසේ පිළිතුරු දෙයි.

'ගස් වකාරෙ. රුක් දේවතාවොත් එක්කම.. ගේ පිටිපස්සෙ දේවදාර අරඹක්. ගෙදරට යන පාර දෙපැත්තෙ පේළි දෙකට පොප්ලර් ගස්. ගෙවත්ත වටේටම බර්ච් ගස් වළල්ලක්. ලස්සන ගෙවත්ත. අපේ ඉස්සරහ දොර ඇරපු ගමං ගෙවත්ත. තවත් පැත්තකිං ඇතුල් වෙන්න පුළුවං දේවදාර ගස් දෙකක් අතරිං දාපු පුංචි ගේට්ටුවකිං. එක ගහක කඳට තමයි ගේට්ටුවේ සරනේරු අල්ලලා තියෙන්නෙ. අගුල වැටෙන්නෙ අනික් ගහේ කඳට. ඊට ඉහළිං ගස් දෙකේ අතු විහිදිලා තියෙන්නෙ ආරුක්කුවක හැඩේට..'

ඉන් පසුත් ඈන්ට අසන්නට එක ප්‍රශ්නයක් ඉතිරි වී තිබේ.

'මට හොඳටම සෑහෙනව. හරිම සතුටුයි. ගහ කොළ නැති තැනක මට ජීවත් වෙන්න බෑ. කන්න බොන්න නැති වුණත් ගහ කොළ තියෙන්නම ඕනි. ඊට පස්සෙ මම ඔයාගෙං දොළ පාරකුත් තියෙනවද කියල අැහැව්වොත් ඒක පමණ ඉක්මවා යාමක්..'

ඒත් ඔවුන් තනා ගත් සිහින මන්දිරයේ කෙළවර දොළ පාරකුත් තිබිණ. 

ඉතින් ඈන් සහ ගිල්බර්ට් අත් අල්ලා ඇවිද ගිය හැම තැනකම මායාවක් ව ඔවුන් අතරේ ඇවිද ගිය වැසි දැරියට ඈන්ටත් වඩා ඒ හැම තැනක්මත් - ඔවුනතර වූ හැම දෙබසක්මත් ඉතාමත් හොඳින් මතක ය. 

ජීවිතයේ මුණ ගැහුණු හොඳම යාලුවා වූ දඟකාර - හුරතල් කොල්ලාට ඈන් විතරක් නොව මා ද ආසා කළ කාලයක් තිබුණි. නමුත් පෙම්වතියක තුළ පවතින ඒ ආසාව වඩාත් ශක්තිමත් වූත් - බරපතළ වූත් ආදරයකට පෙරළන්නේ සිහින තනන දෑතක් හිමි කොල්ලෙකුගේ ගිල්බට්මය අධ්‍යාත්මය බව වැහි දැරිය තේරුම් ගත්තේ සිහින මන්දිරය කියවා වසර දහයකුත් ඉක්ම ගියායින් පසු උදා වූ හරිත පැහැ අරුණෝදයකය.

Sunday, March 18, 2018

''නීල වර්ණ නීල කොබෙයියෝ'' හෙවත් කළු කොල්ලෙකුට ලියූ සුන්දර ම පෙම් හසුන!

මා නිල් පාට ගීතවලට ආදරය කරන්නට පටන් ගත්තේ කොයි කාලයේද කියා මට හරියටම මතක නැත. එහෙත් 'නිල් නුවන් පෙඟෙන', 'නීල වරල නිල් චාමර', 'ඔබෙ නිල් නුවන් තලාවේ' ආදී නිල් පාට ගෑවී තිබුණු ගීතවලට මම ඉස්සර සිට ම ආසා කළෙමි.

මෙතෙක් කලක් හිතට වැදී නොතිබුණු 'නීල වර්ණ නීල කොබෙයියෝ' නමැති ගීතය ගැන අහඹු විවරණයක් කන වැකුණේ නොසිතූ මොහොතකදී ය. ඒ හඬ කාගේදැයි මා අදටත් දන්නේ නැත. ඇතැම් විට ඒ නිවේදකයෙකි. නැත්නම් ගීත රස වින්දකයෙකි.

එය කොබෙයියෙකු වෙනුවෙන් ගයන ගීයක් නොවන බව දැන උන්න ද ඒ තරම් සියුම් ලෙස මා කිසිදා ඒ වචන තුළ කිමිදී බලා තිබුණේ නැත. ඒ නාඳුනන ස්වරයේ අයිතිකාරයා කිවූ පරිදි මේ ගීය ගැයෙන්නේ අඳුන්වන් තරුණයෙකු වෙනුවෙනි. ගීය ගයන ප්‍රේමවන්තියගේ හදවත සොරා ගත් ඔහු කළු කොල්ලෙකි. සුදු කොල්ලන් බොහොමයක් මැද ඇගේ හදවත දිනාගෙන ඇති තරුණයා අඳුරු ඡවි වර්ණයකින් යුතු ය. ඒ අතින් බැලූ කල මේ ගීතය පරස්පර විරෝධී ගීතයකි. එහි ඇත්තේ සම්මතයට අභියෝගී කරන පැරඩොක්සිමය භාවයකි. 

එරන් මාල - එරන් තෝඩු
එරන් වළලු නැතේ පතන්නේ
අමාව සේ නිමා නොවන
සිනා බිඳක් රැගෙන වරෙන්නේ

වඩාත් හෘදයග්‍රාහී වන්නේ මතු සඳහන් වන ප්‍රාර්ථනාව ය. කණගාටුවකට මෙන් පෙම්වතියන්ගේ අපේක්ෂාවන් පිළිබඳ ලියැවුණු බොහෝ සිංහල ගීතවල  බංගලි වළලු ගෙන එන්න පොරෙන්දු වූ තැනේ සිට කියැවෙන්නේ පෙම්වතියන් සිය පෙම්වතාගෙන් මාල-වළලු-දුහුලැල් සළු බලාපොරොත්තු වන වග ය. එහෙත් මෙගීය ලියූ රචකයා අවංක පෙම්වතියකගේ හෘදයාභන්තරය අපූරුවට විනිවිදන්නට සමත් වී තිබේ. ප්‍රබල ආදරයක් පතන යෞවනියක තුළ රන් අබරණ පිළිබඳ අපේක්ෂාවනට වඩා එහා ගිය සුන්දර ප්‍රාර්ථනා තිබේ. එබඳු පෙම්වතියක පතන්නේ අමාව සේ නිමා නොවන සිනා බිඳක් පමණෙකි. ඒ පැතුම ඉතා සරල ය. පී. එච්. චන්ද්‍රසිරි නොහොත් මේ කදිම ගීයෙහි පද රචකයා ඒ සරල වූත් සුන්දර වූත් අපේක්ෂාව චමත්කාරජනක ලෙස ගීයකට පෙරළා තිබේ.

උඩින් ගියත් බිමින් ගියත්
මගේ හිතෙන් ඉගිල නොයන්නේ
අඳුර බිඳෙන සොඳුරු සිහින
කිඳුරු ලොවින් මවෙත ගෙනෙන්නේ

අඳුර බිඳෙන සොඳුරු සිහින රැගෙන ඈ වෙත එන තරුණයා වෙළඳ දැන්වීමක පෙනී ඉන්නා බඳු සුදු - පැහැපත් තරුණයෙකු නොවේ. ඉතා වේගයෙන් ආදරය අළෙවි වන ලෝකයක් තුළ සෙලෝලයිඩ් ලෝකයේ දකින්නට ලැබෙන පෙම්වතා පැහැපත් විය යුතු ය. උස විය යුතු ය. සික්ස් පැක් සහිත විය යුතු ය. එහෙත් ආදරය යනු එබන්දක් ද? පැහැපත් වතක් - ගතක් උදෙසා පමණක් ඇති විය යුත්තක්ද  ? එය තරුණයන්ට ද වඩා තරුණියන් කෙරේ අදාළ වන්නකි. ස්ත්‍රීත්වය පුරුෂ භාවයට වඩා ඉතා වැඩි වේගයකින් අළෙවි කළ හැකි මාතෘකාවක් බවට පත් කොට ඇති බැවිනි.

ප්‍රේමයෙහි කළු - සුදු භාවය පිළිබඳ කතා කරද්දී සිහිපත් වෙන තරුණ යුවලක් සිටියි. ජපුර සරසවිය තුළ මුණ ගැහුණු පෙම් යුවළවල් අතරේ ඔවුන් දෙදෙනා මගේ මතකයේ වැඩිමනත් ඉඩක නවාතැන් ගෙන සිටිති. ඒ පෙම්වතිය අතිශය අඳුන්වන් ය. මහත ය. ඈ සුරූපී - සිහින් යෞවනියන්ගේ කුලකයට අයත් වූයේ නැත. ඊට හාත්පසින් ම වෙනස් ලෙස ඇගේ පෙම්වතා වූයේ සුදු කෙට්ටු උස කඩවසම් කොල්ලෙකි. ඒ වකවානුවේ සරසවියේ හුන් බොහෝ කෙල්ලන් ඒ තරුණයා දෙස බැල්ම ලාගෙන උන්නා මට මතකය. එහෙත් ඔහු ආදරය කලේ ඒ කළු මහත කෙල්ලට ය. ඒ හේතුව නිසා ම මම ඒ තරුණයාට අතිශය ගරු කළෙමි. 

එහෙත් සරසවිය ප්‍රමුඛ ලෝකයට ඒ ආදරය විහිළුවක් විය. විවිධ සාහිත්‍යයමය කාරණා නිසා ඔවුන් දෙදෙනා ළඟින් ආශ්‍රය කරන්නට ඒ වකවානුවේ සිදු වූ හෙයින් ඔවුන්ගේ සරසවි සගයන් ඔවුන් පිළිබඳ ව පැවසූ දේ නිරන්තරයේ මට ද අසන්නට ලැබිණ. 'අම්මයි - පුතයි වගේ' 'චීසුයි - කළු දොදොලුයි වගේ' ආදී ලෝක පූජිත සාහිත්‍යකාරයන්ටවත් මෙතෙක් හසු නොවූ අන්දමේ නානාප්‍රකාර උපමා මිතුරන්ගේ මුවින් පිට වීම ඔවුන්ට අතිශය සාමාන්‍ය කාරණාවක් වී තිබුණද ඒ දිනවල ප්‍රේමයේ ගැඹුරක් දැන නොසිටි අවුරුදු දොළහක පමණ කෙල්ලක වූ මා ඒ වචන ඇහෙද්දී අතිශය අපහසුතාවට පත් වූවා මට මතක ය.

දැන් ඔවුන් දෙදෙනා විවාහක ය. බාහිර රුවින් ගැළපෙනවා යැයි ලෝකය විසින් සලකන බොහෝ පෙම්වතුන්ට වඩා ඔවුහු සතුටින් ද - ආදරණීය ව ද ජීවත් වෙති. කළු - සුදු ප්‍රේමය පිළිබඳ ව මා වඩාත් ම රිදවූ අත්දැකීම වූයේ එය වූ මුත් පාරේ යනෙන එබඳු පාට දෙකකට අයත් පෙම්වතුන්ට කෙරෙන අපහාස ඕනෑ තරම් මගේ කන වැකී තිබේ. පාට අඩු කොල්ලෙක් පැහැපත් කෙල්ලක සමඟ පාරේ යන විට තැඹිලි ගෙඩියට කපුටා වසා ඇති බව ද - කළු කෙල්ලක පැහැපත් කොල්ලෙකු හා මග යනු දකින කල ඒ කොල්ලා කෙල්ලගේ සල්ලි බලයට නතු ව ඇයට ආදරය කරන වග ද නොකිවහොත් සමහරුන්ට නින්ද යන්නේ නැත. 

කුඩා කාලයේ සිටම මට එය තේරුම් ගැනීමට නොහැකි වූ කාරණයක් විය. දෙදෙනෙකු අතර වන බන්ධනයක දී ගැළපිය යුතු වන්නේ හදවත් වග බරපතළ ලෙස විශ්වාස කළ මට ඡවි වර්ණයෙන් ආදරය මනින ලෝකය විහිළුවක් විය. 

අදටත් මම ඒ සමේ පැහැයට ආදරය කිරීමේ විහිළුව තේරුම් ගැනීමට අසමත් වෙමි. ඒ අසමත් බව නිසා ම මට මේ ගීතය වඩාත් දැනෙයි. ඉන්ද්‍රණි බෝගොඩ නම් ප්‍රතිභාපූර්ණ ගායනවේදිනියගේ හඬ කොල්ලෙකුගේ සමට නොව ඔහුගේ අධ්‍යාත්මයට ආදරය කරන කෙල්ලකගේ සුන්දර අපේක්ෂාවක් ලෙසින් විත් මඳ පවනක් ව හද තන්ත්‍ර පිරිමදිනු දැනෙයි. 

Monday, March 12, 2018

සුන්දර කළු කෙල්ල - රූපී කෞවුර්ගේ අතිශය සුන්දර ආත්මය!

සමහර ගැහැණු - පිරිමි ජීවිතයේ බොහෝ මධුර දෑ සඟවාගෙන ඇවිදින පොත් බඳු ය. නැත්නම් තාලයක් ඇති කවි බඳු ය. හුදෙක් මනුස්ස සරීරය තැනී ඇති ලෙය මසට එහා ගිය යමක් ඔවුන්ගේ ජීවිතාභ්‍යන්තරයේ තිබේ. රූපී කෞවුර් නම් සුන්දර කළු කෙල්ල එබඳු පොතක් වැනි - කවියක් වැනි යෞවනියකි. 

ඈ මට මුණ ගැසුණේ අහම්බෙන් ය. ඈ අන්තර්ජාල ලියන්නියකි. ඉන්දියානු - කැනේඩියානු සම්භවයක් සහිත තරුණ චිත්‍ර ශිල්පිනියකි. මිලියන 2.5ක අළෙවි වාර්තාවක් තබමින් අතිශය ජනප්‍රිය වූ ඇගේ පළමු කෘතිය වූ Milk and Honey වැහි වැටෙන තැන කියවන ඇත්තන්ට නුපුරුදු නමක් විය නොහැකි ය. පසුගිය වසරේ එළිදැක්වූ ඇගේ දෙවැනි කෘතිය තවමත් කියවාගන්නට බැරි වූ බැවින් මෙහි සටහන් වන්නේ Milk and Honey නම් සුන්දර අක්ෂර බන්ධනයෙහි එන වඩාත්ම දැණුනු වචන පිළිබඳව ය. 

එහෙත් යමක් කිව යුතුම ය. රූපීගේ කවි යුනික් ය. ඒවායෙහි ඇති සජීවි බවත් - ලෝකයේ වෙන කිසිවෙකුගෙන් මා මෙතෙක් අත් විඳ නැති නිර්මාණශීලිත්වයත් පහසුවෙන් වෙන බසකට පෙරළන්නට නොහැකි ය. එහෙයින් මා අතින් වන සිංහල පෙරැලුම්වලින් ඇගේ අපූර්ව කාව්‍යාත්මයට හානි වනු ඇතැයි යන සාධාරණ සැකය මා තුළ තිබේ. එහෙයින් ඒ වචන පරිවර්තනය කරන්නට උත්සාහ නොකරමි. 

බොහෝ දෙනෙකුට රූපී පෙනෙන්නේ ස්ත්‍රීවාදිනියක ලෙස විය හැකි ය. විවාදයක් නැත. ඈ ඉතා ගැඹුරින් ස්ත්‍රීත්වය වචනයට පෙරළන්නීය. එහෙත් ඈ පිරිමින් හෙළා දකිමින් ගැහැණුන් පමණක් වැජඹිය යුතු යැයි සිතන අන්දමේ ඇතැම් අන්තවාදී ස්ත්‍රීවාදි කුලකයටද - ගැහැණුන් පහත් කොට සලකමින් පිරිමින් ගරු සැලකිලි ලැබිය යුතු යැයි සිතන අන්දමේ අන්තවාදී පුරුෂෝත්තමාවදී කුලකයටද අයත් නොවේ. මා විශ්වාස කරන අන්දමට ඈ මනුෂ්‍යත්වය උදෙසා ලියන්නියකි; ගැහැණුන්ටත් - පිරිමින්ටත් සියලු කාරණා පිළිබඳව සමාන අයිතියක් ඇති වග විශ්වාස කරමින් එබඳු සමානාත්මතාවෙන් පිරුණු ලෝකයක් උදෙසා ලියන්නියකි. රූපීගේ කවි ස්ත්‍රීවාදිනියකගේ සිතුවිලි ලෙස නොව මනුස්ස දුවකගේ සිතුවිලි ලෙස මට දැනෙන්නේ මාද පුරුෂෝත්තමවාදය හෝ ස්ත්‍රීඋත්තමවාදය වෙනුවට ගැහැණුන්ට - පිරිමින්ට සමානව ජීවත් විය හැකි ලෝකයක් බිහි විය යුතු යැයි විශ්වාස කරන නිසා විය හැකිය.

ඒ මනුෂ්‍යවාදී හස්තයෙන් රූපී වරෙක මෙසේ ලියයි:
අප පිළිගන්නට අකැමැති වන සත්‍යය මෙය නොවේද? රූපී මෙහි කියා ඇති පරිදිම මේ ලෝකයේ උපදින ඕනෑම ගැහැණු දැරිවියකට ඕනෑම ඉහළකට නැගීමේ සවිය තිබේ. එහෙත් උපන් දා පටන් කී වරක් කෙල්ලන් ගස් නැගිය යුතු නොවන බව, කොල්ලන් නිකං ඉද්දී කෙල්ලන් පමණක් මුළුතැන්ගෙයි වැඩට උදව් විය යුතු බව කොතෙක් නම් ඔවුන්ගේ කන වැකී ඇත්ද? 

ඈ පවසන්නේ ඒ ස්ත්‍රී පුරුෂ බෙදීම (Gender Stereo-typing) වෙනස් විය යුතු වග ය. ඉතා සරලව කියන්නේ නම් ගැහැණුන්ද පිරිමින් මෙන් ම මනුස්ස ප්‍රාණීන් බව ය. ස්ත්‍රී ශරීරයෙහි ජීව විද්‍යාත්මක කාරණාවන් රූපීගේ අතින් සාමාන්‍යකරණය වන අන්දම ඒ සඳහා වන අපූර්වතම නිදර්ශනයයි.

මේ විසි එක්වැනි සියවසේදීත් ඇතැම් ලාංකික නිවෙස්වල ඔසප් වීම යනු තාත්තා හෝ සහෝදරයා ඉදිරිපිට කතා නොකෙරෙන යමකි. තමන්ගේ මව හෝ සහෝදරිය ඔසප් දිනයක විඳින වේදනාව පිළිබඳව අවබෝධයක් නැතිව ඇති දැඩි වුණු තරුණයෙකු ඔසප් දිනයක තමන්ගේ බිරිඳගේ පිට කොන්ද තවන්නට හෝ එදිනට පමණක් හෝ ඈට යමක් උයා දෙන්නට පෙළඹෙනු ඇත්ද යන්න මම ඇතැම් විට කල්පනා කරමි. රූපීගේ කවි තුළින් පරාවර්තනය වන්නේ අපටත් පොදු එබඳු සංස්කෘතික කාරණාය. ගැහැණියකගේ දෙකලවා අතර ඇති දෙය විකුණන්ටද, අැගේ ප්‍රජනන හැකියාව වර්ණනා කරන්නටද ඉදිරිපත් වන ලෝකය එහිදීම සිදු වන ඔසප් වීම නම් අතිශය සාමාන්‍ය කාරණාව අපිරිසිදු යමක් ලෙස දැකීමේ සත්තාව ඈ අතිශය ප්‍රබල ලෙස සමාජගත කරයි.

අවුරුදු විසි පහක තරුණියක ලෙස රූපී ආදරය විවරණය කරන අන්දමට මම වඩාත් ආදරය කරමි. ඈ යොවුන් ආදරය ගැන ලියන්නීය. එහෙත් එතැනින් නොනවතින්නීය. ඇගේ කවිවල බොහෝ විට ඇත්තේ අතිශය පවිත්‍ර වූ සමාජ ආදරයකි. 

මේ වචන කියන්නේ ඉතා සුන්දර කරුණකි. ලෝකය කෙරෙහි පෙරළා කරුණාවන්ත වන්නට අපටද ලෝකයෙහි කරුණාව පමණක් ලැබී තිබිය යුතු නැත. ඇතැමුන්ගේ අකරුණාවත් බස්වලට රිදවාගෙන බුම්මාගෙන උන් ඇතැම් දවසක මගේ අභ්‍යන්තරය සුවපත් කළේ රූපීගේ මේ කවියයි. අපට ලෝකයෙන් කරුණාව නොලැබුණද ලෝකයට ආදරය කිරීමේ සුවිසාල වගකීමක් අප සතුව පවතියි. ලෝකය අපට නපුරු වන තරමට අපි ඒ නපුරුකම සෝදා හළ යුතුය. මනුෂ්‍යත්වය ද - සුන්දරත්වය ද ඒ වෙනුවට ආදේශ කළ යුතුය. මා වැඩියත්ම ආශා කරන්නේ රූපී ඒ බව ප්‍රකාශ කරන මඳ - මුදු - සියුමැලි රටාවටය.

රූපී කෞවුර් නමැති සුන්දර හදවතක් ඇති යෞවනිය ගැන කියනවා නම් කියන්නට හුඟක් දේවල් තිබේ. එහෙත් ඇගේ කවි ගැන ලියනවාට වඩා කියවන ඔබටත් ඈව සොයා ගොස් ඒ මධුර වචන විඳින්නට ඉඩක් තැබිය යුතු යැයි හඟිමි. අවුරුදු විසි පහක තරුණියකට ලෝකය වෙනස් කළ හැකි වග - තාරුණ්‍යයට ආදර්ශයක් සැපයිය හැකි වග ඈ මහපොළොවේ ඔප්පු කර පෙන්වන සුන්දර වූත් - ශක්තිමත් වූත් විලාසයට ඔබත් නොවැළැක්විය හැකි ආකාරයකට බැඳී යනු ඇති වග වැසි දැරිය දැඩිව විශ්වාස කරන බැවිනි.

Image result for Rupi Kaur

Wednesday, March 7, 2018

ආදරයේ විවිධ පාට, මෘදු යොවුන් පරපුරක අපේක්ෂාව සහ ඒ ලෙවල්!

ලෝකයේ බිහි වන කලාකෘති දෙවර්ගයකි. ඇතැම් කලාකෘති සිත නිවනතර තවත් සමහර නිර්මාණ සිත දවයි. එක් අතෙකින් නිරන්තරයේ දැවෙන ලෝකයක නිවුණු නිර්මාණ බිහි කිරීමද ඉතා අසීරුය. වෙ‍සෙසින්ම සුලබ තේමාවන්ගෙන් සහ ඒකාකාරී රංග විලාසයන්ගෙන් යුත් සිංහල සිනමාවේ එවන් නිමැවුම් බිහි වන්නේ අතැඟිලි ගණනටත් අඩුවෙනි. නිර්මාණය විය යුතු සමාජය ගැන කතා කෙරෙන කලාකෘති ඒ අතුරින්ද ඉතා දුලබය. 'ඒ ලෙවල්' පමා වී හෝ යමක් ලිවිය යුතු චිත්‍රපටයක් වන්නේ එහෙයිනි; සාකච්ඡාවකට බඳුන් විය යුතුම වූ බොහෝ දේ එහි අන්තර්ගතව තිබූ හෙයිනි. 

මා ඒ ලෙවල් පිළිබඳව දුටු පළමු ප්‍රතිචාරයෙන් මේ සටහන පටන් ගැන්මට කැමැත්තෙමි. එය ලියා තිබුණේ පසුගිය වසරේ හොඳම නැගී එන කවියා ලෙස සම්මානිත වූ ප්‍රියලාල් කොග්ගලගේ සහෝදරයාය. (ඔහුගේ කවියක් සයිමන් නවගත්තේගමයන් පිළිබඳ ලියූ පෙර සටහනකද සඳහන් කළෙමි.) සාමාන්‍යයෙන් ඔහු වෙතින් සුබවාදී විචාර පළ වන්නේ ඉතා අඩුවෙනි. යමක් ගැන ඔහුගේ විවේචනය තියුණුය. බොරු වර්ණනා නැත. එහෙත් ඒ ලෙවල් යනු ''නැරඹුවායින් පසු අපරාදේ කියා නොසිතුණු අතළොස්සක් වූ සිංහල චිත්‍රපට කිහිපයෙන් එකකැයි'' ඔහු ලියා තිබුණි. 

‍ඒ ලෙවල්හී නිරූපිත යෞවනය පවිත්‍රය. එය වැඩිහිටි වියේ ආත්මාර්ථකාමී අපේක්ෂාවන්ගෙන් කිලිටී වී නැත. වෙසෙසින්ම අනුත්තර සහ අහිංසා නියෝජනය කරන්නේ නිර්මාණය විය යුතු වූත් - සබුද්ධික වූත් පාසල් සිසුවා සහ සිසුවියයි. පවතින සමාජය තුළ අත්දකින්නට ලැබෙන තාරුණ්‍යය කෙළෙසුණු එකක් වන්නට පිළිවන. මෙපමණ මෘදු පැවතුම්වලින් යුත් තරුණ තරුණියන් අල්පමාත්‍ර වන්නට පිළිවන. එහෙත්  නව යෞවනයත් තාරුණ්‍යයත් අතර වන, නොඑසේව පැවතිය යුතු වන භද්‍ර යෞවනයේ පිරිසිදු බව මෙකී යෞවන යෞවනියන් තුළ අතිශය පැහැදිලිව සටහන් වී තිබිණි. 

සිනමාපටයේ තේමාත්මක අගය පිළිබඳ තව දුරටත් කතා කරන කල සිහිපත් වන යමක් තිබේ. ඒ ළමා අපයෝජනය පිළිබඳ ගැඹුරු තේමාවකින් යුත් සිනමාපටයක් අප රට තුළ බිහි නොවන්නේ මන්ද යන්න අප නිරන්තරයෙන් සංවාදයට ලක් කළ අන්දමයි. ඒ ලෙවල් සාර්ථක ලෙස ඊට පිළිතුරු සපයයි. සියලු සිදුවීම් එකට බැඳ තබන හුය වන්නේ එකී තේමාවයි. සිහිනි පිළිබඳ සිදුවීම ප්‍රේක්ෂකයාට සිහිපත් කරවන්නේ සේයා ඇතුළු සිඟිත්තියන්ගේ නිහඬ කරවන ලද කටහඬයි. සේයාගේ මරණය සිදු වූ අලුත තාත්තා සමඟ කොහේ හෝ වැඩසටහනකට යමින් සිටියදී රියෙහි රේඩියෝවෙන් පැරණි ගීතයක් ප්‍රචාරය විය. එහි ''දෙපිය නගා යන්නට බැරි කටු අකුල් කැලේ - සසර සරන තුරු නුඹ නොපිපියන් සුදු මලේ'' යනුවෙන් දෙපදයක් විය. ඒ වදන් මට සේයා සිහි ගැන්වූයෙන් මම ඒ වග තාත්තාට සිහිපත් කළෙමි. ඊට හෝරා දෙක තුනකට පසු  පැවැත්වූ දේශනයකදී තාත්තා ඒ බව සඳහන් කොට, ඒ කටු අකුල් ඉවත් කිරීමේ කාර්යය අප සතුව පවතින බව මතක් කර සිටියේය. ඒ ලෙවල් බලන්නට තාත්තාට ඉඩක් නොතිබීම පිළිබඳව මට පසුව කණගාටු සිතුණේ මේ කටු අකුල් ඉවත් කිරීමේ කාර්යය ඒ චිත්‍රපටය හරහා කදිමට සිදු ව තිබූ බැවිනි. 

ඒ ලෙවල් ආදරයේ විවිධ පැහැයන් වර්ණ ගන්වයි. එය හුදෙක් අනුත්තර සහ අහිංසා වටා දිවෙන ප්‍රේම කථාවක් නොවේ. එය ස්ත්‍රී පුරුෂ භේදයන්ගෙන් කිළිටි වී නැති මිතුදමෙහි ඇති ආදරයේ පැහැය ගැන කථාවකි. සිය සිඟිති දියණිය වෙනුවෙන් සටන් වදින මාතෘ ප්‍රේමය පිළිබඳ කථාවකි. තමන් හා ලේ බැඳීමක් නොමැති ජීවිතවලට පවා ආදරය කිරීමට උගන්වන සහෝදර ප්‍රේමය පිළිබඳ කථාවකි.  එසේම, ආදරය වියැකුණු ලෝකයක උපදින අමනුෂ්‍යත්වයේ දුර්ගන්ධය පිළිබඳවත් - ඒ දුර්ගන්ධය පළවා හළ හැකි අසීමිත ආදරයෙහි කැපවීම පිළිබඳවත් කථාවකි. 

පාසල් සිසුන් අතර ආදරය පහළ වීම වරදක් යැයි විශ්වාස කරන්නවුන්ට ඒ ලෙවල්හි වරදක් පෙනෙන්නට ඉඩ තිබේ. පුද්ගලිකව මමද පාසල් ප්‍රේමය අනුමත නොකරමි. අාදරය යනු ආදරය වටහා ගත හැකි වයසකදී හට ගත යුත්තක් මිස පාසල් වියේ අහම්බයක් නොවිය යුතු බවද අදහමි. අනෙක් අතට ආදරයට බෙදා වෙන් කිරීම් නැත. ජීවින් දෙදෙනෙකු අතර හට ගන්නා ආදරය, ඔවුන් කුමන වයසක විසූවද - සම්මත වුවද - අසම්මත වුවද - සම්ප්‍රදායික අඩි කෝදු තබා මිණිය හැකි වුවද නොහැකි වුවද - සෑම විටකම සාධාරණ ය. එහෙයින් ආදරයක හැඩය හෝ පැහැය කෙබඳු වුවද අපට එහි නිවරද බව තීරණය කරන්නට අයිතියක් ඇතැයි නොසිතමි. 

කොහොමටත් ඒ ලෙවල් කතා කරන්නේ ඉගෙනුමෙහි අතු ඉති බිඳින - පාසල් නිල ඇඳුම් පිටින් උපත් පාලන පෙති මිළ දී ගන්නා අන්දමේ මොඩර්න් පාසල් ආලයක් ගැන නොවේ. අතිශය පිරිසිදු වූත්- සුන්දර වූත් අවිහිංසක ආදරයක් පිළිබඳවය. සම්ප්‍රදායික කතාවක වීරයා සහ අනුත්තර අහසට පොළොව සේ වෙනස්ය. ඔහු ඇවිළෙන්නේද දැවෙන්නේද නැත. තමන්ද නිවී අනුන්ද නිවන අන්දමේ වෙනස් යෞවනයෙකි. අප සමාජයට අවශ්‍යද එබඳු තරුණයන්ය. කඩු පොලු ගෙන සටනට යන්නවුන් නොවේ; මෘදු වදනින්ද - යහපත් සිතුවිලිවලින්ද සමාජය නිවන්නෝය. තමන් තනිව නොව අන් සියල්ලන් සමඟ ගමනක් යා යුතු බව සිතන්නෝය. 

අහිංසා අපයෝජනයට ලක් වූ දැරියක වීම යන කරුණ හරහා නිර්මාණකරුවා අප ගෙන යන්නේ බටහිර සිනමාවෙන් ගැඹුරින් ස්පර්ශ වූ මුත් මෙතෙක් සිංහල සිනමාව අත නොතැබූ ඉසව්වකටය. මනෝවිද්‍යානුකූලව පිරිමියෙකු අතින් කුඩා කල අපයෝජනය වූ යුවතියක තුළ පසුකලෙක සිය ජීවිතයට සම්බන්ධ වන පිරිමියෙකු පිළිබඳවද පවතින්නේ පිළිකුළ - වෛරය සහ බිය කැටි වූ හැඟීමකි. එවන් යුවතියකට ප්‍රේම කිරීම පහසු කටයුත්තක් නොවේ. සාමාන්‍ය තරුණයෙකුට එවන් දැරියක වෙත ළං වන්නටද නොහැකිය. අනුත්තරගේ මෘදු බව ඔහු අනිත් තරුණයන්ගෙන් වෙනස් කරවන අන්දම වඩාත් වැදගත් වන්නේ එතැනදීය. ඔහු අහිංසා වෙත ළං වන්නේ ඉතා මුදුවය. ඔවුන්ගේ සබඳකම තුළ ඇත්තේ චමත්කාරජනක සන්සුන් බවකි. අෑ ගැන මැවෙන කටකතා නිසා අන් සියල්ලන් ඈ අතැර යද්දී ඔහු ඈ වෙත රැඳෙයි. තමන් ප්‍රිය කරන යුවතිය ලිංගික අපයෝජනයට ලක් වූ තැනැත්තියක බව දැනගැනීමම සාමාන්‍ය තරුණයෙකුට ඈව අත හැරීමට ප්‍රමාණවත්ය. එහෙත් අනුත්තර ප්‍රථම වතාවට අහිංසාගේ අතකිනුදු ස්පර්ශ කරන්නේද - ඇයට ප්‍රේමය පිළිබඳ සංවේදනාව පළ කරන්නේද ඈ අපයෝජිත යුවතියක බව දැනගත් පසුය. අනුත්තර අසාමාන්‍ය තරුණයෙකු වන්නේද ඔහුගේ ආලය යෞවනයට පරමාදර්ශයක් වන්නේද එහෙයිනි.

චිත්‍රපටයේ සංකේත භාවිතයද කදිමය. පෙර පාසලේ ගුරුතුමිය ලිංගික අතවර පිළිබඳව සඳහන් කරද්දී දිස් වන සිහිනිගේ සමීප රූප රාමු අතිශය සංකේතානුරූපී වේ. චිත්‍රපටය අවසානයේ අනුත්තර අහිංසාගේ පැන්සල සමඟ සිය පෑන හුවමාරු කරගැනීමද ප්‍රබල සංකේතයකි. ඔහු ඇගේ දෝමනස්සයන් සියතට ගෙන ඇගේ අනාගතය තහවුරු කරන්නට සූදානම් බව ඉන් අපූරුවට පැහැදිලි කරයි.

චරිත නිරූපණයට රංගන ශිල්පීන්ගෙන් ලැබී ඇති  දායකත්වය වෙත යොමු වන කල සියලුම ශිල්පීන්ගේ පාහේ රංගනය විවාදයකින් තොරව විශිෂ්ටය. පාසල් සිසු සිසුවියන් කිසිවකු ආධුනික රංගන ශිල්පීන් යැයි ප්‍රේක්ෂකයාට නොදැනෙනා පමණ ඔවුන් නිපුණතාවෙන් පිරිපුන්ය. ජනප්‍රිය යැයි ලේබල් ගැසුණු හුදු එළිය පමණක් සහිත ඇතැම් තාරකාවනට වඩා ඔවුන්ගේ කෞශල්‍යය ඉහළ ආස්ථානයක පැවතුණි. 

ලාංකික සිනමා ප්‍රේක්ෂකයා ඉදිරියේ සිටින්නේ සිරුරු පුම්බා ගත් වීරයන්ය. - සකල ශරීරයෙන් රූප සෞන්දර්යය වෑහෙන වීරවරියන්ය. එහෙත් ඒ ලෙවල්හි පාසල් සිසු සිසුවියන් ලෙස රංගන දායකත්වය ලබා දී ඇති සියලුම යොවුන් රංගන ශිල්පීන් - ශිල්පිනියන් ඉතාමත් සාමාන්‍ය පෙනුමැති පිරිසක් වීම ඉතා ප්‍රබල ලෙස කැපී පෙනෙන කාරණයකි. බොහෝ විට සිංහල සිනමාවේ පාසල් සිසුවියෝ සකල රූප සෞන්දර්යයෙන් අනූන වන අතර ෆවුන්ඩේශන් තට්ටු විසි අටක් ආලේප කොට, ලිප්ස්ටික් උලා, ඇස අංජන තවරා පාසල් එති. පාසල් සිසුන් සික්ස් පැක් සහිත වූ, දිදුලන ඡවි වර්ණයෙන් යුත් කඩවසම් ඉලන්දාරින්‍ ය. එහෙත් ඒ ලෙවල් නියෝජනය කරන්නේ පොදු සාධකයයි. ඔවුන් සියලු දෙනා වෙතින් දිස් වන්නේ ලංකාවේ ඕනෑම පලාතක උසස් පෙල පන්තියක යෞවනයන් වෙතින් දකින්නට ලැබෙන අන්දමේ බාහිර ස්වරූපයකි;  ඔවුන් නියෝජනය කරන්නේ අපට පෙනෙන - දැනෙන යෞවනයේ හරස්කඩකි. අහසින් බට තාරුකා පන්තියේ යෞවනයක් නොවේ.

මට දැනෙන අන්දමට ඒ ලෙවල්හී අපූර්වතම හැඩතල මැවෙන්නේ උමාලි තිලකරත්න නම් ප්‍රතිභාපූර්ණ රංගන ශිල්පිනිය වෙතිනි. ඇගේ ප්‍රබල හැඟීම් ප්‍රකාශනය හරහා මාතෘ ප්‍රේමයේ අසීමිත වාත්සල්‍යය ඉතා තියුණු අන්දමින් ප්‍රේක්ෂයා වෙත ප්‍රේරණය වේ. පාරමීගේ චරිතය හරහා පසක් වන සුවිශේෂීම කරුණ නම් ඈ සිංහල සිනමාවේ අනාගතය තීරණය කළ හැකි සාධකයක් වගය. 

වේදිකාවේ වේවා - සිනමාවේ වේවා සිය සුපුරුදු කෞශල්‍යය විශද කරවන චාන්දනී සෙනෙවිරත්න, ජයලත් මනෝරත්න, ජයනි සේනානායක ඇතුළු කලාකරුවන්ගේ රංගනයද විය යුතු පරිද්දෙන්ම සුවිශිෂ්ටය. නමුත් තුමිඳු දොඩන්තැන්න යන ප්‍රතිභාසම්පන්න රංගන ශිල්පියා  තවත් ප්‍රබල ලෙස හසුරුවන්නට හැකිව තිබිණි යන්න සිනමාපටයේ ආරම්භයේ සිටම දැනුණු හැඟුමකි. 

ඒ ලෙවල්හී සංගීතයද චිත්‍රපටය හා කදිමට ඒකාත්මික වේ. එය ඇතැම් චිත්‍රපටයක මෙන් කතා සාරයටත් -සිදුවීම්වලටත් කොහෙත්ම නොගැළපෙන අන්දමේ කැවුම් සහ චීස් වැනි සංගීත සංයෝජනයක් නොවේ. අනෙක් අතට සුරේෂ් මාලියැද්දගේ සංගීතයෙහි හැඩතල කොහොමටත් වෙනස් සජීවි බවකින් යුතුය. මල කොතැන පිපුණාම, නොරිකො සං සහ විරාග රාගය ආදී රහක් ඇති ගීතවලින් හෙළි වන ඔහුගේ සංගීතයෙහි වන සුන්දර වෙනස ඒ ලෙවල් සඳහාද සාධාරණය ඉෂ්ට කොට තිබේ. 

සිනමාපටය පුරාම මට දැනුණේ සුළු අඩුපාඩු කිහිපයක් පමණි. ඒවාද සඳහන් නොකළ යුතු පමණ ඒවා බැවින් වැඩිමනත් ඒ ගැන ලියන්නට නොයමි. නමුත් චිත්‍රපටයේ ආරම්භය ගැන කිව යුතුමය. ඒ ආරම්භය තරමක් දුරකට ඇල්මැරුණු ස්වභාවයක් දරයි. කතා සාරය පිළිබඳ ප්‍රේක්ෂකයා තුළ නොසන්සිඳෙන උනන්දුවක් දල්වන්නට ඒ ආරම්භය ප්‍රමාණවත් නොවේ. අනෙක් අතට ඒ ලෙවල් වැනි ගැඹුරක් සහිත කතා වස්තුවක ආකර්ෂණය සඳහා හුදු චිත්‍රපටයක මෙන් 'ෆයිට් කෑලි' වුවමනා නැත. එහෙයින් ඊට වඩා ප්‍රශස්ත වූ ඇරඹුමක් ඒ ලෙවල් සඳහා එක් කළ හැකිව තිබුණැයි මම පුද්ගලිකව විශ්වාස කරමි. නමුත් හොඳ දේ බොහෝ ඇති තැනක කුඩා වරදක් සොයාගෙන ඒ ඔස්සේ යා යුතු නැත. 

සමස්තයක් වශයෙන් ඒ ලෙවල් වයස් භේදයකින් තොරව යහපත සමාජගත කිරීමේ ශක්‍යතාවෙන් යුත් කදිම චිත්‍රපටයකි. චිත්‍රපටයක වේවා - කවියක - ගීතයක වේවා - ඕනෑම සාහිත්‍ය නිර්මාණකය මුඛ්‍ය අරමුණ ලෙස අප දකින්නේද එයයි; අප ජීවත් වන ලෝකය පවතිනවාට වඩා යහපත් තැනක් කිරීමයි. රොහාන් පෙරේරා  සිංහල සිනමාවේ තබන ආස්ථානය සුවිශේෂී වන්නේද, ඒ ලෙවල් හුදු සිනමා පටයක් නොවී සිනමා සිත්තමක් වන්නේද ඒ 'වෙනස්' ආරම්මණය කරණ කොට ගෙනය.

Wednesday, November 8, 2017

වැස්ස, කුරුලු ආදරේ සහ The Notebook

ඇස් ඉස්සරහ සිත්තම් මවන වැස්සට වැහි දැරිවි ආදරය කරන්න පටන් ගත්තෙ කවදා ඉඳලද කියලා හරියටම නිනව්වක් නැතත් වැස්සත් - වැසි දැරිවිත් අතරෙ ඇති අරුම පුදුම සම්බන්ධය පටන් ගන්න ඇත්තෙ ඈ උපන් දවසෙම වෙන්න ඇති කියලයි හැම දෙනෙක් ම කියන්නෙ. වැස්සත් අරන් ඉපදිච්ච දැරිවිට වැස්ස එක්ක යා වුණු නමක් ලැබෙන්න ඇත්තෙත් ඒ නිසයි..!

ඊයෙ වැස්ස වැටුණේ වෙනදටත් වඩා ලස්සනට. එළියට බැහැලා වැහි වතුර දිහා බලන් ඉන්න වැහි දැරිවිට හිතුණේ ඒකයි. ගස් වැස්සෙ තෙමෙනවා බලන් ඉඳලා ගේ ඇතුළට යන්න හැරෙද්දියි අමුත්තන් දෙන්නෙක් ව ඇහැ ගැහුණෙ. කුරුලු ජෝඩුවක් වැස්සට ගෙට ගොඩ වැදිලා. පියස්ස උඩ. දෙන්නා එකිනෙකාගෙ තෙමුණු තටු පිහදානවා. මූණට මූණ තියාගෙන මොනවදෝ කොඳුරනවා. කුරුලු බාසාව දැනගෙන හිටියා නම් කියලා වැහි දැරිවිට හිතුණා. 

ඒ කුරුලු ආදර කතාව කවියක් වුණේ අඩ හෝරාවකට විතර ගෙවුණාට පසුවයි.. 

තටු පෙඟී තෙමී ගිය කුරුලු පැටවෙකු විලස
අනෝරා වැහි මැදින් ඔබ මවෙත පැමිණෙන්න
ඇඳුම් ඔහෙ තෙමුණාවෙ, මා ළයට ගුලි වෙන්න
ළං වෙන්න, සෙනේ සළුවෙන් ඔබ ව පිසලන්න

සතියකට විතර උඩදි විසි වෙනි වතාවට විතර ආපහු බලපු The Notebook චිත්‍රපටියේ මතකයත් කුරුලු කතාවට එකතු වුණා. ඒ සිනමා සිත්තම කොතෙක් මනරම් වුණත් ස්පාර්ක්ස් වචනවලින් මවන රූප චිත්‍රපටියටත් එහා යනවා කියලයි වැහි දැරිවිට නම් හිතෙන්නේ. වසර ගණනකට පසු මුණ ගැහෙන පෙම් යුවළ හංසයෝ පිරුණු වැවේ බෝට්ටු පදින්න ගිහින් අනෝරා වැස්සකට අසු වෙන මොහොතේ ඉඳන් දිග හැරෙන රූප රාමු පෙළ පොත කියවලා මවා ගනිද්දි.. මන්දා මට නම් චිත්‍රපටයටත් වඩා ඒ අකුරු රොමාන්තිකයි.

කෝපි උණුහුමක්වත් නැති හවසක වැටුණ වැස්ස මගේ කැත අකුරුවලින් කවියකට හැරවුණේ ඒ රොමාන්තික බව නිසා ම වෙන්න ඇති..

පැයක්වත් ගත වේවි පියාපත් වියැළෙන්න
Notebook පොත අරන් එතෙක් මෙහි ඉඳගන්න
සුමුදු බුමුතුරුණ මත තටු විදා වැතිරෙන්න
වැහි වැටෙන මොහොත මට අැහෙන්නට කියවන්න

ආල උණුහුමින් හද ගිනි උදුන දල්වන්න
වචන අහුරක් වෙමින් දෙතොලතර තැවරෙන්න
අහසැසට ඉඩ තියා වැහි පොද ව වැගිරෙන්න
තුඩට තුඩ තියා මගෙ තටු මතින් ඇලවෙන්න

Monday, April 17, 2017

බලා වැළපෙමි - නෙලා ගනු බැරි - හන්තාන සිහිනේ...

මා උසස් පෙළ කරන්නට ගත් පසු ජීවත් වූයේ ම පේරාදෙණිය සරසවිය වෙනුවෙන්. ඒ දිනවල මම නිරන්තරයෙන් මුමුණන්න හුරු වෙලා හිටියේ පේරාදෙණියේ සරසවි ගීයයි. උසස් පෙළ ලියන්න අවුරුද්දකට කලින් සරසවියට ගිය වෙලේ සරසවිය ගැන මෙහෙම පද ටිකකුත් ලියැවුණා.

මුල් ම දින නුඹ බලන්නට ආ
මැවේ මට මතකෙන්
පුංචි දැරියක් වීමි එදවස
හසර නොම දැන උන්
ඒත් එදිනත් නෙත් අයා
නැරඹුවෙමි නුඹ මවිතෙන්
ඉනික්බිති නුඹ දුටුව හැම වර 
පිරුණි හද පැතුමින්

යළිත් අද නුඹ බලන්නට විත්
නුඹ තුරුළෙ රැඳෙමින්
මවුනි අහුලමි නේ පැතුම්
තුඟු නැණ එළිය විඳිමින්
පියාඹනතර යොවුන් විහඟුන්
වසත් කල විඳිමින්
දකිමි තැන තැන රතු අකුරු
නුඹෙ තුරුණු විරු දරුවන්

හරිත තුරුලිය අතු අගිස්සෙහි 
රැඳෙන පිනි අතරින්
මවුනි සරසවි ගලන සිහිලස
දැනෙයි මට නොමඳින්
වැටෙන වැහි බිඳු සොඳුරු කඳුකර
ඉම් පෙදෙස් අහසින්
වැටී මහදට පුබුදුවයි සිත
පැතුම් මල් අලුතින්

අනෙක් හැම පැතුමක් ම ගිලිහී

මහදවත ගැඹරින්
නැගෙයි පැතුමක් මවුනි නුඹට ම
හිමි වෙනා විලසින්
කලා - සිප් දරනා දයාබර
දෑත දිගු කරමින්
මා තබා ගනු මැනවි සෙනෙහෙන්
දිනෙක ඔය තුරුළින්..

ඒත් කාලය බොහෝ දේවල් වෙනස් කරනවා.

උසස් පෙළ විභාගය කෙළවර වන කාලය වන විට මගේ සරසවි සිහිනය වෙනස් ම දිශානතියක් වෙත යොමු වෙලා තිබුණා. හේතුව වුණේ පවුලේ සමීපතමයන් අත හැරලා ඒ තරම් දුරකට යාම ඔවුන්ට වගේ ම මටත් අතිශයින් අසීරු කාරණයක් වීම. ඉගෙනගන්නා අවදියෙදි පේරාදෙණිය සුන්දර ඉලක්කයක් වුණත් ප්‍රායෝගික ජීවිතේට ඒක අදාළ කරගන්න එක නොකළ හැකි දෙයක් ලෙස මට ම පෙනෙන්නට පටන් ගත්තා.

ඒ ගැන කණගාටුවක් නැතත් සෙංකඩගලපුර සරසවි සිහිනය කොළොම්පුරයට මාරු වීම ගැන සිහින් වේදනාවක් විටින් විට හිතට දැනෙනවා. දවසක පේරාදෙණියෙන් එම්.ඒ එකක් කරන්නම්.. කියා ඒ මොහොතට මං හිත හදාගන්නවා. 

ජීවිතය අපට හැම දෙයක් ම දෙන්නේ නෑ තමයි. ඒ බව වැහි දැරිවි නොදන්නවාත් නොවෙයි. ඒත් හන්තාන සිහිනේ වදන් පෙළ ඇහෙන හැම වැහි දවසක ම සිහිනය සෙමින් විත් මතක අවුළුවමින් හිතේ නොපෙනෙනා තැනක් රිදවන්නට පටන් ගන්නවා. හරියට මේ ගීය, පේරාදෙණි සරසවිය නමැති පෙම්වතා විසින් වැසි දැරියට ගයන්නාක් බඳුයි. සරසවියට අතිශයින් ආදරය කළ යුවතියකට හන්තාන අරණට නොඑන්නැයි කියන්නට තරම් සරසවියට නපුරු විය හැකිදැයි හිතමින් මං මේ අපූරු හඬ සංකලනයට මහද පිරිමදින්නට ඉඩ හරිනවා. 

වැහි පබළු යට - රඟ මඬල මැද
ඔබේ දෑතේ තුරුළු වෙන්නට
බිසෝ හැර ගිය - ළසෝ රඟහල
අමාවක අඳුරේ..
නොඑනු මැන ළඳුනේ
හන්තාන අරණේ....