Wednesday, October 3, 2018

හිත ඇවිළවූ ගී මතක - ගී පැදුරු සහ සරසවි සාද!

අප සියලු දෙනාගේ ජීවිතවල අතිශය නොගැඹුරු - වැඩකට නැති - නමුත් අපව රිදවන මතක අැතැයි සිතමි. මම කුඩා කාලයේ අනුන්ගේ වේදනාවන් මගේ ඔළුවට අරගෙන ඒවා නිසා පීඩාවට පත් වෙන්න නම් දැරූ ජීවියෙක්මි. ඒ අැතැම් විට වැහි දැරිවි ඇබිත්තං දරුවෙක් කාලයේ නිතර ඇසුණු වචන පෙළක් නිසා වෙන්නටත් පුළුවන. 

''ලෝකයේ වේදනාවන් සිය හදෙහි දරාගෙන
හිනාවෙන්නත් හිනස්සන්නත් උගන්නමු''

එය ටිකක් බරපතළට ගත් දරුවෙකු වශයෙන් මම අන් අයට දුක හිතුණ ඇතැම් වේලාවල ඒ දුක්ඛයන් පරිකල්පනය කරමින් ඒවා තුළ ඕනාවට වඩා ජීවත් වීමි. ඒ නිසාම එබඳු දුක්මුසු දිනවල ඇසුණු ඇතැම් ගී මා හද ඉතා විසල් පරිමාණයකින් රිදවයි.

මේ ලියන මොහොතේත් මට ඉයර්ෆෝන්ස් තුළින් රොහාන් ශාන්ත බුලේගොඩගේ මධුර ගීයක් ඇසේ. 

''කල් බලා ඇවිත් 
තව්තිසා දෙසින් 
ගම්දොරේ මගේ පොඩි විමානයේ
පුන් සරා සඳත්
අද අගේ නොවේ
නුඹ අරා සිටී දිවි නිශා තලේ..''

ඒ හා බැඳුණු මතකය කුමක්ද කියා මට මතක නැත. ඇතැම් විට නව යොවුන් වියේ කිසිදා ඉටු නොවුණ සහ ඉටු කරගන්නට වුවමනා නොවුණු පැටලිලි සහගත සිහිනයක කල් ගෙවද්දී අහම්බෙන් ඇසුණක් විය හැකිය. මෙගී හිත නිවනවා වෙනුවට අවුලන්නේ වචනවලවත් - සංගීතයේවත් - තනුවේවත් - ගායනයේවත් වරදක් නිසා නොවේ. නම නොදන්නා මතකවල අවුල් වියවුල් නිසාය. 

තවත් එබඳු ගීතයකි, නන්දා මාලිනියගේ, නිම් වළල්ලෙන්! සුනිල් ආරියරත්නයන්ම ලියූ ගී නොගයා ඈ තවත් ගීත ගායනා කළා නම් කියා සිතෙන්නේ මහගමසේකරයන් ලියූ ඒ ගීය අසන විටය. සාමාන්‍යයෙන් විප්ලවීය තානයක් දරන ඇගේ අයෝමය හඬිනුත් සෞම්‍ය ප්‍රේමයක් නිපදවන්නට පිළිවන් බව මා දැනගත්තේ මේ ගීය ඇසූ පළමු දවසේය. 

''පෙළ ගැහී දුර වන්දනාවක
ඉගිල යන සමනළුන්නේ
පියාපත් මත තබා ඔබ මා
අනන්තය වෙත රැගෙන යේ..''

මේ වචන අසමින් මට සමනළ පියාපත් පාව යන්නට පිළිවන. ඉක්බිති අහස් ගඟබඩ හිමව් කුළු මත ප්‍රේමයේ රන් මිණි විමානයේ පහන් දල්වා තබා ඇත්දැයි මව මවා නිදන්නට පිළිවන. ඒවා ගීත නොව භාවනාවන් වන්නේ එනිසාය. 

එබඳු හුඟක් ගී ජපුරේ ගී පැදුරුවල අතීතේ ගැයුණු ඒවාය. නැත්නම් සිසුන්ගේ සමුගැනීම් සාදවල ගැයුණු ඒවාය. ඒ සමු අරන් යන කොල්ලන් - කෙල්ලන් හැඬුවේ අවුරුද්දකට පාරකි. අවසන් අවුරුද්දේදී පමණි. එහෙත් වැසි දැරිය වසර ගණනක් පුරා හැම බැච් එකක් වෙනුවෙන්ම දුක් ගත්තාය. එහෙත් දැන් වසර කිහිපයක සිට සමුගැනීම් සාදවල එබඳු සංවේදනාවන් දැනෙන්නේ නැත. නොනවතින දමිළ ගී වැළකට නටා හති වැටුණු පසු ළමුන්ට එදා මෙන් සරසවියෙදි අද විතරයි හමු වන්නේ - කිමද කුමරි නෙතු කඳුළැලි පුරවන්නේ කියා අසන්නට ඉසිඹු හැඟුමක් නැත. සිව් වසරක සරසවි ජීවිතය කොතෙක් මධුර එකක් වූවාදැයි එදා සිසුන් වෙතින් කෙරුණු ආවර්ජනා - ඔවුන්ගේ ඇස්වල වූ කඳුළු - අතැර යන්නට නොහැකිව බොහෝ වෙලා කෙරුණු ගැඹුරු සිපවැළඳගැනීම් - සුමධුර තානයකට වූ ගායනා සහ නර්තන වෙනුවට උමතුවෙන් මෙන් කෙරෙන අත පය විසිකිරීම් මා මවිතයට පත් කරන්නට පටන් ගත් පසු සමුගැනීම් සාද හා බැඳුණු දුක් සහිත ගීත මගේ ජීවිතයට එකතු වූයේ නැත. ඔවුන් නර්තනයේ යෙදීම ගැන කිසිදු ගැටලුවක් නැත. මතක ඇති කාලයේ පටන්ම විනෝද චාරිකා සහ සරසවියේ විනෝද සාද යනු නර්තයෙන්ද ජවයෙන්ද පිරුණු සුන්දර ඒවාය. ගැටලුව ඇත්තේ එතැන නොවේ. සිව් වසරක සුන්දර අතීතය කෙළවර කෙරෙන දවස වෙනත් සාදයක මෙන් නොව සුන්දර සංයමයක් ඇතිව විඳ - ජීවිතයකට අමතක නොවන මතක එක් කරගෙන - ආදරණීයව නික්ම යන්නට නොහැකි වීමේ අඩුව තුළ ය. යම් දවසක අපේ සමුගැනීම් සාදද මෙබදුම හැඟීම් විරහිත විප්‍රකාර බඳු වනු ඇති බව සිතා ඔළුව කල්පනාව හොඳ නැති වී ගෙන යන මොහොතකට අන්තර්ජාලයට රිංගන මම නොස්ටැල්ජියානු ගී මතකයක ගිලී සුවපත් වෙමි.

එවිට අතීතයේ මධුර වූත් - සරසවි සමුගැනීම් සාද මෙන්ම දැන් විනාශයට පත් වී තිබෙන්නා වූත් අසංක ප්‍රියමන්තගේ හඬ විත් හද පතුළේ තැනක ලැගුම් ගනියි.

''හිරු හැපී හඬන සයුරේ
තරු කඩා වැටෙන මොහොතේ
ඔබ සොයා ගනිමි
දඟ කරන තාරුකා යුවළක් ළඟ අහසේ
ලොව නිදි ගත් මේ යාමේ!'' 

Sunday, March 18, 2018

''නීල වර්ණ නීල කොබෙයියෝ'' හෙවත් කළු කොල්ලෙකුට ලියූ සුන්දර ම පෙම් හසුන!

මා නිල් පාට ගීතවලට ආදරය කරන්නට පටන් ගත්තේ කොයි කාලයේද කියා මට හරියටම මතක නැත. එහෙත් 'නිල් නුවන් පෙඟෙන', 'නීල වරල නිල් චාමර', 'ඔබෙ නිල් නුවන් තලාවේ' ආදී නිල් පාට ගෑවී තිබුණු ගීතවලට මම ඉස්සර සිට ම ආසා කළෙමි.

මෙතෙක් කලක් හිතට වැදී නොතිබුණු 'නීල වර්ණ නීල කොබෙයියෝ' නමැති ගීතය ගැන අහඹු විවරණයක් කන වැකුණේ නොසිතූ මොහොතකදී ය. ඒ හඬ කාගේදැයි මා අදටත් දන්නේ නැත. ඇතැම් විට ඒ නිවේදකයෙකි. නැත්නම් ගීත රස වින්දකයෙකි.

එය කොබෙයියෙකු වෙනුවෙන් ගයන ගීයක් නොවන බව දැන උන්න ද ඒ තරම් සියුම් ලෙස මා කිසිදා ඒ වචන තුළ කිමිදී බලා තිබුණේ නැත. ඒ නාඳුනන ස්වරයේ අයිතිකාරයා කිවූ පරිදි මේ ගීය ගැයෙන්නේ අඳුන්වන් තරුණයෙකු වෙනුවෙනි. ගීය ගයන ප්‍රේමවන්තියගේ හදවත සොරා ගත් ඔහු කළු කොල්ලෙකි. සුදු කොල්ලන් බොහොමයක් මැද ඇගේ හදවත දිනාගෙන ඇති තරුණයා අඳුරු ඡවි වර්ණයකින් යුතු ය. ඒ අතින් බැලූ කල මේ ගීතය පරස්පර විරෝධී ගීතයකි. එහි ඇත්තේ සම්මතයට අභියෝගී කරන පැරඩොක්සිමය භාවයකි. 

එරන් මාල - එරන් තෝඩු
එරන් වළලු නැතේ පතන්නේ
අමාව සේ නිමා නොවන
සිනා බිඳක් රැගෙන වරෙන්නේ

වඩාත් හෘදයග්‍රාහී වන්නේ මතු සඳහන් වන ප්‍රාර්ථනාව ය. කණගාටුවකට මෙන් පෙම්වතියන්ගේ අපේක්ෂාවන් පිළිබඳ ලියැවුණු බොහෝ සිංහල ගීතවල  බංගලි වළලු ගෙන එන්න පොරෙන්දු වූ තැනේ සිට කියැවෙන්නේ පෙම්වතියන් සිය පෙම්වතාගෙන් මාල-වළලු-දුහුලැල් සළු බලාපොරොත්තු වන වග ය. එහෙත් මෙගීය ලියූ රචකයා අවංක පෙම්වතියකගේ හෘදයාභන්තරය අපූරුවට විනිවිදන්නට සමත් වී තිබේ. ප්‍රබල ආදරයක් පතන යෞවනියක තුළ රන් අබරණ පිළිබඳ අපේක්ෂාවනට වඩා එහා ගිය සුන්දර ප්‍රාර්ථනා තිබේ. එබඳු පෙම්වතියක පතන්නේ අමාව සේ නිමා නොවන සිනා බිඳක් පමණෙකි. ඒ පැතුම ඉතා සරල ය. පී. එච්. චන්ද්‍රසිරි නොහොත් මේ කදිම ගීයෙහි පද රචකයා ඒ සරල වූත් සුන්දර වූත් අපේක්ෂාව චමත්කාරජනක ලෙස ගීයකට පෙරළා තිබේ.

උඩින් ගියත් බිමින් ගියත්
මගේ හිතෙන් ඉගිල නොයන්නේ
අඳුර බිඳෙන සොඳුරු සිහින
කිඳුරු ලොවින් මවෙත ගෙනෙන්නේ

අඳුර බිඳෙන සොඳුරු සිහින රැගෙන ඈ වෙත එන තරුණයා වෙළඳ දැන්වීමක පෙනී ඉන්නා බඳු සුදු - පැහැපත් තරුණයෙකු නොවේ. ඉතා වේගයෙන් ආදරය අළෙවි වන ලෝකයක් තුළ සෙලෝලයිඩ් ලෝකයේ දකින්නට ලැබෙන පෙම්වතා පැහැපත් විය යුතු ය. උස විය යුතු ය. සික්ස් පැක් සහිත විය යුතු ය. එහෙත් ආදරය යනු එබන්දක් ද? පැහැපත් වතක් - ගතක් උදෙසා පමණක් ඇති විය යුත්තක්ද  ? එය තරුණයන්ට ද වඩා තරුණියන් කෙරේ අදාළ වන්නකි. ස්ත්‍රීත්වය පුරුෂ භාවයට වඩා ඉතා වැඩි වේගයකින් අළෙවි කළ හැකි මාතෘකාවක් බවට පත් කොට ඇති බැවිනි.

ප්‍රේමයෙහි කළු - සුදු භාවය පිළිබඳ කතා කරද්දී සිහිපත් වෙන තරුණ යුවලක් සිටියි. ජපුර සරසවිය තුළ මුණ ගැහුණු පෙම් යුවළවල් අතරේ ඔවුන් දෙදෙනා මගේ මතකයේ වැඩිමනත් ඉඩක නවාතැන් ගෙන සිටිති. ඒ පෙම්වතිය අතිශය අඳුන්වන් ය. මහත ය. ඈ සුරූපී - සිහින් යෞවනියන්ගේ කුලකයට අයත් වූයේ නැත. ඊට හාත්පසින් ම වෙනස් ලෙස ඇගේ පෙම්වතා වූයේ සුදු කෙට්ටු උස කඩවසම් කොල්ලෙකි. ඒ වකවානුවේ සරසවියේ හුන් බොහෝ කෙල්ලන් ඒ තරුණයා දෙස බැල්ම ලාගෙන උන්නා මට මතකය. එහෙත් ඔහු ආදරය කලේ ඒ කළු මහත කෙල්ලට ය. ඒ හේතුව නිසා ම මම ඒ තරුණයාට අතිශය ගරු කළෙමි. 

එහෙත් සරසවිය ප්‍රමුඛ ලෝකයට ඒ ආදරය විහිළුවක් විය. විවිධ සාහිත්‍යයමය කාරණා නිසා ඔවුන් දෙදෙනා ළඟින් ආශ්‍රය කරන්නට ඒ වකවානුවේ සිදු වූ හෙයින් ඔවුන්ගේ සරසවි සගයන් ඔවුන් පිළිබඳ ව පැවසූ දේ නිරන්තරයේ මට ද අසන්නට ලැබිණ. 'අම්මයි - පුතයි වගේ' 'චීසුයි - කළු දොදොලුයි වගේ' ආදී ලෝක පූජිත සාහිත්‍යකාරයන්ටවත් මෙතෙක් හසු නොවූ අන්දමේ නානාප්‍රකාර උපමා මිතුරන්ගේ මුවින් පිට වීම ඔවුන්ට අතිශය සාමාන්‍ය කාරණාවක් වී තිබුණද ඒ දිනවල ප්‍රේමයේ ගැඹුරක් දැන නොසිටි අවුරුදු දොළහක පමණ කෙල්ලක වූ මා ඒ වචන ඇහෙද්දී අතිශය අපහසුතාවට පත් වූවා මට මතක ය.

දැන් ඔවුන් දෙදෙනා විවාහක ය. බාහිර රුවින් ගැළපෙනවා යැයි ලෝකය විසින් සලකන බොහෝ පෙම්වතුන්ට වඩා ඔවුහු සතුටින් ද - ආදරණීය ව ද ජීවත් වෙති. කළු - සුදු ප්‍රේමය පිළිබඳ ව මා වඩාත් ම රිදවූ අත්දැකීම වූයේ එය වූ මුත් පාරේ යනෙන එබඳු පාට දෙකකට අයත් පෙම්වතුන්ට කෙරෙන අපහාස ඕනෑ තරම් මගේ කන වැකී තිබේ. පාට අඩු කොල්ලෙක් පැහැපත් කෙල්ලක සමඟ පාරේ යන විට තැඹිලි ගෙඩියට කපුටා වසා ඇති බව ද - කළු කෙල්ලක පැහැපත් කොල්ලෙකු හා මග යනු දකින කල ඒ කොල්ලා කෙල්ලගේ සල්ලි බලයට නතු ව ඇයට ආදරය කරන වග ද නොකිවහොත් සමහරුන්ට නින්ද යන්නේ නැත. 

කුඩා කාලයේ සිටම මට එය තේරුම් ගැනීමට නොහැකි වූ කාරණයක් විය. දෙදෙනෙකු අතර වන බන්ධනයක දී ගැළපිය යුතු වන්නේ හදවත් වග බරපතළ ලෙස විශ්වාස කළ මට ඡවි වර්ණයෙන් ආදරය මනින ලෝකය විහිළුවක් විය. 

අදටත් මම ඒ සමේ පැහැයට ආදරය කිරීමේ විහිළුව තේරුම් ගැනීමට අසමත් වෙමි. ඒ අසමත් බව නිසා ම මට මේ ගීතය වඩාත් දැනෙයි. ඉන්ද්‍රණි බෝගොඩ නම් ප්‍රතිභාපූර්ණ ගායනවේදිනියගේ හඬ කොල්ලෙකුගේ සමට නොව ඔහුගේ අධ්‍යාත්මයට ආදරය කරන කෙල්ලකගේ සුන්දර අපේක්ෂාවක් ලෙසින් විත් මඳ පවනක් ව හද තන්ත්‍ර පිරිමදිනු දැනෙයි. 



Monday, March 12, 2018

සුන්දර කළු කෙල්ල - රූපී කෞවුර්ගේ අතිශය සුන්දර ආත්මය!

සමහර ගැහැණු - පිරිමි ජීවිතයේ බොහෝ මධුර දෑ සඟවාගෙන ඇවිදින පොත් බඳු ය. නැත්නම් තාලයක් ඇති කවි බඳු ය. හුදෙක් මනුස්ස සරීරය තැනී ඇති ලෙය මසට එහා ගිය යමක් ඔවුන්ගේ ජීවිතාභ්‍යන්තරයේ තිබේ. රූපී කෞවුර් නම් සුන්දර කළු කෙල්ල එබඳු පොතක් වැනි - කවියක් වැනි යෞවනියකි. 

ඈ මට මුණ ගැසුණේ අහම්බෙන් ය. ඈ අන්තර්ජාල ලියන්නියකි. ඉන්දියානු - කැනේඩියානු සම්භවයක් සහිත තරුණ චිත්‍ර ශිල්පිනියකි. මිලියන 2.5ක අළෙවි වාර්තාවක් තබමින් අතිශය ජනප්‍රිය වූ ඇගේ පළමු කෘතිය වූ Milk and Honey වැහි වැටෙන තැන කියවන ඇත්තන්ට නුපුරුදු නමක් විය නොහැකි ය. පසුගිය වසරේ එළිදැක්වූ ඇගේ දෙවැනි කෘතිය තවමත් කියවාගන්නට බැරි වූ බැවින් මෙහි සටහන් වන්නේ Milk and Honey නම් සුන්දර අක්ෂර බන්ධනයෙහි එන වඩාත්ම දැණුනු වචන පිළිබඳව ය. 

එහෙත් යමක් කිව යුතුම ය. රූපීගේ කවි යුනික් ය. ඒවායෙහි ඇති සජීවි බවත් - ලෝකයේ වෙන කිසිවෙකුගෙන් මා මෙතෙක් අත් විඳ නැති නිර්මාණශීලිත්වයත් පහසුවෙන් වෙන බසකට පෙරළන්නට නොහැකි ය. එහෙයින් මා අතින් වන සිංහල පෙරැලුම්වලින් ඇගේ අපූර්ව කාව්‍යාත්මයට හානි වනු ඇතැයි යන සාධාරණ සැකය මා තුළ තිබේ. එහෙයින් ඒ වචන පරිවර්තනය කරන්නට උත්සාහ නොකරමි. 

බොහෝ දෙනෙකුට රූපී පෙනෙන්නේ ස්ත්‍රීවාදිනියක ලෙස විය හැකි ය. විවාදයක් නැත. ඈ ඉතා ගැඹුරින් ස්ත්‍රීත්වය වචනයට පෙරළන්නීය. එහෙත් ඈ පිරිමින් හෙළා දකිමින් ගැහැණුන් පමණක් වැජඹිය යුතු යැයි සිතන අන්දමේ ඇතැම් අන්තවාදී ස්ත්‍රීවාදි කුලකයටද - ගැහැණුන් පහත් කොට සලකමින් පිරිමින් ගරු සැලකිලි ලැබිය යුතු යැයි සිතන අන්දමේ අන්තවාදී පුරුෂෝත්තමාවදී කුලකයටද අයත් නොවේ. මා විශ්වාස කරන අන්දමට ඈ මනුෂ්‍යත්වය උදෙසා ලියන්නියකි; ගැහැණුන්ටත් - පිරිමින්ටත් සියලු කාරණා පිළිබඳව සමාන අයිතියක් ඇති වග විශ්වාස කරමින් එබඳු සමානාත්මතාවෙන් පිරුණු ලෝකයක් උදෙසා ලියන්නියකි. රූපීගේ කවි ස්ත්‍රීවාදිනියකගේ සිතුවිලි ලෙස නොව මනුස්ස දුවකගේ සිතුවිලි ලෙස මට දැනෙන්නේ මාද පුරුෂෝත්තමවාදය හෝ ස්ත්‍රීඋත්තමවාදය වෙනුවට ගැහැණුන්ට - පිරිමින්ට සමානව ජීවත් විය හැකි ලෝකයක් බිහි විය යුතු යැයි විශ්වාස කරන නිසා විය හැකිය.

ඒ මනුෂ්‍යවාදී හස්තයෙන් රූපී වරෙක මෙසේ ලියයි:
අප පිළිගන්නට අකැමැති වන සත්‍යය මෙය නොවේද? රූපී මෙහි කියා ඇති පරිදිම මේ ලෝකයේ උපදින ඕනෑම ගැහැණු දැරිවියකට ඕනෑම ඉහළකට නැගීමේ සවිය තිබේ. එහෙත් උපන් දා පටන් කී වරක් කෙල්ලන් ගස් නැගිය යුතු නොවන බව, කොල්ලන් නිකං ඉද්දී කෙල්ලන් පමණක් මුළුතැන්ගෙයි වැඩට උදව් විය යුතු බව කොතෙක් නම් ඔවුන්ගේ කන වැකී ඇත්ද? 

ඈ පවසන්නේ ඒ ස්ත්‍රී පුරුෂ බෙදීම (Gender Stereo-typing) වෙනස් විය යුතු වග ය. ඉතා සරලව කියන්නේ නම් ගැහැණුන්ද පිරිමින් මෙන් ම මනුස්ස ප්‍රාණීන් බව ය. ස්ත්‍රී ශරීරයෙහි ජීව විද්‍යාත්මක කාරණාවන් රූපීගේ අතින් සාමාන්‍යකරණය වන අන්දම ඒ සඳහා වන අපූර්වතම නිදර්ශනයයි.


මේ විසි එක්වැනි සියවසේදීත් ඇතැම් ලාංකික නිවෙස්වල ඔසප් වීම යනු තාත්තා හෝ සහෝදරයා ඉදිරිපිට කතා නොකෙරෙන යමකි. තමන්ගේ මව හෝ සහෝදරිය ඔසප් දිනයක විඳින වේදනාව පිළිබඳව අවබෝධයක් නැතිව ඇති දැඩි වුණු තරුණයෙකු ඔසප් දිනයක තමන්ගේ බිරිඳගේ පිට කොන්ද තවන්නට හෝ එදිනට පමණක් හෝ ඈට යමක් උයා දෙන්නට පෙළඹෙනු ඇත්ද යන්න මම ඇතැම් විට කල්පනා කරමි. රූපීගේ කවි තුළින් පරාවර්තනය වන්නේ අපටත් පොදු එබඳු සංස්කෘතික කාරණාය. ගැහැණියකගේ දෙකලවා අතර ඇති දෙය විකුණන්ටද, අැගේ ප්‍රජනන හැකියාව වර්ණනා කරන්නටද ඉදිරිපත් වන ලෝකය එහිදීම සිදු වන ඔසප් වීම නම් අතිශය සාමාන්‍ය කාරණාව අපිරිසිදු යමක් ලෙස දැකීමේ සත්තාව ඈ අතිශය ප්‍රබල ලෙස සමාජගත කරයි.

අවුරුදු විසි පහක තරුණියක ලෙස රූපී ආදරය විවරණය කරන අන්දමට මම වඩාත් ආදරය කරමි. ඈ යොවුන් ආදරය ගැන ලියන්නීය. එහෙත් එතැනින් නොනවතින්නීය. ඇගේ කවිවල බොහෝ විට ඇත්තේ අතිශය පවිත්‍ර වූ සමාජ ආදරයකි. 



මේ වචන කියන්නේ ඉතා සුන්දර කරුණකි. ලෝකය කෙරෙහි පෙරළා කරුණාවන්ත වන්නට අපටද ලෝකයෙහි කරුණාව පමණක් ලැබී තිබිය යුතු නැත. ඇතැමුන්ගේ අකරුණාවත් බස්වලට රිදවාගෙන බුම්මාගෙන උන් ඇතැම් දවසක මගේ අභ්‍යන්තරය සුවපත් කළේ රූපීගේ මේ කවියයි. අපට ලෝකයෙන් කරුණාව නොලැබුණද ලෝකයට ආදරය කිරීමේ සුවිසාල වගකීමක් අප සතුව පවතියි. ලෝකය අපට නපුරු වන තරමට අපි ඒ නපුරුකම සෝදා හළ යුතුය. මනුෂ්‍යත්වය ද - සුන්දරත්වය ද ඒ වෙනුවට ආදේශ කළ යුතුය. මා වැඩියත්ම ආශා කරන්නේ රූපී ඒ බව ප්‍රකාශ කරන මඳ - මුදු - සියුමැලි රටාවටය.

රූපී කෞවුර් නමැති සුන්දර හදවතක් ඇති යෞවනිය ගැන කියනවා නම් කියන්නට හුඟක් දේවල් තිබේ. එහෙත් ඇගේ කවි ගැන ලියනවාට වඩා කියවන ඔබටත් ඈව සොයා ගොස් ඒ මධුර වචන විඳින්නට ඉඩක් තැබිය යුතු යැයි හඟිමි. අවුරුදු විසි පහක තරුණියකට ලෝකය වෙනස් කළ හැකි වග - තාරුණ්‍යයට ආදර්ශයක් සැපයිය හැකි වග ඈ මහපොළොවේ ඔප්පු කර පෙන්වන සුන්දර වූත් - ශක්තිමත් වූත් විලාසයට ඔබත් නොවැළැක්විය හැකි ආකාරයකට බැඳී යනු ඇති වග වැසි දැරිය දැඩිව විශ්වාස කරන බැවිනි.

Image result for Rupi Kaur

Wednesday, March 7, 2018

ආදරයේ විවිධ පාට, මෘදු යොවුන් පරපුරක අපේක්ෂාව සහ ඒ ලෙවල්!

ලෝකයේ බිහි වන කලාකෘති දෙවර්ගයකි. ඇතැම් කලාකෘති සිත නිවනතර තවත් සමහර නිර්මාණ සිත දවයි. එක් අතෙකින් නිරන්තරයේ දැවෙන ලෝකයක නිවුණු නිර්මාණ බිහි කිරීමද ඉතා අසීරුය. වෙ‍සෙසින්ම සුලබ තේමාවන්ගෙන් සහ ඒකාකාරී රංග විලාසයන්ගෙන් යුත් සිංහල සිනමාවේ එවන් නිමැවුම් බිහි වන්නේ අතැඟිලි ගණනටත් අඩුවෙනි. නිර්මාණය විය යුතු සමාජය ගැන කතා කෙරෙන කලාකෘති ඒ අතුරින්ද ඉතා දුලබය. 'ඒ ලෙවල්' පමා වී හෝ යමක් ලිවිය යුතු චිත්‍රපටයක් වන්නේ එහෙයිනි; සාකච්ඡාවකට බඳුන් විය යුතුම වූ බොහෝ දේ එහි අන්තර්ගතව තිබූ හෙයිනි. 

මා ඒ ලෙවල් පිළිබඳව දුටු පළමු ප්‍රතිචාරයෙන් මේ සටහන පටන් ගැන්මට කැමැත්තෙමි. එය ලියා තිබුණේ පසුගිය වසරේ හොඳම නැගී එන කවියා ලෙස සම්මානිත වූ ප්‍රියලාල් කොග්ගලගේ සහෝදරයාය. (ඔහුගේ කවියක් සයිමන් නවගත්තේගමයන් පිළිබඳ ලියූ පෙර සටහනකද සඳහන් කළෙමි.) සාමාන්‍යයෙන් ඔහු වෙතින් සුබවාදී විචාර පළ වන්නේ ඉතා අඩුවෙනි. යමක් ගැන ඔහුගේ විවේචනය තියුණුය. බොරු වර්ණනා නැත. එහෙත් ඒ ලෙවල් යනු ''නැරඹුවායින් පසු අපරාදේ කියා නොසිතුණු අතළොස්සක් වූ සිංහල චිත්‍රපට කිහිපයෙන් එකකැයි'' ඔහු ලියා තිබුණි. 

‍ඒ ලෙවල්හී නිරූපිත යෞවනය පවිත්‍රය. එය වැඩිහිටි වියේ ආත්මාර්ථකාමී අපේක්ෂාවන්ගෙන් කිලිටී වී නැත. වෙසෙසින්ම අනුත්තර සහ අහිංසා නියෝජනය කරන්නේ නිර්මාණය විය යුතු වූත් - සබුද්ධික වූත් පාසල් සිසුවා සහ සිසුවියයි. පවතින සමාජය තුළ අත්දකින්නට ලැබෙන තාරුණ්‍යය කෙළෙසුණු එකක් වන්නට පිළිවන. මෙපමණ මෘදු පැවතුම්වලින් යුත් තරුණ තරුණියන් අල්පමාත්‍ර වන්නට පිළිවන. එහෙත්  නව යෞවනයත් තාරුණ්‍යයත් අතර වන, නොඑසේව පැවතිය යුතු වන භද්‍ර යෞවනයේ පිරිසිදු බව මෙකී යෞවන යෞවනියන් තුළ අතිශය පැහැදිලිව සටහන් වී තිබිණි. 

සිනමාපටයේ තේමාත්මක අගය පිළිබඳ තව දුරටත් කතා කරන කල සිහිපත් වන යමක් තිබේ. ඒ ළමා අපයෝජනය පිළිබඳ ගැඹුරු තේමාවකින් යුත් සිනමාපටයක් අප රට තුළ බිහි නොවන්නේ මන්ද යන්න අප නිරන්තරයෙන් සංවාදයට ලක් කළ අන්දමයි. ඒ ලෙවල් සාර්ථක ලෙස ඊට පිළිතුරු සපයයි. සියලු සිදුවීම් එකට බැඳ තබන හුය වන්නේ එකී තේමාවයි. සිහිනි පිළිබඳ සිදුවීම ප්‍රේක්ෂකයාට සිහිපත් කරවන්නේ සේයා ඇතුළු සිඟිත්තියන්ගේ නිහඬ කරවන ලද කටහඬයි. සේයාගේ මරණය සිදු වූ අලුත තාත්තා සමඟ කොහේ හෝ වැඩසටහනකට යමින් සිටියදී රියෙහි රේඩියෝවෙන් පැරණි ගීතයක් ප්‍රචාරය විය. එහි ''දෙපිය නගා යන්නට බැරි කටු අකුල් කැලේ - සසර සරන තුරු නුඹ නොපිපියන් සුදු මලේ'' යනුවෙන් දෙපදයක් විය. ඒ වදන් මට සේයා සිහි ගැන්වූයෙන් මම ඒ වග තාත්තාට සිහිපත් කළෙමි. ඊට හෝරා දෙක තුනකට පසු  පැවැත්වූ දේශනයකදී තාත්තා ඒ බව සඳහන් කොට, ඒ කටු අකුල් ඉවත් කිරීමේ කාර්යය අප සතුව පවතින බව මතක් කර සිටියේය. ඒ ලෙවල් බලන්නට තාත්තාට ඉඩක් නොතිබීම පිළිබඳව මට පසුව කණගාටු සිතුණේ මේ කටු අකුල් ඉවත් කිරීමේ කාර්යය ඒ චිත්‍රපටය හරහා කදිමට සිදු ව තිබූ බැවිනි. 

ඒ ලෙවල් ආදරයේ විවිධ පැහැයන් වර්ණ ගන්වයි. එය හුදෙක් අනුත්තර සහ අහිංසා වටා දිවෙන ප්‍රේම කථාවක් නොවේ. එය ස්ත්‍රී පුරුෂ භේදයන්ගෙන් කිළිටි වී නැති මිතුදමෙහි ඇති ආදරයේ පැහැය ගැන කථාවකි. සිය සිඟිති දියණිය වෙනුවෙන් සටන් වදින මාතෘ ප්‍රේමය පිළිබඳ කථාවකි. තමන් හා ලේ බැඳීමක් නොමැති ජීවිතවලට පවා ආදරය කිරීමට උගන්වන සහෝදර ප්‍රේමය පිළිබඳ කථාවකි.  එසේම, ආදරය වියැකුණු ලෝකයක උපදින අමනුෂ්‍යත්වයේ දුර්ගන්ධය පිළිබඳවත් - ඒ දුර්ගන්ධය පළවා හළ හැකි අසීමිත ආදරයෙහි කැපවීම පිළිබඳවත් කථාවකි. 

පාසල් සිසුන් අතර ආදරය පහළ වීම වරදක් යැයි විශ්වාස කරන්නවුන්ට ඒ ලෙවල්හි වරදක් පෙනෙන්නට ඉඩ තිබේ. පුද්ගලිකව මමද පාසල් ප්‍රේමය අනුමත නොකරමි. අාදරය යනු ආදරය වටහා ගත හැකි වයසකදී හට ගත යුත්තක් මිස පාසල් වියේ අහම්බයක් නොවිය යුතු බවද අදහමි. අනෙක් අතට ආදරයට බෙදා වෙන් කිරීම් නැත. ජීවින් දෙදෙනෙකු අතර හට ගන්නා ආදරය, ඔවුන් කුමන වයසක විසූවද - සම්මත වුවද - අසම්මත වුවද - සම්ප්‍රදායික අඩි කෝදු තබා මිණිය හැකි වුවද නොහැකි වුවද - සෑම විටකම සාධාරණ ය. එහෙයින් ආදරයක හැඩය හෝ පැහැය කෙබඳු වුවද අපට එහි නිවරද බව තීරණය කරන්නට අයිතියක් ඇතැයි නොසිතමි. 

කොහොමටත් ඒ ලෙවල් කතා කරන්නේ ඉගෙනුමෙහි අතු ඉති බිඳින - පාසල් නිල ඇඳුම් පිටින් උපත් පාලන පෙති මිළ දී ගන්නා අන්දමේ මොඩර්න් පාසල් ආලයක් ගැන නොවේ. අතිශය පිරිසිදු වූත්- සුන්දර වූත් අවිහිංසක ආදරයක් පිළිබඳවය. සම්ප්‍රදායික කතාවක වීරයා සහ අනුත්තර අහසට පොළොව සේ වෙනස්ය. ඔහු ඇවිළෙන්නේද දැවෙන්නේද නැත. තමන්ද නිවී අනුන්ද නිවන අන්දමේ වෙනස් යෞවනයෙකි. අප සමාජයට අවශ්‍යද එබඳු තරුණයන්ය. කඩු පොලු ගෙන සටනට යන්නවුන් නොවේ; මෘදු වදනින්ද - යහපත් සිතුවිලිවලින්ද සමාජය නිවන්නෝය. තමන් තනිව නොව අන් සියල්ලන් සමඟ ගමනක් යා යුතු බව සිතන්නෝය. 

අහිංසා අපයෝජනයට ලක් වූ දැරියක වීම යන කරුණ හරහා නිර්මාණකරුවා අප ගෙන යන්නේ බටහිර සිනමාවෙන් ගැඹුරින් ස්පර්ශ වූ මුත් මෙතෙක් සිංහල සිනමාව අත නොතැබූ ඉසව්වකටය. මනෝවිද්‍යානුකූලව පිරිමියෙකු අතින් කුඩා කල අපයෝජනය වූ යුවතියක තුළ පසුකලෙක සිය ජීවිතයට සම්බන්ධ වන පිරිමියෙකු පිළිබඳවද පවතින්නේ පිළිකුළ - වෛරය සහ බිය කැටි වූ හැඟීමකි. එවන් යුවතියකට ප්‍රේම කිරීම පහසු කටයුත්තක් නොවේ. සාමාන්‍ය තරුණයෙකුට එවන් දැරියක වෙත ළං වන්නටද නොහැකිය. අනුත්තරගේ මෘදු බව ඔහු අනිත් තරුණයන්ගෙන් වෙනස් කරවන අන්දම වඩාත් වැදගත් වන්නේ එතැනදීය. ඔහු අහිංසා වෙත ළං වන්නේ ඉතා මුදුවය. ඔවුන්ගේ සබඳකම තුළ ඇත්තේ චමත්කාරජනක සන්සුන් බවකි. අෑ ගැන මැවෙන කටකතා නිසා අන් සියල්ලන් ඈ අතැර යද්දී ඔහු ඈ වෙත රැඳෙයි. තමන් ප්‍රිය කරන යුවතිය ලිංගික අපයෝජනයට ලක් වූ තැනැත්තියක බව දැනගැනීමම සාමාන්‍ය තරුණයෙකුට ඈව අත හැරීමට ප්‍රමාණවත්ය. එහෙත් අනුත්තර ප්‍රථම වතාවට අහිංසාගේ අතකිනුදු ස්පර්ශ කරන්නේද - ඇයට ප්‍රේමය පිළිබඳ සංවේදනාව පළ කරන්නේද ඈ අපයෝජිත යුවතියක බව දැනගත් පසුය. අනුත්තර අසාමාන්‍ය තරුණයෙකු වන්නේද ඔහුගේ ආලය යෞවනයට පරමාදර්ශයක් වන්නේද එහෙයිනි.

චිත්‍රපටයේ සංකේත භාවිතයද කදිමය. පෙර පාසලේ ගුරුතුමිය ලිංගික අතවර පිළිබඳව සඳහන් කරද්දී දිස් වන සිහිනිගේ සමීප රූප රාමු අතිශය සංකේතානුරූපී වේ. චිත්‍රපටය අවසානයේ අනුත්තර අහිංසාගේ පැන්සල සමඟ සිය පෑන හුවමාරු කරගැනීමද ප්‍රබල සංකේතයකි. ඔහු ඇගේ දෝමනස්සයන් සියතට ගෙන ඇගේ අනාගතය තහවුරු කරන්නට සූදානම් බව ඉන් අපූරුවට පැහැදිලි කරයි.

චරිත නිරූපණයට රංගන ශිල්පීන්ගෙන් ලැබී ඇති  දායකත්වය වෙත යොමු වන කල සියලුම ශිල්පීන්ගේ පාහේ රංගනය විවාදයකින් තොරව විශිෂ්ටය. පාසල් සිසු සිසුවියන් කිසිවකු ආධුනික රංගන ශිල්පීන් යැයි ප්‍රේක්ෂකයාට නොදැනෙනා පමණ ඔවුන් නිපුණතාවෙන් පිරිපුන්ය. ජනප්‍රිය යැයි ලේබල් ගැසුණු හුදු එළිය පමණක් සහිත ඇතැම් තාරකාවනට වඩා ඔවුන්ගේ කෞශල්‍යය ඉහළ ආස්ථානයක පැවතුණි. 

ලාංකික සිනමා ප්‍රේක්ෂකයා ඉදිරියේ සිටින්නේ සිරුරු පුම්බා ගත් වීරයන්ය. - සකල ශරීරයෙන් රූප සෞන්දර්යය වෑහෙන වීරවරියන්ය. එහෙත් ඒ ලෙවල්හි පාසල් සිසු සිසුවියන් ලෙස රංගන දායකත්වය ලබා දී ඇති සියලුම යොවුන් රංගන ශිල්පීන් - ශිල්පිනියන් ඉතාමත් සාමාන්‍ය පෙනුමැති පිරිසක් වීම ඉතා ප්‍රබල ලෙස කැපී පෙනෙන කාරණයකි. බොහෝ විට සිංහල සිනමාවේ පාසල් සිසුවියෝ සකල රූප සෞන්දර්යයෙන් අනූන වන අතර ෆවුන්ඩේශන් තට්ටු විසි අටක් ආලේප කොට, ලිප්ස්ටික් උලා, ඇස අංජන තවරා පාසල් එති. පාසල් සිසුන් සික්ස් පැක් සහිත වූ, දිදුලන ඡවි වර්ණයෙන් යුත් කඩවසම් ඉලන්දාරින්‍ ය. එහෙත් ඒ ලෙවල් නියෝජනය කරන්නේ පොදු සාධකයයි. ඔවුන් සියලු දෙනා වෙතින් දිස් වන්නේ ලංකාවේ ඕනෑම පලාතක උසස් පෙල පන්තියක යෞවනයන් වෙතින් දකින්නට ලැබෙන අන්දමේ බාහිර ස්වරූපයකි;  ඔවුන් නියෝජනය කරන්නේ අපට පෙනෙන - දැනෙන යෞවනයේ හරස්කඩකි. අහසින් බට තාරුකා පන්තියේ යෞවනයක් නොවේ.

මට දැනෙන අන්දමට ඒ ලෙවල්හී අපූර්වතම හැඩතල මැවෙන්නේ උමාලි තිලකරත්න නම් ප්‍රතිභාපූර්ණ රංගන ශිල්පිනිය වෙතිනි. ඇගේ ප්‍රබල හැඟීම් ප්‍රකාශනය හරහා මාතෘ ප්‍රේමයේ අසීමිත වාත්සල්‍යය ඉතා තියුණු අන්දමින් ප්‍රේක්ෂයා වෙත ප්‍රේරණය වේ. පාරමීගේ චරිතය හරහා පසක් වන සුවිශේෂීම කරුණ නම් ඈ සිංහල සිනමාවේ අනාගතය තීරණය කළ හැකි සාධකයක් වගය. 

වේදිකාවේ වේවා - සිනමාවේ වේවා සිය සුපුරුදු කෞශල්‍යය විශද කරවන චාන්දනී සෙනෙවිරත්න, ජයලත් මනෝරත්න, ජයනි සේනානායක ඇතුළු කලාකරුවන්ගේ රංගනයද විය යුතු පරිද්දෙන්ම සුවිශිෂ්ටය. නමුත් තුමිඳු දොඩන්තැන්න යන ප්‍රතිභාසම්පන්න රංගන ශිල්පියා  තවත් ප්‍රබල ලෙස හසුරුවන්නට හැකිව තිබිණි යන්න සිනමාපටයේ ආරම්භයේ සිටම දැනුණු හැඟුමකි. 

ඒ ලෙවල්හී සංගීතයද චිත්‍රපටය හා කදිමට ඒකාත්මික වේ. එය ඇතැම් චිත්‍රපටයක මෙන් කතා සාරයටත් -සිදුවීම්වලටත් කොහෙත්ම නොගැළපෙන අන්දමේ කැවුම් සහ චීස් වැනි සංගීත සංයෝජනයක් නොවේ. අනෙක් අතට සුරේෂ් මාලියැද්දගේ සංගීතයෙහි හැඩතල කොහොමටත් වෙනස් සජීවි බවකින් යුතුය. මල කොතැන පිපුණාම, නොරිකො සං සහ විරාග රාගය ආදී රහක් ඇති ගීතවලින් හෙළි වන ඔහුගේ සංගීතයෙහි වන සුන්දර වෙනස ඒ ලෙවල් සඳහාද සාධාරණය ඉෂ්ට කොට තිබේ. 

සිනමාපටය පුරාම මට දැනුණේ සුළු අඩුපාඩු කිහිපයක් පමණි. ඒවාද සඳහන් නොකළ යුතු පමණ ඒවා බැවින් වැඩිමනත් ඒ ගැන ලියන්නට නොයමි. නමුත් චිත්‍රපටයේ ආරම්භය ගැන කිව යුතුමය. ඒ ආරම්භය තරමක් දුරකට ඇල්මැරුණු ස්වභාවයක් දරයි. කතා සාරය පිළිබඳ ප්‍රේක්ෂකයා තුළ නොසන්සිඳෙන උනන්දුවක් දල්වන්නට ඒ ආරම්භය ප්‍රමාණවත් නොවේ. අනෙක් අතට ඒ ලෙවල් වැනි ගැඹුරක් සහිත කතා වස්තුවක ආකර්ෂණය සඳහා හුදු චිත්‍රපටයක මෙන් 'ෆයිට් කෑලි' වුවමනා නැත. එහෙයින් ඊට වඩා ප්‍රශස්ත වූ ඇරඹුමක් ඒ ලෙවල් සඳහා එක් කළ හැකිව තිබුණැයි මම පුද්ගලිකව විශ්වාස කරමි. නමුත් හොඳ දේ බොහෝ ඇති තැනක කුඩා වරදක් සොයාගෙන ඒ ඔස්සේ යා යුතු නැත. 

සමස්තයක් වශයෙන් ඒ ලෙවල් වයස් භේදයකින් තොරව යහපත සමාජගත කිරීමේ ශක්‍යතාවෙන් යුත් කදිම චිත්‍රපටයකි. චිත්‍රපටයක වේවා - කවියක - ගීතයක වේවා - ඕනෑම සාහිත්‍ය නිර්මාණකය මුඛ්‍ය අරමුණ ලෙස අප දකින්නේද එයයි; අප ජීවත් වන ලෝකය පවතිනවාට වඩා යහපත් තැනක් කිරීමයි. රොහාන් පෙරේරා  සිංහල සිනමාවේ තබන ආස්ථානය සුවිශේෂී වන්නේද, ඒ ලෙවල් හුදු සිනමා පටයක් නොවී සිනමා සිත්තමක් වන්නේද ඒ 'වෙනස්' ආරම්මණය කරණ කොට ගෙනය.

Wednesday, November 8, 2017

වැස්ස, කුරුලු ආදරේ සහ The Notebook

ඇස් ඉස්සරහ සිත්තම් මවන වැස්සට වැහි දැරිවි ආදරය කරන්න පටන් ගත්තෙ කවදා ඉඳලද කියලා හරියටම නිනව්වක් නැතත් වැස්සත් - වැසි දැරිවිත් අතරෙ ඇති අරුම පුදුම සම්බන්ධය පටන් ගන්න ඇත්තෙ ඈ උපන් දවසෙම වෙන්න ඇති කියලයි හැම දෙනෙක් ම කියන්නෙ. වැස්සත් අරන් ඉපදිච්ච දැරිවිට වැස්ස එක්ක යා වුණු නමක් ලැබෙන්න ඇත්තෙත් ඒ නිසයි..!

ඊයෙ වැස්ස වැටුණේ වෙනදටත් වඩා ලස්සනට. එළියට බැහැලා වැහි වතුර දිහා බලන් ඉන්න වැහි දැරිවිට හිතුණේ ඒකයි. ගස් වැස්සෙ තෙමෙනවා බලන් ඉඳලා ගේ ඇතුළට යන්න හැරෙද්දියි අමුත්තන් දෙන්නෙක් ව ඇහැ ගැහුණෙ. කුරුලු ජෝඩුවක් වැස්සට ගෙට ගොඩ වැදිලා. පියස්ස උඩ. දෙන්නා එකිනෙකාගෙ තෙමුණු තටු පිහදානවා. මූණට මූණ තියාගෙන මොනවදෝ කොඳුරනවා. කුරුලු බාසාව දැනගෙන හිටියා නම් කියලා වැහි දැරිවිට හිතුණා. 

ඒ කුරුලු ආදර කතාව කවියක් වුණේ අඩ හෝරාවකට විතර ගෙවුණාට පසුවයි.. 

තටු පෙඟී තෙමී ගිය කුරුලු පැටවෙකු විලස
අනෝරා වැහි මැදින් ඔබ මවෙත පැමිණෙන්න
ඇඳුම් ඔහෙ තෙමුණාවෙ, මා ළයට ගුලි වෙන්න
ළං වෙන්න, සෙනේ සළුවෙන් ඔබ ව පිසලන්න

සතියකට විතර උඩදි විසි වෙනි වතාවට විතර ආපහු බලපු The Notebook චිත්‍රපටියේ මතකයත් කුරුලු කතාවට එකතු වුණා. ඒ සිනමා සිත්තම කොතෙක් මනරම් වුණත් ස්පාර්ක්ස් වචනවලින් මවන රූප චිත්‍රපටියටත් එහා යනවා කියලයි වැහි දැරිවිට නම් හිතෙන්නේ. වසර ගණනකට පසු මුණ ගැහෙන පෙම් යුවළ හංසයෝ පිරුණු වැවේ බෝට්ටු පදින්න ගිහින් අනෝරා වැස්සකට අසු වෙන මොහොතේ ඉඳන් දිග හැරෙන රූප රාමු පෙළ පොත කියවලා මවා ගනිද්දි.. මන්දා මට නම් චිත්‍රපටයටත් වඩා ඒ අකුරු රොමාන්තිකයි.

කෝපි උණුහුමක්වත් නැති හවසක වැටුණ වැස්ස මගේ කැත අකුරුවලින් කවියකට හැරවුණේ ඒ රොමාන්තික බව නිසා ම වෙන්න ඇති..

පැයක්වත් ගත වේවි පියාපත් වියැළෙන්න
Notebook පොත අරන් එතෙක් මෙහි ඉඳගන්න
සුමුදු බුමුතුරුණ මත තටු විදා වැතිරෙන්න
වැහි වැටෙන මොහොත මට අැහෙන්නට කියවන්න

ආල උණුහුමින් හද ගිනි උදුන දල්වන්න
වචන අහුරක් වෙමින් දෙතොලතර තැවරෙන්න
අහසැසට ඉඩ තියා වැහි පොද ව වැගිරෙන්න
තුඩට තුඩ තියා මගෙ තටු මතින් ඇලවෙන්න


Monday, April 17, 2017

බලා වැළපෙමි - නෙලා ගනු බැරි - හන්තාන සිහිනේ...

මා උසස් පෙළ කරන්නට ගත් පසු ජීවත් වූයේ ම පේරාදෙණිය සරසවිය වෙනුවෙන්. ඒ දිනවල මම නිරන්තරයෙන් මුමුණන්න හුරු වෙලා හිටියේ පේරාදෙණියේ සරසවි ගීයයි. උසස් පෙළ ලියන්න අවුරුද්දකට කලින් සරසවියට ගිය වෙලේ සරසවිය ගැන මෙහෙම පද ටිකකුත් ලියැවුණා.

මුල් ම දින නුඹ බලන්නට ආ
මැවේ මට මතකෙන්
පුංචි දැරියක් වීමි එදවස
හසර නොම දැන උන්
ඒත් එදිනත් නෙත් අයා
නැරඹුවෙමි නුඹ මවිතෙන්
ඉනික්බිති නුඹ දුටුව හැම වර 
පිරුණි හද පැතුමින්

යළිත් අද නුඹ බලන්නට විත්
නුඹ තුරුළෙ රැඳෙමින්
මවුනි අහුලමි නේ පැතුම්
තුඟු නැණ එළිය විඳිමින්
පියාඹනතර යොවුන් විහඟුන්
වසත් කල විඳිමින්
දකිමි තැන තැන රතු අකුරු
නුඹෙ තුරුණු විරු දරුවන්

හරිත තුරුලිය අතු අගිස්සෙහි 
රැඳෙන පිනි අතරින්
මවුනි සරසවි ගලන සිහිලස
දැනෙයි මට නොමඳින්
වැටෙන වැහි බිඳු සොඳුරු කඳුකර
ඉම් පෙදෙස් අහසින්
වැටී මහදට පුබුදුවයි සිත
පැතුම් මල් අලුතින්

අනෙක් හැම පැතුමක් ම ගිලිහී

මහදවත ගැඹරින්
නැගෙයි පැතුමක් මවුනි නුඹට ම
හිමි වෙනා විලසින්
කලා - සිප් දරනා දයාබර
දෑත දිගු කරමින්
මා තබා ගනු මැනවි සෙනෙහෙන්
දිනෙක ඔය තුරුළින්..

ඒත් කාලය බොහෝ දේවල් වෙනස් කරනවා.

උසස් පෙළ විභාගය කෙළවර වන කාලය වන විට මගේ සරසවි සිහිනය වෙනස් ම දිශානතියක් වෙත යොමු වෙලා තිබුණා. හේතුව වුණේ පවුලේ සමීපතමයන් අත හැරලා ඒ තරම් දුරකට යාම ඔවුන්ට වගේ ම මටත් අතිශයින් අසීරු කාරණයක් වීම. ඉගෙනගන්නා අවදියෙදි පේරාදෙණිය සුන්දර ඉලක්කයක් වුණත් ප්‍රායෝගික ජීවිතේට ඒක අදාළ කරගන්න එක නොකළ හැකි දෙයක් ලෙස මට ම පෙනෙන්නට පටන් ගත්තා.


ඒ ගැන කණගාටුවක් නැතත් සෙංකඩගලපුර සරසවි සිහිනය කොළොම්පුරයට මාරු වීම ගැන සිහින් වේදනාවක් විටින් විට හිතට දැනෙනවා. දවසක පේරාදෙණියෙන් එම්.ඒ එකක් කරන්නම්.. කියා ඒ මොහොතට මං හිත හදාගන්නවා. 

ජීවිතය අපට හැම දෙයක් ම දෙන්නේ නෑ තමයි. ඒ බව වැහි දැරිවි නොදන්නවාත් නොවෙයි. ඒත් හන්තාන සිහිනේ වදන් පෙළ ඇහෙන හැම වැහි දවසක ම සිහිනය සෙමින් විත් මතක අවුළුවමින් හිතේ නොපෙනෙනා තැනක් රිදවන්නට පටන් ගන්නවා. හරියට මේ ගීය, පේරාදෙණි සරසවිය නමැති පෙම්වතා විසින් වැසි දැරියට ගයන්නාක් බඳුයි. සරසවියට අතිශයින් ආදරය කළ යුවතියකට හන්තාන අරණට නොඑන්නැයි කියන්නට තරම් සරසවියට නපුරු විය හැකිදැයි හිතමින් මං මේ අපූරු හඬ සංකලනයට මහද පිරිමදින්නට ඉඩ හරිනවා. 

වැහි පබළු යට - රඟ මඬල මැද
ඔබේ දෑතේ තුරුළු වෙන්නට
බිසෝ හැර ගිය - ළසෝ රඟහල
අමාවක අඳුරේ..
නොඑනු මැන ළඳුනේ
හන්තාන අරණේ.... 



Sunday, February 19, 2017

හංස බෝට්ටුවට වෙලා අපි දොඩමළු වෙමු රහසේ.. - Romance at its peak..!!

කැතී පොත් මාලාව කියවන්න ලැබෙද්දි වැහි දැරිවි හරිම ඇබිත්තන් දැරියක්. සූසාන් කූලිජ්ගේ ඒ නවකතාව, මානෙල් ජයන්ති ගුණසේකර විසින් හරිම අපූරුවට සිංහලයට නගලා තිබුණා. ඒ කතාව විසින් ඒ දවස්වල මගේ හිත මත තැබූ තෙත් පිය සටහන් එය කියවා අවුරුදු දහයක් එකොළහක් ගියත් තවම වියැළී ගිහින් නැහැ.

"වසන්තය ගැන දන්නැතී - ඉරි තැලුණු පොළොවක අරුමැතී        

 තෙත අඩි තියන්නට බර ඇතී -  හැම වැස්සටම බෑ හිතවතී.."

කියා මුදු සුමුදු කවියක් කලකට පෙර පොකුරු වැහි අක්කා ලියා තිබුණා. මට හිතෙන හැටියට බොහෝ පොත්වලටත් - ගීතවලටත් ඒ කවිය අදාළයි. හිතක් උඩ තෙත අඩි තියන්නට හැම පොතකට ම බැහැ. පයට පෑගෙන දූවිලි, ගෝරා, ඇටමැස්සා, The Longest Ride වගේ එබඳු තෙත් පොත් අතරට එක්කහු වෙන පොතක් තමා කැතී. දහසකුත් එකක් වැඩ මැද්දේ දැන් නම් පොත් කියවන්න ලැබෙන්නේ කළාතුරකින්. තෙත් අඩි තැබූ පොත් පවා ආයේ කියවන්න වෙලාවක් නැහැ. ඒත් එබඳු පොත් ගැන මතකය පවා සුන්දරයි. කැතී තෙවැනි කොටසේ එන එක්තරා සිදුවීමක් අතිශය රොමාන්තික බවකින් යුතු ව මහද පිරිමැද්ද හැටි ඒ තෙත් මතක අස්සෙන් හීන් සීරුවේ මතක් වෙනවා. 
                             
ඒ මතකය අලුත් වෙන්නටත් හේතුවක් තියෙනවා.

ඊයේ පෙරේදා දවසක මහරැයේ ලියකියවිලි අස්සේ නිදිමත පෙරළි කරන මොහොතක මට නිකමට වගෙ හිතුණා නිකං ඉන්න එකේ සිංදුවක් අහන්න. ඉන් පස්සෙ තමයි මෑතකදි අහපු රොමාන්තික ම ගීතය මුණ ගැහුණෙ. 

"හංස බෝට්ටුවෙ නැගලා
යන්න එන්න රවුමක්
ඔබ එනකොට ඇඳන් එන්න
මල් පිරිච්ච ගවුමක්
බේරෙ වැවත් සුන්දර වී 
ඔබත් සුවඳ පියුමක්
දකින දකින සැවොම කියයි
අන්න රෝස කුසුමක්.."

ෆේස්බුක් - ට්විටර් - වයිබර්වලින් පෙම් කරන අපේ පරම්පරාවෙ තරුණ තරුණියො එහෙව් රොමාන්තික සුන්දරත්වයක් ගාව නතර වෙයි කියලා හිතන්න තියෙන ඉඩ අඩුයි. අධිවේගී ගමනක, අධි තාක්ෂණික මෙවලම්වලින් ආදරය හොයාගෙන යද්දි කායික බැඳීමකට එහා ගිය පිවිතුරු බන්ධනයක බැඳෙන එක ඒ තරම් පහසු කටයුත්තකුත් නොවෙයි.

ඒත්  නෑ.. මේ ගයන්නෙත්.. අපේ කාලයේ පෙම්වත්තු...

"බේරෙ වැවට සඳ පායන මැදියම් රෑ අහසේ
තරු මුතු කැට වෙලා පෙනේ නෙතු පැටලී පහසේ
හංස බෝට්ටුවට වෙලා අපි දොඩමළු වෙමු රිසි සේ
සුවඳ රොදට එකතු වෙලා ඔබෙ මුළු ලොවට ම රහසේ.."

විසි එක් වැනි සියවසේ ලංකාවෙ පෙම්වතෙක් එහෙම ගීයක් ලියද්දි දහනව වැනි සියවසේ දී බටහිර ලේඛිකාවක් මෙහෙම පදපේළි ටිකක් ලියා තබනවා.. ඒ පෙර සඳහන් කළ කැතී කතා මාලාවේ කථා නායිකාවත් ඇගේ පෙම්බරාත් වටා ගෙතුණු ගොන්ඩෝලා සවාරියක් ගැනයි..

"රෝස හා උත්පල පැහැය මිශ්‍ර වූ අහස යට රිදී වන් දිය රළ සෙලවෙමින්, නැළවෙමින් තිබූ අතර මෙය මෙම වශීකරණ බලයක් ඇති දිය මත පාව යන අන්තිම වාරය වූ බැවින් ගෙවී යන සෑම තත්පරයක් ම දෙගුණයක වටිනාකමකින් ඔවුනට දැනුණි.. හිරු බැස ගිය පසු තරු එබී බලා ග්‍රෑන්ඩ් කැනල්හි දිය මත පිළිබිඹු වූ ඔවුන්ගේ දීප්තිමත් මුහුණු දකින තුරුම ඔවුන් රැඳී සිටියේ මන්දැයි මම නොදනිමි. දෙදෙනා ම තරුණ වියේ පසුවන විට, එකිනෙකා හා සිහින් ස්වරයෙන් කතාබහේ නියැලෙන විට, ආපසු හැරීම සඳහා නියෝග කිරීමට බොහෝ පමා වන විට එහි අරුත කුමක්දැයි වැනීසියානු ඔරු කරුවන් හොඳින් ම දැන සිටියහ." (කැතී 03 - 238 වන පිටුව)

කැතී නවකතාවෙ ඒ වදන් පෙළත් මේ ගීයත් අතර අපූරු සමතාවක් හොයාගෙන වැහි කෙල්ල රොමාන්තික හීනෙක අතරමං වුණා. Api Machan සංගීත කණ්ඩායම එක්ක සුමිත් මන්දනායක ගයන මේ ගීය මෙපමණ සුන්දර වෙන්නෙ එය තුරුණු කටහඬවල් ගණනාවකින් ගැයෙන නිසා වෙන්නත් පුළුවන්. ඒ වගේ ම විදග්ධ - සාමාන්‍ය භේදයකින් තොර ව ඕනම රසිකයෙකුගෙ හදවත ස්පර්ශ කරන සරල පද පෙළත් - සුගම නාද රටාවත් - රූප රචනාවේ ඇති මධුර බවත් - ගයන්නන් තුළ වන දුලබ ගණයේ සංයමයත් හංස බෝට්ටුව තව තවත් රොමාන්තික කරන බවයි මට දැනෙන්නෙ.

බැලූ බැල්මට මේ ගීයෙ වචන හරි සරලයි.. ඒත් ඒ වචනවලින් හිත මත අඳින සිත්තම මේ යැයි කියන්නට බැරි තරම් මනරම්.. 

ඒ වගෙම වඩාත් ම මනරම් අග පද පෙළ..!!

"ජීවිත කාලෙම එන්නම් මුළු
  ඔබ ම යි, මගෙ සිහිනේ.."

මේ හංස බෝට්ටු සවාරියෙ යන්න අමතන පෙම්වතා, අද කායික සුවයක් පතා හෙට සිය පෙම්වතිය අතැර යන අන්දමේ පෙම්වතෙක් නොවෙයි. ජීවිත කාලයක් පුරා සිය ප්‍රේමවන්තිය පතා එන යෞවනයෙක්.  එහෙම නොවන ලාබ ගණයේ පෙම්වතෙක්ට කොහොමටත් මෙවැනි අහිංසක රොමාන්තික සවාරියක් රස විඳින්න හැකි යැයි සිතන්නට අපහසුයි. ජීවිත කාලයක් පුරා - සංසාරයක් පුරා ඇදෙන දීර්ඝ සුපෙම් සංචාරයක එක සුන්දර මොහොතක් ගැනයි මේ ගීයෙන් කතා කරන්නෙ. 

එක් අතකට සමස්ත ප්‍රේම චාරිකාවක් කියන්නෙ මේ වගේ පුංචි පුංචි රොමාන්තික සිදුවීම්වල සුවිසාල එකතුවක්.



Tuesday, February 7, 2017

වැසි වසින හවසක - කෝපි සුවඳක දිය ව - මධුර පොතකට යට ව..

පුස්තකාලෙ.. මේ ලෝකෙ තියෙන කදිම ම තැන්වලින් එකක්. පරණ පොත් රාක්ක අස්සෙ - පොත්වල සුවඳ විඳිමින් වැහි දැරිවි කොයි තරම් වාර ගණනක් පුස්තකාලෙ එහෙ මෙහෙ ඇවිදලා ඇති ද.. අවුරුදු පහක් හයක් වෙච්ච කාලෙ අම්මගෙ අතේ එල්ලිලා පුස්තකාලෙ ආව මතකෙ ඒ පොත් සුවඳ අස්සෙන් හිත පිරිමදිනවා. කාලය කොයි තරම් දුරක් ඉගිලිලා ගිහිල්ලද කියලා දැනෙන්නෙ ඒ දවස්වල කියවාපු පොත් - ඒ පරණ මතකයත් එක්ක ආපහු අතට අහුවෙද්දියි..

ඉතින් මං කවි පොත් අස්සෙත්, සිංහල - ඉංග්‍රීසි නවකතා අස්සෙත් සිදු වෙන සුපුරුදු ගමන් චාරිකාව දිගට ම කරගෙන යනවා.

එතකොට තමා මගේ අතට පරණ මතකයක් අහුවෙන්නේ..

"වෘකයන්ගේ අඩවිය හෙවත් වයිට් ෆෑන්ග්.."

ඒ පොත ගැන මතකයක් තිබුණත් ඒ වෙද්දි වැසි දැරිය ඒක කියවලා නැහැ. ඒත් ලෝරා ඉන්ගල්ස්ගේ ජීවන වෘත්තාන්තය අළලා ලියැවුණු වන අරණක කුඩා නිවස පොත් මාලාවෙ පරිවර්තිකාවගේ වෙනත් කෘති යටතේ මේ පොතේ නම සඳහන් වුණ හැටිත් - ඒ අකුරු පේළිය දැකලා මේ පොත කියවන්න නොතිත් ආසාවකින් උන්නු හැටිත් ගැන අපැහැදිලි ඉපැරණි මතකයක් මගේ හදේ තියෙනවා. ජැක් ලන්ඩන් විසින් ලියන ලදු ව ගංගා නිරෝෂීණී අතින් සිංහලයට නැගුණු මේ පොත දුටු මතින් ම මා අතට ගත්තේ එනිසයි. මේ ලිපිය කෙළවර කරලා කරන්නට තියෙන පළමුවැනි කටයුත්තත් වයිට් ෆෑන්ග් කියවන එක යි.

ඊළඟට හිත පැහැර ගත්තේ, මැග් කැබොට්ගේ "Teen Idol" කියන තරමක් සුකුරුත්තම් පෙනුමක් තිබුණ පොතක්. සාමාන්‍යයෙන් නම් වැහි දැරිවි මේ වාගෙ පොත් කියවනවා බොහෝම අඩුයි. ඒත් පොතේ අග පිටුවෙ තිබුණු කතාවෙ සාරංශය දුටුවාම මේක මැග්ගේ සුපුරුදු මල් කතා ශෛලියෙන් බැහැර ගිය වෙනස් කතාවක් කියා මට හිතුණා. හිතුවා වාගෙ ම ඒක කදිමයි තමා. සෙම්ප්‍රතිශ්‍යාව‍ෙන් පීඩා විඳිමින් උන්නු බයංකර වැහි දවසක් එපා නොවී ගෙවා දමන්න උදව් වුණේ ඒ කදිම නවකතාව. අවුරුදු දහඅටක නව යොවුන් දැරියකට සමාජ වෙනසක් කළ හැකිය යන්න, ඉතා ම සිත් ගන්නා සුළු අන්දමින් ලියා තිබුණු - මානව දයාව පිරුණු කතන්දරයකුයි එහි අන්තර්ගත වූයේ...

තවත් අපූරු පොතක් එදා පුස්තකාලෙදි මුණ ගැහුණා. ඒ වෛද්‍ය ස්පිටල්ගේ දියණිය ක්‍රිස්ටීන් ස්පිටල්ගේ "I am the Wings" නවකතාව. මාපිය දූදරු බන්ධනය සම්බන්ධ ලෝක ප්‍රකට උදාහරණවලදී ඉදිරියෙන් ම ඉන්න මේ අපූරු තාත්තාත් - දෝණීත් ගැන තවත් ලිපියක් ලිවිය යුතු තරමින් කරුණු තිබුණත් ඇගේ කතාව ගැන ම කතා කරන්නට හිත බල කරනවා.

"අත්තටු මැවිලා" නමින් අනුලා ද සිල්වා අතින් පරිවර්තනය වුණු "I am the Wings" කුතුහලයෙන් පිරුණු නවකතාවක්. කතාවේ ඇරඹුමේ සිට අවසානය දක්වා විසල් සීතලක් තිබුණා. ලංකාවේ සේවය කළ වෛද්‍ය යුවළකට දා ව උපන් හින්දාමදෝ ක්‍රිස්ටීන් අතින් ලියැවුණු බොහෝ නවකතාවලට පාදක ව ඇත්තේ ලංකාවේ පරිසරය. මේ කතාවටත් එය පොදුයි. ප්‍රේමයෙත් - ත්‍රාසයේත් සංකලනයක් වූ මේ කතාව කියවන්නට පුරා හෝරා තුනක් සහ කෝපි බඳුනක් වැය වුණා. කඳුකරයේ ඒ හෑම තැනකම කතාවේ චරිතත් සමග මාත් ඇවිද ගියා වාගෙයි මට දැනුණේ. ඒ වාගේ ම අප රට පාලනය කළ සහ අප රටට සේවය කළ බහුතරයක් සුදු ජාතිකයන් ලාංකේය සංස්කෘතිය හෙළා දකිමින් කතා කළ යුගයක ක්‍රිස්ටීන් අප සංස්කෘතිය පිළිබඳ දක්වන ආදරය මාව විස්මයට පත් කළා. 

"I am the Wings" සහ "Teen Idol" කතාන්දර දෙක එකිනෙකට හාත්පසින් වෙනස් නවකතා දෙකක්. පරිසරයත් වෙනස්. කතා ශරීරයත් වෙනස්. සියල්ල එකිනෙකින් වෙනස්. ඒත් කතා දෙකේ ම තිබුණා සීතල ම සීතල දවසකට ඔබින සීතලක්. ඊට පරස්පර ව සීතල පරයාගෙන දැනෙන කෝපි උණුසුමකුත්. 

ඉතින් අනෝරා වැහි දවසකට ඊටත් වඩා වුවමනා වෙන මොනව ද...??? 

Friday, January 27, 2017

ලිට් පන්තියේ මල් මතක..

උසස්පෙළ ලියන්න ඔන්න මෙන්න තියලා ලිට් පන්තියෙන් අපි සමු අරන් ආ දවසේ මගේ මිතුරියක් අපේ ලිට් මිස් වෙනුවෙන් අපූරු කවියක් ලියා තිබුණා. ඒ සම්පූර්ණ කවිය මට මතක නැහැ. ඒත් ඒක පටන් අරන් තිබුණේ මෙහෙම..

You are our Miss. Honey..

දිල් මිස් - හැමදාමත් අපේ මිස් හනී..!

රෝල්ඩ් ඩාල් කියන මැජික්කාරයාට පෙම් බැඳගත්තු  අයට මිස් හනී අමතක වෙන්න විදියක් නෑ. විශේෂයෙන් ම මැටිල්ඩා කියන ඇබිත්තන් කෙලි පොඩිත්ති අඳුරන ඕනෑ කෙනෙක් මිස් හනීට මැටිල්ඩා තරමට ම ආදරෙයි. අපේ ඉස්කෝලේ ලිට් පන්තියේ උන්න පිස්සෝ ටිකත් මැටිල්ඩා හා සමාන ජීවිතයක් ප්‍රාර්ථනා කරපු උන් ටිකක්. ඒ නිසාමද මන්දා අපේ හදවත්වල මැටිල්ඩාගෙ මිස් හනී ජීවත් වුණු උස් බිම දිල් මිස්ට දෙන්න අපි ටිකක්වත් පැකිලුණේ නැහැ.

මිස් හනී ටිකක් සැරයි. අපිව බය කරවන සුළු ගැඹුරු ම ගැඹුරු හඬක් ඈට තිබුණා. කොටටම කපපු කැරලි කොණ්ඩෙත්, සිහින් සිරුරත්, සිනාවෙන දෑසත් ඇයටම අනන්‍ය වූ අපූරු දේවල්. ඉංග්‍රීසි කවි පදත්, කෙටිකතාත් විවරණය කරන්න ඈ තුළ තිබුණ දස්කම මට මෙතෙක් මා ඉගෙනගත් වෙනත් කිසිදු ගුරුවරයෙකුගෙන් දකින්නට ලැබුණේ නැහැ.

ගොඩක් වෙලාවට හවස පන්තියට මං ගියේ නාගෙනයි. මගේ කේස කල්‍යාණේ පැය දෙක තුනකටවත් වේලගන්න බැරි තරම් දිගයි. ඒ වගෙම තෙත පිටින් කොණ්ඩෙ පෝනිටේල් දාලා හෙම්බිරිස්සාව හදාගන්නවාට අම්මා තරයේ විරුද්ධයි. ඒ නිසා මං නාපු දවසට පන්ති ගියේ කොණ්ඩේ කඩා දාගෙනයි. සුපුරුදු පරිදි පරක්කු වෙලා මිස්ගේ ගෙදර පුංචි යකඩ ගේට්ටුව තල්ලු කරගෙන මං පන්තියට දුවගෙන යද්දි ඈ හැමදාමත් කියපු කතාවක් තියෙනවා.

Today Warsha has taken her annual bath.. How lucky we are..!!

පාඩම් වැඩ කරද්දි සැරවැර කරන ඇගේ කටහඬම ඒ වාගෙ විහිළුවක් කරද්දි අවුරුදු පහළවක දාසයක ළමිස්සියකගෙ හඬට හැරෙන හැටි මට තාමත් මතකයි..

බොහෝ දෙනා දන්න කාරණයක් තමා උසස් පෙළ ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යය විෂය සමත් කරන්නෙ ඉතාම අඩු ප්‍රතිශතයක් වග. ඒ සාමාර්ථ වුණත් ලංකාවටම ලැබෙන්නෙ අතේ ඇඟිලි ගණනට වඩා අඩු ප්‍රමාණයක්-හැම වසරකම වගේ.ඉතින් ඒ නිසා අපිට මේ විෂය ගැන සාධාරණ බයක් තිබුණා. ආයේ මිස් ගාවට එන්න වෙයි කියා දවසක් මගේ මිතුරියක් කීවා මට මතකයි. එදා මිස් ඉතාමත් තදින් අපි හැමෝටම කතා කළා.

ආයේ ඔයාලා මේ ගෙදරට එන්න ඕනේ, අපි කැම්පස් සිලෙක්ට් වුණා කියාගෙනයි. මගෙන් ආයෙත් ඉගෙනගන්න ඔයාලා මෙහේ ආ යුතු නැහැ..

ටියුෂන් මානසිකත්වයක ඉඳිමින් වැඩි සිසු පිරිසක් බඳවාගන්න දත කන ගුරුවරු ඉන්න යුගයක ඇගේ මුවින් පිට වුණ වචන ටික මම බොහෝ තැන්වල ගුරුවරු ගැන කතා කරද්දි හිතවතුන්ට මතක් කරනවා..

ඈ විශේෂයෙන් ම අපේ සෙට් එකේ කෙල්ලන්ට ඉතා ම ආදරය කළා. අැගේ පන්තියට ආපු ආදරණීය ම සිසු පිරිස වුණේ අපේ අවුරුද්දේ විශාඛාවන් වග වරෙක ඇගේ අම්මාත් එක්ක ඈ පවසා තිබුණා. ඇගේ පාසලේ ම ළමුන් පවා සහභාගී වුණ පන්තියේ ඈ අපි තුළින් දැක්ක විශේෂය කුමක් ද කියන්න මා දන්නේ නැහැ.  ඒත් අපිටවත් හිතාගන්න බැරි තරමට ඈ අපිට ආදරේ වුණා.

සමුගන්න දවසේ විභාගය කටේ තියාගෙන වුණත් ඈ වෙනුවෙන් පදවැලක් නොගොතා ඉන්න මට පුළුවන්කමක් තිබුණේ නෑ. මහා කලබලේකින් කුරුටු ගාපු ඒ කැත අකුරු ටික ඈ මහමෙරක් ලෙසිනුයි පිළිගත්තෙ. ඈ කෙරේ අපේ හදවත්වල තිබෙන මල් මතකයෙහි සුසුවඳ විඳගන්නා අතරේමයි, යළි වරක් එදා මාතින් ලියැවුණු වචන කිහිපය වැහි වැටෙන තැන සටහන් කොට තබන්නේ.. 

We were wandering here and there
not knowing the correct path to follow
then you appeared like a sun
illuminating our sky..

You were the fairy god mother
who gave Cinderellas beautiful clothes.. 
who taught them how to believe in themselves..

You were the cloud
that nourished us with your knowledge
and we are the little rain drops
eagerly waiting to serve the earth
with the freshest water of literature..

Tuesday, January 24, 2017

උඹ ජීවත් වුණත් මිය ගියත් ඉතා යහපත් පූසෙක් ය..!

පැංචා තමා අපේ ගෙදරට ආපු පළවෙනි පූසා. පැංචාගෙ අම්මා එයාව අපේ ගෙදර මැද මිදුලේ වෙරළු ගහ ගාව ‍ගෙනත් දාලා හිටියේ. මායි සුදු අම්මයි මැජික් බලනවා වාගෙ එයා ගාවට ගිහින් බලන කොට ජිල් බෝල ඇස් දෙකයි රෝස කටයි උල් කරගෙන පුංචියට පුංචියේ එයා අපි දිහා බලා උන්නා. 

ඒ හරියට ම අවුරුදු හයකට ඉස්සර..!!

ඉපදිලා මාස දෙක තුනක් යන තුරු එයාට මැද මිදුලේ ඉඳන් ගේ ඇතුළට හුරු වෙන්න ටිකක් අමාරු වුණා. එක වැහි දවසක තමා එයා මුලින් ම ගෙදරට ගොඩ වැදුණේ. තාම මට මතකයි ගෙයි පිටිපස්සේ තිබුණ ටයර් එකක් ඇතුළේ ගුලි වෙලා බය පිරිච්ච ඇස්වලින් අපි දිහා බලන් උන්නු හැටි. පැංචා ගැන මගේ හිතේ මුලින් ම ආදරයක් ඉපදුණේ ඒ දවසෙයි..

ඒත් පැංචා ගේ ඇතුළට එනවට වැහි දැරිවිගේ අම්මා ඒ තරම් කැමැත්තක් තිබුණේ නෑ. වැහි දැරිවි පුංචි කාලෙ ඉඳලා තිබුණ බරපතළ සෙම් අමාරුව නිසා ගෙදර පූසෝ බල්ලෝ නොහදන්න කියලා වෛද්‍ය උපදෙස් ලැබිලා තිබීම තමා ඒ අකැමැත්තට හේතු වුණේ. ඒත් වැහි දැරිවිගේත් සුදු අම්මාගේත් බලවත් ඉල්ලීම පිට පැංචා ව නවත්වගන්න අම්මා කැමති වුණා. ඒත් එක කොන්දේසියක් තිබුණා. ඒ වැහි දැරිවිට පූසාව ඇල්ලීම - සිපගැනීම සහ කාමරයට ගැනීම යන කාරණා සියල්ල තහනම් කියන කොන්දේසිය.

ඉතින් හැමදාමත් මං පැංචාට ආදරේ කළේ දුර ඉඳන්. ඒත් ළඟ තියාගෙන ආදරේ කළාට වැඩි ගැඹුරු ආදරයක් මගේ හිතේ පැංචා ගැනත්, ඉන් පස්සෙ අපේ ගෙදර පදිංචියට ආව පැංචියෝ දෙන්නා ගැනත් තිබුණා. 

ඒත් කාමරේට එන්නෙපා කියලා අම්මා දාපු කොන්දේසිය තේරුම් ගන්න පැංචාට බැරි වුණා. මං නැගිටින්න පරක්කු වෙච්ච දවසට පැංචා කාමරේට ඇවිල්ලා මගෙ ඇඳ ගාව වාඩි වෙලා අතින් ගහමින් මාව ඇහැරවනවා. එක දවසක් මේ කම්මැලි කෙල්ලව ඇහැරවන්න බැරි ම තැන පැංචා නෙට් එකේ අත පටලවලා කකුල හූරලා තිබුණා. ඒක නම් කෙළවර වුණේ වැහි දැරිවිට පිටගැස්ම එන්නතත් විදලයි. තාත්තා එදා පැංචා ගැන කේන්ති ගත්තත් කල් ගත වෙද්දි පැංචාගෙ බහුබූත විකාර වැඩවලට තාත්තාත් පුරුදු වුණා. 

මගේ පුංචි අම්මා, එයාගෙයි මගෙයි දෙන්නාගෙම සුදු අම්මා ගැන එයාට තිබුණා මහා විසාල ආදරයක්. සමහර දවසට සුදු අම්මාගෙ ඇඳට පැනලා එයාට තුරුළු වෙලා නිදාගන්නත්, සුදුඅම්මා පුටුවක වාඩි වෙලා හිටියොත් පුටු ඇන්ද දිගේ නැගලා ඇවිත් උරහිස් වටේ අත් දෙක යවලා පිටිපස්සෙන් සුදුඅම්මාව බදාගන්නත් පැංචා පුරුදු වෙලා හිටියා.

කාලයත් එක්ක පැංචා ටිකෙන් ටික ලොකු වුණා. අවුරුද්දක් විතර පිරිලා එයා පළාතේ ම ඉන්න කඩවසම් ම පූසා වුණාට පස්සෙ එයාව ගෙදර තියාගන්න හරි ම අපහසු වුණා. අවට හැම ගෙදරක ම පැංචාට පෙම්වතියෝ උන්නා. ඒ හින්දා ගෙදර එන එක ටික ටික අඩු වුණත් අඩු ම තරමෙ සතියකට සැරයක්වත් ගෙදරට ඇවිල්ලා හැම කාමරේක ම ඇවිදලා රවුමක් ගහලා එන්න පැංචා කවදාවත් අමතක කළේ නෑ. ඉස්සර වගේ පිච්ච වැල උඩ නැගගෙන විකාර කරන්නත්, කඩදාසි බෝලවලින් අපි එක්ක සෙල්ලම් කරන්නත් කම්මැලි වුණාට ගෙදර එන හැම දවසක ම එයා අපි ගාවට ඇවිත් සද්දෙ නෑහෙන්න කතා කරලා ගියා.

මං මේ ජීවිත කාලෙදි දැක්ක වැදගත් ම පූසා තමයි පැංචා. එයා කවදාවත් හොරෙන් කෑවේ නෑ. කොයි තරම් ආස කෑමක් වුණත්-හොරෙන් කන්න පුළුවන්කම තියෙද්දිත් කිසිම දවසක ඒ වගේ වැඩ එයා ළඟ තිබුණේ නෑ. පොල් ගාන කොට ළඟට ඇවිල්ලා හිරමණේ වටේ කැරකුණා මිසක කිසිම දවසක හිරමණේ ඉව කළේවත් නෑ. අසනීපයක් වුණත් ළඟට ඇවිල්ලා මූණ දිහා බලාගෙන සද්දේ නෑහෙන්න ඇඬුවා මිස පැංචා කවදාවත් අපිට කරදරයක් කරපු පූසෙක් නෙමෙයි..

ඒ වගේ ම පැංචා ගාව තිබුණේ සමහරක් මිනිස්සු ගාවවත් නැති තරම් යහපත් ගතිගුණ. ලේඩීස් ෆස්ට් කියන තියරිය ඉතාම වගකීමෙන් පිළිපැදපු පූසෙක් තමා පැංචා. කට්ටියට ම එකට කන්න දෙද්දී පූසියෝ දෙන්නා කාලා ඉවර වෙන තුරු පැංචා කවදාවත් කෑම කෑවේ නෑ. මං දන්න සමහර ගෙවල්වල පිරිමි අය කාලා ඉවර වුණාට පස්සෙ ඉතුරු වෙන ටිකයි ගැහැණු අය කන්නෙ. එහෙම පිරිමි දැක්කාම මට පැංචා ව මතක් වෙන එක ඇත්තටම වළක්වන්න බැහැ. 

ඔව්.. ඇත්තට ම පැංචා හරි ම වැදගත් මහත්මයෙක්. මහත්මා ගතිගුණ තිබුණ පූසෙක්. සංසාරයේ කොහේ හරි අත් වැරැද්දකින් මනුසත් භාවය මග හැරුණු..!

                                 ************************

මේ ඊයේ පෙරේදා දවසක පැංචා මගේ සපත්තු දෙකක් උඩ නිදාගන උන්නා. ඒත් වෙනදා විදියට නෙවෙයි. එයාගෙ සිරුර අප්‍රාණික වෙලා. හුස්ම ගන්නෙත් හය්යෙන්. 

ඉඳලා හිටලා ලෙඩ වෙලා, තුවාල හදාගෙන අසනීප වෙන පැංචාව සනීප කරන ඩොක්ටර්ස්ලා දෙන්නා ම හිටියේ නැහැ. බලාගෙන ඉන්න බය හිතුණ නිසා සුදු අම්මයි මායි ඉක්මණට ම පැංචා ව අරගෙන ළඟ ම තිබුණ සත්ත්ව රෝහලකට ගියා. ඉන්ජෙක්ෂන්ස් කීපයක් එක්ක - පූසාට සේලයින් දුන්නත් ඒ වෛද්‍යවරයා ඒ් ටික කළේ කිසිම කරුණාවකින් නෙමෙයි. කැනියුලා එක ගහපු අත පැංචා වේදනාවෙන් හංගාගනිද්දි ඒ වෛද්‍යවරයා සතාට රිද්දවමින් අත ඇදලා අරගෙන සේලයින් දුන්නා. සත්තුන්ට බෙහෙත් කිරීම මිනිස්සුන්ට බෙහෙත් කිරීමටත් වඩා කරුණාවකින් කරන්න ඕන වග, සත්තු කියන්නේ කතා කරන්න බැරි - තමන්ගෙ වේදනාව ප්‍රකාශ කරන්න බැරි අසරණ ජීවි කොට්ටාසයක් වග ඒ වෛද්‍යවරයා ඇතැම් විට ඉගෙන ගෙන නැති ව ඇති. අසනීපෙක දී අනිත් වෛද්‍යවරියත්, වෛද්‍යවරයාත් පූසන්ට සේලයින් දෙන්නෙ උන් ව අත ගගා - හුරතල් කරමින්. කැනියුලා එක ගහපු අත සේලයින් දීලා ඉවර වෙන තුරු ඔවුන් දෙන්නා අත ගානවා. කිසිම දවසක පැංචා ඔවුන් සේලයින් දෙද්දි දඟලලා නැහැ. ඒත් එදා පැංචා ව අර වෛද්‍යවරයා ගාවට ගෙන ගිය එකෙන් මං සත්ත්ව කරුණාව ගැන විසාල පාඩමක් ඉගෙනගත්තා. 

ඉන් පස්සේ අපේ හුරුපුරුදු වෛද්‍යවරයෙක් ගාවට පැංචා ව අරන් යන්න පුළුවන් වුණා. වෙනදාට කූඩයක දාලා මිසක පැංචා ව අරගෙන යන්න බැහැ. වාහනේට දාගත්ත ගමන් එයා වාහනෙන් පැනලා දුවන්න හදනවා. ඒත් එදා එයා සුදුඅම්මාගෙ අතේ ගුලි වෙලා - ඇබින්දක්වත් දඟලන්නේ නැතුව ගිය විදිය මට කවදාවත් ම අමතක වෙන්නේ නැති වෙයි.

"ඔච්චර හොඳ වෙන්නෙපා පැංචෝ. එතකොට ඔයා පැංචා නෙමේ වගේ. ටිකක් දඟට ඉන්න කොට තමා පැංචා ගතිය තියෙන්නෙ."

එහෙම කිව්වට පැංචා ඒක ඇහුවේ නෑ. කවදාවත් නැති විදියට සන්සුන් ව සුදු අම්මාට තුරුලු වෙලා ඉස්පිරිතාලෙ ගියා.

ගියපු ගමන් පැංචා ව සැත්කම් මේසේ උඩින් තියලා ඩොක්ටර් අක්කා එයා ව පරීක්ෂා කළා. පැංචාට වැළඳිලා තියෙන්නෙ මේ දවස්වල රට පුරා ම පූසන්ට - බල්ලන්ට වැළඳිලා තියෙන උණ රෝගය. ඒ රෝගයෙන් යාලු මිත්‍රයන් කීප දෙනෙක්ගෙම හුරතල්ලු අවසන් ගමන් ගිය බව මතක් වෙලා පැංචාව අල්ලන් හිටපු මගේ අත වෙව්ලන්න පටන් ගත්තා. ඒත් ඩොක්ටර් අක්කා පැංචාව ආදරෙන් අත ගගා එයාට සේලයින් දෙද්දී එයාට ආපහු පණ ආවා. ඉන්පස්සේ ඉන්ජෙක්ෂන් ගහලා, බොන්න බෙහෙතුත් ලියා දුන්නාට පස්සෙ එයාට දියර ජාති බොන්න දීලා ආදරෙන් බලාගන්න කියපු ඩොක්ටර්ගේ ස්වරය වැහි දැරිවිට ඇහුණේ අනතුරු ඇඟවීමක් වගෙයි..

සේලයින් බලේට වෙන්න ඇති, පැංචා දවසක් හොඳින් ම උන්නා. ඒත් ආයෙත් ඊළඟ දවසෙදි නපුරු උණ රෝගය පැංචා ව තදබල විදියට දුර්වල කළා. ඒත් ඒ තරම් දුර්වලව ඉද්දිත් ගේ ඇතුළ අපිරිසිදු වෙනවට පැංචා කැමති වුණේ නෑ. වුවමනාවක් වුණ ගමන් අමාරුවෙන් වැටි වැටී එයා එළියට යන්න උත්සාහ කරන අන්දම තමයි අපි හැමෝටම දරාගන්න අපහසු ම දර්ශනය වුණේ. එයා මිදුල කියලා හිතාගෙන සිමෙන්ති පොළොව හාරන්න උත්සාහ කරන විදිය බලාගෙන ඉන්න බැරුව එක පාරක් වැහි දැරිවිට කෑ ගහලා ඇඬුණා. ඉන් පස්සෙ පැංචා.. ඔයා හාරන්න එපා.අපි අයින් කරන්නම් කියලා කිව්වාම ඒක තේරුණා වාගෙ එයා පැත්තකට ගිහින් මුල්ලක නිදියාගත්තා.

ඉන් පස්සෙ ආයෙ බය වීම්.. ඇමතීම්.. තත්පර පහක් තුළ සැරසීම්.. වෙනදට තොරතෝංචියක් නැතුව මොනවා හරි කතා කරන සුදුඅම්මාත් වැසි දැරියත් නිහඬ ව.. පැංචාත් එක්ක ත්‍රීරෝද රියක් ඇතුළෙ..

"මට බොරු කියන්න බෑ. බලාපොරොත්තු තියාගන්නෙපා. දැන් එන්ඩ් ස්ටේජ් එක ඇවිල්ලා තියෙන්නෙ.."

එදා ඩොක්ටර් අය්යාගෙ වචන මට ඇහුණේ ඈත ලෝකෙකින් වගේ. පැංචාගෙ වෛද්‍ය වාර්තා පොත ඉල්ලගන්න මං දිහාට හැරුණු ඔහු මගෙ ඇස්වල තිබුණු කඳුළු දැකලා කියන්න ගියපු කතාව ආපහු ගිලගත්තා.

"දවස් පහකින් එයා වැඩේ අල්ලගත්තොත් එක්කන් එන්න නංගි."

ඒත් ඔහු එහෙම කිව්වෙ බොරුවට වග මං ඒ මොහොතෙත් දැනං හිටියා. කෙනෙක්ගේ හිත හදන්න කියන බොරුවක තිත්ත ස්වරයයි ඔහුගේ කටහඬේ තිබුණේ. 

ලේසියෙන් කඳුළක් එන්නෙ නැති වැහි දැරිවිගේ ඇස්වලින් එන මග දිගට කඳුළු කඩා හැලුණා. 

අද උදේ වෙද්දි වෙට් අය්යා දුන්න දවස් පහෙන් එක දවසක් ගෙවිලා ඉවරයි. උදා වෙන්නේ දෙවෙනි දවස. පැංචාගෙ අසරණ මුහුණ දැක දැක බලාපොරොත්තු තියාගන්න බැහැ කියලා දැනෙද්දිත් මං මෝඩයෙක් වගේ පැංචා ජීවත් වේවි කියන බලාපොරොත්තුවේ එල්ලිලා ම හිටියා. අද එයාට එළිමහන් තැනක ඉන්න ලොකු වුවමනාවක් තිබුණා. ඉතින් එයාව එළිමහනේ තියාගෙන - ඒ ළඟින් ම පුටුවක් තියාගෙන මැස්සෝ එළවමින් මං එයාට තනි රැක්කා. හවස් යාමේ පැංචාට බෙහෙතක් අරන් එන්න තාත්තා එක්ක එළියට බහින මොහොතෙත් එයාව තනියම ගෙදර දාලා යන්න මහ බයක් වගේ එකක් මගෙ හිත කොණක තිබුණා. 

ආපහු එද්දී අම්මා පැංචා ව ගේ ඇතුළට අරගෙන එයා ව පුංචි බබෙක් වගේ රෙද්දකින් ඔතලා තිබුණා. දවස් පහක් තිස්සේ ඇස් ඇරගෙන ම උන්නු පැංචා ඒ වෙද්දිත් උන්නේ ඇස් ඇරගෙන. උදේ ඔළුව උස්සලා කිරි පීරිසිය ම බීපු පැංචා ඒ වෙද්දි ඔළුව උස්සලා වතුර චුට්ටක්වත් බොන්න බැරි තත්වෙකයි හිටියේ. ඒත් සුදු අම්මා සිරින්ජරයකින් එයාට වතුරත් බෙහෙතුත් පෙව්වා. ඒ වෙලාවට පැංචා සුදු අම්මා දිහා බැලුවේ පුදුමාකාර කෘතඥතා පූර්වක බැල්මකින්. 

ටිකෙන් ටික රෑ බෝ වෙද්දී එයා හුඟාක් දුර්වල වුණා. ඉන්න තැනින් නැගිටලා යන්න බැරි තරමට. අසනීපේ හැදිච්ච දවසේ ඉඳලා ම පියෙව්වේ නැති මලානික ඇස් දෙකින් එයා ගෙදර හැමෝම දිහා ආදරෙන් බලා උන්නා. මිය යන්න අඩ හෝරාවකට විතර කලින් මං එයා ගාවට ගිහින් අන්තිම වතාවට එයා එක්ක කතා කළා. එයාට තේරුණත් නොතේරුණත් මං අවුරුදු හයක් තිස්සේ එයත් එක්ක ගොඩක් දේවල් කතා කරලා තියෙනවා. ඒ වගේ ම ඒ කතා කරපු දේවල්වලින් ඇතැම් දේවල් එයාට තේරුණ වගත් මං දන්නවා.

                                     *****************

ඇටමැස්සා පොතේ අන්තිමේ ආතර් කියන වචන ටික ඔබට මතක ඇති..

"එවිට මම ජීවත් වුවත් මිය ගියත් වාසනාවන්ත මැස්සෙක්මි.."

ඒ ටික තරමක් වෙනස් කරලා මං පැංචාට මෙහෙම කිව්වා..

"උඹ ජීවත් වුණත් මිය ගියත් ඉතා යහපත් පූසෙක්...!!"