Wednesday, August 24, 2016

මල්හාර 04


මල්හාර 01

මල්හාර 02

මල්හාර 03

ඊළඟ දිනයේ උදාසන මා පාසලට පැමිණෙන විට ඈ පන්තියේ එහා කෙළවර වූ හිස් පුටුවකට මාරු වි සිටියාය. ඇය යළි මා අසළට ගෙන්වා ගන්නට කොතෙක් උත්සාහ දැරුවද මම අපොහොසත් වීමි. සිතග යමක් සිර ව ඇතුවාක් සේ දරුණු වේදනාවක් දැනෙද්දී එය මඟ හරවා ගැනීමට අසීරු උත්සාහයක් දරන්නට මට සිදු විය.

එදා විවේක කාලය වන තුරු ම අපට එක සීරුවට වැඩ තිබුණි. විවේක කාලයෙහි සීනුව වදිනවාත් සමඟ ම මම ඉතිහාසය ගුරුතුමියගෙන් විෂය කරුණක් දැනගන්නා නියාවෙන් ඈ පසුපස ගොස් ඔහු ව මඟ හැරියෙමි. ඒත් ජීවිතයේ අප සකසන සැලසුම් හැම විටෙක ම බාධා විරහිත ව ඉටු වන්නේ නැත. දවසේ අවසන් කාලච්ඡේද දෙක හිස් විය. එකී විෂය උගන්වන ගුරුතුමා පාසල් නොපැමිණි බැව් දැන සිටි ඔහු හත්වන කාලච්ඡේදය ඇරඹෙන්නට සීනුව වදිනවාත් සමඟ ම මා වෙත දිව ආවේය. ඒ වයසේ කොල්ලෙකුගෙන් බලාපොරොත්තු විය නොහැකි අන්දමේ ප්‍රේමණීය බවක් ඔහුගේ දෙනෙතෙහි සටහන් වී තිබිණ. ඒ බැල්ම මඟ හැරි මම ඔහුත් සමඟ පන්තියෙන් පිටතට යනු වස් අසුනින් නැගිට්ටෙමි.

පන්තියෙන් පිටතට යනතර මා උමාලි දෙස බැලූයේ නැත.

අප ඇවිද ගියේ පුස්තකාලය වෙත ය. විවේක කාලච්ඡේදවල පුස්තකාලයට යාම අප තිදෙනාගේ පුරුද්දක් වූයෙන් කිසිවෙකුටත් අප දෙදෙන තනි ව එහි යාම ගැටලුවක් වූයේ ද නැත. ඒ යන අතර මග අප දෙදෙනා උනුන් දෙස නොබැලුයෙමු. උනුන් හා කතා නොකළෙමු. ඔහු තුළ වූයේ සාමාන්‍ය ගැටවර‍යකු තුළ නොපවතින අන්දමේ සන්සුන් හැදිච්චකමකි. ඒ යන මග ඔහු මගේ අතකින්වත් ස්පර්ශ නොකළේ ය.

පුස්තකාලය කෙළවර දිගු මේසයක් විය. අප දෙදෙන එදා අසුන් ගත්තේ එහි ය. මුහුණට මුහුණ ලා ය. එදායින් පසු කිසිදාක මා අසුන් නොගත් ඒ මේසය අදටත් අහම්බෙන් පාසලට ගිය දිනෙක මම දැක බලාගෙන එමි. එදා අප වාඩි වී හුන් යුරු, අප හද ගැහෙන හඬ පවා ඇසෙන තරමට අප තුළ වූ තිගැස්ම මට අදටත් මතක ය.

කතාව පටන් ගත්තේ මා ය.

අපි තාම පොඩි ළමයි.. අඩු ගාණෙ ආදරේ කියන්නෙ මොකක්ද කියලවත් මං දන්නෙ නෑ.

ඔහු ඊට මඳ සිනහවක් පෑයේය. ඉක්බිති මෙසේ කීවේය.

ඔයා ඕක කියන බව මං දැනගෙන හිටියා. ප්‍රශ්නයක් නෑ. මට ඕන තරම් කාලයක් ඔයා වෙනුවෙන් බලාගෙන ඉන්න පුළුවන්..

මම මවිතයට පත් වීමි. නව යොවුන් ගැටවරයෙකුට මෙපමණ බරපතළ ලෙස පිළිණ දිය හැකි ද.. එහෙත් ඔහුගේ ගැටවර ඇස්වල වූයේ අතිශය විශ්වසනීය බවකි. අවංක පිරිසිදු පෙනුමකි.  

මට මතක් වූයේ උමාලිත් මාත් පළමු වරට හමු වූ දවස ය. ඒ පළමු වසරේ පළමු දවස ය. එදා අපට චිත්‍රයක් අඳින්නට නියමිත ව තිබුණි. මා ළඟ පාට කූරු තිබුණේ නැත. උමාලි ඇගේ පාට පෙට්ටියේ වූ කූරු විසි හතර ම දෙකට කඩා මට පාට කූරු විසි හතරක් තනා දුන්නාය.

මා රෑ තිස්සේ නිදිවර්ජිත ව සකසා ගත් හේතුකාරණා ලැයිස්තුව ඉතා අසීරුවෙන් සිහිපත් කරන්නට වීමි.

මගෙ ජීවිතේ පළමුවැනි අරමුණ ඉගෙනගන්න එක.. ඔයාගෙත් අරමුණ ඒක. ඒ අරමුණ ඉෂ්ට කරගන්න අපි මෙහෙම හිතන එක බාධාවක්..

ඔහු නැවත වරක් සිනාසුණේය.

හරි කෙල්ලෙ.. අපි තුන්දෙනා ඉස්සර වගෙ විභාගෙ කරන තුරු යාලුවො වගේ ආශ්‍රය කරමු..

මිතුරන් සේ ආශ්‍රය කරන්නට තව දුරටත් අප තිදෙනෙකු නැති වග මට ඒ මොහොතේ මතක් විය. ඒ මතක් වීමත් සමඟ මම ඔහුගේ දෑස් කාන්තියට හසු නොවී සිටින්නට දිරි උපදවා ගනිමින් මෙසේ කීමි.

මගේ ෆීල්ඩ් එක සාහිත්‍යය. ඉතින් මං ආදරය කරන්න ඕන ඒ සාහිත්‍ය කටයුතු තේරුම්ගන්න කෙනෙකුට.

කෙල්ලෙ මාත් කලාකරුවෙක්. මං චිත්‍ර අඳිනවා කියල අමතක වුණාද.. එහෙනම් ඇයි මට බැරි ඔයාගෙ කවි හිත තේරුම් ගන්න..

ඔහු එවර කීවේ එසේ ය.

මා අසනීප වූ නිසා වාර විභාගය ලියන්නට නොහැකි වූ දවසක උමාලි ද විභාගය නොලියා මා ළඟට වී තනි රැකි අන්දම මට සිහිපත් විය. තාත්තා මා ගෙන යන්නට එන තුරු ම ඈ මගේ හිස අතගාමින් ද බෙහෙත් පොවමින් ද අසළට ම වී උන්නා ය.

මට ඉදිරිපත් කරන්නට තවත් හේතු ගණනාවක් තිබිණ. දැන් මට ඒවා එකින් එක මතක් කරන්නට නොහැක. එපමණට ම හේතු රාශියක් මගේ මනස් සටහනේ ලියැවී තිබිණි. ඒත් ඒ සියල්ලට ම දෙන්නට පැහැදිලි පිළිතුරු ඔහු සතු විය.

මුළු රැයක් තිස්සේ නිදිවරා කල්පනා කළ හේතු ගොන්න ඔහුගේ දිදුලන ඇස් ඉදිරිපිට බිඳ වැටෙමින් තිබිණ.

"you can close your eyes to the things you don't want to see, but you can't close your heart to the things you don't want to feel" - Jhonny Deep 

Tuesday, August 23, 2016

මල් තරංගයක් වෙමී, ඔබේ නුවන් දැලේ.. - රේඩියෝ රොමෑන්ස්..!


වැසි දැරිය ගීත අහන්න ආසා කරන්නෙ සවසත් රැයත් අතර අන්තරාභව සමයෙදියි.. ලා ඉරු එළිය මැද්දෙන් හඳවතුර වෑස්සෙන්න පටන් ගන්න වෙලාව.. ඒ වෙලාව හවසටත් රැයටත් කියන දෙකට ම අයිති නොවෙන චමත්කාරජනක වෙලාවක්.. හැබැයි ඒ වෙලාවට වඩාත් ම රොමැන්තික ගුවන් විදුලියෙ ගී අහන එකයි.. කප්පරක් සින්දු ඩවුන්ලෝඩ් කරන් උන්නත් ගුවන් විදුලියෙ ගීත අහද්දි දැනෙන හැඟීම්, බාගත කරගත්තු ගීතවලින් ලබන්න අමාරුයි... 

ඒකටත් හොඳ ගුවන් විදුලි නාලිකාවක් අල්ලාගන්න ඕනෑ.. සල්ලි දීලා තමුන්ගෙ නාලිකාව බලෙන් අස්සවගන්න සමහරක් නාලිකා, ගීත අහන්න කිසිසේත් ම ගැළපෙන්නෙ නැහැ. වැසි දැරියගේ අත්දැකීම්වල හැටියට සිටි එෆ් එම්.. ලක්හඬ.. සිත එෆ් එම්.. රන්ගිරි..  වී.අයි.පී.. වගේ අතළොස්සක් නාලිකාවල ගීත අසනීප නොවී අසා සිටින්නට පුළුවන්..! 

ඉංග්‍රීසි ගීත අහන්න ආසා කරන කෙනෙකුට කිස් එෆ් එම් සහ ලයිට් එෆ් එම් තමා මට හිතෙන හැටියට අපූරු ම නාලිකාවන්.. කොහොමද රැයේ මන්ද කළුවර මැද්දෙන් Thousand Years ඇහෙද්දි.. ඒ හැඟුම විස්තර කරන්න නම් වචන හොයාගන්නත් අපහසුයි..

'..heart beats fast
colours and promises
how to be brave..
how can I love when I'm afraid to fall..'

ඒ කොයිහැටි වෙතත් මේ ලිපිය ලියන්නට හිතුණෙ දැන් ටික කලකට පෙර ඇසුණු ගීතයක් නිසයි.. ඒක නිරන්තරයෙන් ඇහෙන ගීතයක් නම් නොවෙයි.. අවාසනාවකට වගේ ඒ ගීතයේ ඇඬුම් වැළපුම් කොටස් නැහැ. රූපරචනාවකුත් නැහැ. අද කාලෙ එහෙම ගීත ජනප්‍රිය වෙන සම්භාවිතාව ඉතා ම අඩුයි.. 

ලාවට හඳ මෝදු වී ගෙන හැන්දෑ වරුවක, කාමරේ විදුලි පහන් නිවා දාලා, පොත් රාක්කවලින් වට වෙච්ච මගෙ කුඩා කුටියෙ බිම ඉඳගෙන ආරාධනා ස්වර දැහැන අහමින් ඉන්න වෙලාවකයි, මට මතක හැටියට ඔය ගීය ප්‍රචාරය වුණේ.. 

'සල් සමන් සුගන්ධිනී
වසන්ත විල් තෙරේ
මල් තරංගයක් වෙමී
ඔබේ නුවන් දැලේ.....'

මේ මොහොතෙදිත් ඒ ළයාන්විත කටහඬ යුගලය හදවතේ ඇතුල් බිත්ති පිරිමදින්නා වාගෙයි.. 

'ඇසිපියෙන් ඇසිපියට ඔබ පමණි සිටින්නේ..'
'මහද විමනේ ආල සිතුවම් රුවන් රූ පිළි රූ මැවේ..'
'නිසංසල සඳක්..' 

ඔය වාගෙ රේඩියෝ රොමෑන්ස් අනන්තයි.. අප්‍රමාණයි..  ඒවා ආදරයට එල්ල කළ හැකි අධිබල විදුලි ධාරාවන්.. ඕනෑ ම මෝඩ රණ්ඩුවක් ක්ෂණයෙන් විසඳන්න රොමැන්තික ගී පදයකට විසල් ශක්තියක් තියෙනවා.

අන්න ඒ නිසා ගීතවලින් තොර ආදරය ලුණු නැති හොද්දක් වාගෙයි.. 

වරදක් නෑ තමා .. ඒත් රසවත් බවකුත් නෑ ..!

Sunday, August 21, 2016

මා කැමති ම ගී සොළොස..))

 “If music be the food of love, play on” 

අතීතයෙ දවසක ශේක්ස්පියර් පවා එහෙම කිව්වා. ප්‍රේමයත්, සංගීතයත් අතර තිබෙන සම්බන්ධය එපමණට අවියෝජනීයයි. ප්‍රේමයෙන් වියුක්ත ව ගත්තත් ගීතය පෘතග්ජන ජීවිතයත් එක්ක පුදුමාකාර විදියට බැඳී තියෙනවා. ජීවිත කාලය පුරා අපි අනන්ත සංඛ්‍යාවක් ගීත අහනවා. ඒ අතරින් ඇතැම් ගීත අපිට වෙනස් විදියටකට දැනෙන්න පටන් ගන්නවා. ඇතැම් විට ඊට හේතුව අපේ පුද්ගලික අත්දැකීමක් වෙන්න පුළුවන්.. අත්දැකීමක් නැතිව වුණත් මනරම් - හෘදය සංවේදී ගීත රස මනසක් ඇති ඕනෑ ම කෙනෙකුට ඉබේ ම සමීප වෙනවා.. ඒක ඔබටත් - මටත් පොදුයි..

මේ වාගෙ අනන්ත අප්‍රමාණ ගීත සංඛ්‍යාවක් අතුරින් තමන් වඩාත් ම ආශා කරන ගීත තෝරා බේරා ගැනීම ඉතා ම අපහසු කාර්යයක්. ඒත් බ්ලොග් අවකාශයෙන් මුණ ගැහුණ සුන්දර මනුස්සයෙක් වන ඉයන් මාමා, සියලු බ්ලොග්කරුවන්ගෙන් විවෘත ආරාධනයක් කරලා තිබුණා තමන් කැමති ම ගී කිහිපය ගැන සටහනක් තමන්ගේ බ්ලොග් අඩවියේ පළ කරන හැටියට. තරඟයකට හෝ රැල්ලකට එකතු වීමේ අරමුණින් ලියැවෙන ලිපියක් නම් නොවෙයි මේ. කලක සිටන් ප්‍රියතම ගී ගැන ලියන්නට අදහසක් තිබුණත් එයට ඉඩක් ලැබුණේ නෑ. ඉයන් මාමාගේ ඇරයුම ඊට සුදුසු ම මොහොත වග හිතුණ නිසා වැසි දැරියටත් තමන්ගේ කැමති ම ගීත කිහිපය ගැන සටහනක් තබන්නට හිතුණා.

පුංචි ම කාලයේ පටන් මගේ ගීත එකතුවේ මුලින් ම තියෙන ගීතය වුණේ මගෙ දුවේ නුඹ අවදියෙන් නම් ගීතය. තාත්තා, මා වෙනුවෙන් කියන ගීයක් වගෙයි මට හැමදාමත් මේ ගීය ඇහුණේ. යම් දිනයක මගේ දියණියත් ඇගේ තාත්තා ඈට කියන ගීයක් විදියට මේ ගීතය විඳිනු ඇති යැයි සිහින පැතුමක් වයසින් වැඩෙත් ම මට දැනෙන්නට පටන් ගත්තා. ඒ හේතුව උඩත්, මෙහි අවසන් කොටසේ ඇති මේ වචන ටික නිසාත් වැසි දැරිය මෙගීයට හුඟක් ම කැමතියි..

ගණ කළුවරට අප පෙම් කළොත්
ඉර හඳ තරුවලට ණයගැතියි
ලොව දුන්න දේවල් අද අපට
හෙට ලොවට පෙරළා දිය යුතුයි
ඔබ මේ ලොවට ආදරේ නම්
මුළු ලොව ම ඔබටත් ආදරෙයි..


පද - රත්න ශ්‍රී විජේසිංහ/ සංගීතය - කරුණාරත්න විජේවර්ධන / ගායනය - කරුණාරත්න දිවුල්ගනේ

දෙවනු ව මා තෝරා ගත්තේ නන්දා මාලිනියගේ පවන ගීත එකතුවේ එන ගීතයක්. අසූව දශකයේ දේශපාලන වියවුල් පැවති කාලයේ නිර්මාණය වුණු ගීයක් මෙය. මා උපත ලබන්නටත් පෙර ලියැවුණු - ගැයුණු මේ ගීතය ගැන එදා මේ දේශපාලන අදහස් ම දරපු ඇත්තන් අද දරන්නේ වෙනත් අදහසක් වෙන්නට පුළුවන්. ඒ කෙසේ වෙතත් පළමු ව මේ ගීය අහපු දවසේ වගේ ම අදත් මේ ගීය අහද්දී මගේ සිරුරේ හිරිගඩු පිපෙනවා. නන්දා මාලිනියගේ අයෝමය ස්ත්‍රී කටහඬ මගේ සිරුරේ ඇටමිදුළු තුළ පවා ගලා යන බවකුයි ඒ අසා සිටින කල දැනෙන්නේ.

සාදු ජන ගණ මනා - සබා ගැබ හොබවනා
දැහැන්ගත නොවී මා ගීතයෙන් - හිඳින් පුටු කබල් මත සීරුවෙන්..
ලී යකඩ ගොඩවල් ය වැයෙන්නේ - කටුක පදපෙළවල් ය ගැයෙන්නේ
දාඩියයි ගත පුරා ගලන්නේ - මිනිසුන් ය ගයන්නේ වයන්නේ..

කම්හලේ බිත්තියේ අඟුරු කැටයෙන් ලියූ කුරුටු ලිපි මගේ මහ ගී පොතයි
කිවියරන් විසින් නොව දුකට පත් දන විසින් එදළ රළ පද බැඳුම් විරචිතයි
ඔබට ගී ගයන මම කෝකිලාවක නොවෙමි - මග තොටේ ඔබ දකින ගැහැණියයි..

කලා මර්යාදා බිඳින්නට වි නම් මට - බිඳ හළෙමි සැහැසි ලෙස චණ්ඩ මැරවරියක් ව
යළි කියමි නැත අපට භද්‍ර වූ දේශයක් - භද්‍ර වූ කාලයක් - රාජයක්..

අනන්ත වු දුකින් වුව අතැර කව් රස භාව
ගයන්නට ලද හඬින් කියා සැඩ පරුෂ වැකි
අප මැරුණු කල අපේ දරුවනේ,
ගයව් තෙපි වැස භද්‍ර දේශයක - රාජයක
අප වෙතින් පළා ගිය මධුර ගී..!

පද - මහාචාර්ය සුනිල් ආරියරත්න/ සංගිතය- රෝහණ වීරසිංහ / ගායනය - නන්දා මාලිනී

කැමැත්තේ අනුපිළිවෙළට ගීත නම් කිරීම අපහසු නිසා මතක් වෙන පිළිවෙළටයි මෙගී පෙළ ලියා තබන්නෙ. නිදහස් සිතිවිලි ලියන රවි මාමා කියන්නා වගේ වැසි දැරිය හැත්තෑව අසූව දශකයේ ජීවත් වෙන තලත්තෑනි බවලතියක් හින්දා ඊළඟට තෝරා ගත්තේ පැරණි රසාංගයක්.

හංසරාණී ආදරේ
මදාරා පරසතු විලේ
මීවිතේ මදිරා බොනූ
මගේ සිත උදුරා ගනූ..

පද - නිහාල් ජයසිංහ/ සංගීතය - ෂෙල්ටන් ප්‍රේමරත්න - හරූන් ලන්ත්‍රා/සුජාතා අත්තනායක

මේ ගීයේ පදවැල අතිශයින් රොමන්තිකයි. ඒ නිසාමයි මං මේ ගියට මෙපමණ ආශා කරන්නේ. හංසරාණී ආදරේ - හංසයාණෙනි ආදරේ වැනි මෘදු පෙම්වත් වදන් යොදා යුග ගී තනන්නට අද කාලේ ගීත රචකයන්ට බැරි මොකද කියා මේ ගිය අහන හැම මොහොතක ම කල්පනා වෙන්නෙ නිරායාසයෙන්. එක අතකට අඬා වැළපෙන සින්දු විතරක් බිහි වෙන යුගයක ගීතවල මේ වාගෙ සෞන්දර්යාත්මක පද දකින්න නොලැබෙන එක පුදුමයකුත් නොවෙයි.

සිව්වනු ව මෙහි සටහන් කරන ගීතය මේ ලිපියට තරමක් අදාළයි. ඒ, මේ ගීය රචනා කොට තිබෙන්නේ අපිට ගීත තෝරාගන්නට ආරාධනා කළ ඉයන් මාමා වීම නිසායි. ඔහු බ්ලොග් රචකයෙක් වීම නිසාවත්, පුද්ගලික හිතවත්කමක් නිසාවත් නොවෙයි කිසිසේත් ම මෙගීය මගේ ප්‍රියතම ගීත ලැයිස්තුවට එකතු වෙන්නේ. අඩුම තරමේ මා ඔහුව මුණ ගැසී කතාබහ කොටවත් නැහැ. මේ ගීය වැදගත් වන්නේ මෙහි ගැබ් වී තිබෙන මනුෂ්‍යත්වයත් - පුළුල් චින්තනයත් - ස්ත්‍රීත්වය පිළිබඳ යහ ආකල්පයත් හෙට ලෝකය තනනු පිණිස අතිශයින් ම අවැසි වන හෙයින්. කාන්තා දිනය උදෙසා රචනා වුණු මේ ගීය ඇසූ පළමු දිනයේ මගේ ඇසට කඳුළක් ආවා. ගැහැණිය සෙල්ලම් බඩුවක් කොට සලකන බියකරු සමාජ වකවානුවක ඇය ගැන අසීමිත ගෞරවයක් සහිත ව ලියූ මේ ගීය මා තුළ ඇති කළේ ප්‍රහර්ෂයක්. ඇතැම් පිරිමින් පමණක් නොව ගැහැණුන් පවා ගැහැණිය හෙළා දකින තත්ත්වයක් තවමත් ලංකාවේ දකින්නට ලැබෙනවා. එවන් සමයක ලාංකේය කවියකු අතින් සටහන් වන මේ පදපෙළ නිහඬ විප්ලවයක් ලෙසයි මා දකින්නේ. ඉයන් මාමේ, සමස්ත ලාංකේය කාන්තාවන් වෙනුවෙන් ඔබට ස්තූතියි..!

“ සිව් සැටක් වූ මායමින් - හැදිමිටක් දිග නුවණකින්
පින තියෙන්නේ දොර කොණේ කිවූ කාලය දැන් ගිහින්
ලේවලින් පෙව් කිරිවලින් - දරු රැකී ගෙදරැති බුදුන්
තොටිලි පැදවූ අනුහසින් - දැන් ළඳුන් සිංහාසනේ..

අකුරු කියැවූ ගුරු මවුන් - ඇදුරියන් සරසවි බිමේ
දූවරුන් රැකි මව්වරුන් - රට මුදල් සෙවු දූවරුන්
රණ බිමේ යුද සෙබළියන් - ගුවනෙ සැරිසැරු නියමුවන්
රටට බත දුන් ගෙවිලියන් - ලක ම ජය ගත් බව කියයි..

පද - ඉයන් ලින්තොට/ සංගීතය සහ ගායනය - ජගත් වික්‍රමසිංහ

ඊළඟ ගීතය පැරණි රසාංගයක්. ලංකාවේ එදා මෙදාතුර බිහි වුණ මනරම් ම යුග ගීත අතුරින් මගෙ ජීවිතයට වඩාත් ම සමීප ගීය ගැනයි මේ ලියන්නෙ.

ඒ සමීප බවට හේතු වන්නෙ පහත පදපෙළ..

ගුණ සුවඳට මත් වෙනවා
හද මල් උයනක් වෙනවා
සිත උතුරා ගලන පැයේ
ඔබ ළං වෙනවා..

පද - ජෝර්ජ් ලෙස්ලි රණසිංහ/ සංගීතය- ක්ලැරන්ස් විජේවර්ධන / ගායනය - ජෝති/සුජාතා

ඕනෑ ම පෙම්වතෙක්, පෙම්වතියක් මේ හිත උතුරා ගලන හැඟීම අත් විඳ ඇතුවා නිසැකයි. අනෙකා කෙරෙහි අප්‍රමාණ ප්‍රේමයකින් තමන්ගේ හදවත පිරී යන නිමේෂය හඳුන්වන්නට වඩාත් ම ගැළපෙන වචන, අපූරු ම අන්දමකට එක්තැන් කරන්නට ගේයපදරචකයා සමත් වෙලා තිබෙනවා. අනෙක් අතට ජෝතිගේ යෞවනය උතුරා හැලෙන ගැඹුරු කටහඬත්, සුජාතාගේ ළතෙත් මධුර ස්වරයත් ගීයෙහි පදවැලට උපරිම සාධාරණය ඉටු කොට තිබීමත් මේ මනරම් බවට හේතු වී ඇති වගයි මට දැනෙන්නේ. මේ කලබල ජීවන රටාව ඇතුළෙ මත් විය හැකි තරමෙ ගුණ සුවඳක් සහිත පෙම්වතුන් විරළ වෙන්න පුළුවන්. ඒත් ප්‍රේමය මනරම් වෙන්නෙ එහෙව් ගුණ සුවඳක් ඇති හදවත් දෙකක ඉපිදුණාමයි..  

මීළඟ ගීය ලංකාවේ එක්තරා සංගීතමය යුගයක් නියෝජනය කළ මධුර ස්වරයකින් ගැයුණු එකක්. රේඛා ටෙලිනාට්‍යයේ ගීත ගැන කවුරුන් හෝ මිට පෙර ලියා තිබුණත් ඒ බ්ලොග් අඩවිය කුමක්දැයි මට එකවර සිහිපත් වන්නේන නැහැ. රේඛා හී ගීත රාශියක් ම ගැයුණේ චන්ද්‍රලේඛාගේ මනෝහර හඬින්. ඇත්තටම මට මෙහි සටහන් කරන්නට වුවමනා වූයේ ඇගේ වෙනත් ගීතයක්. සුරාසොඬ සැමියෙකු වෙතින් බිරිඳක් කරන ආයාචනයක් සඳහන් වූ ඒ ගීයේ මුල පද මට මතක නැහැ. ඒත් මැද කොටසක මෙසේ සඳහන් ව තිබුණ වග මතකයි, මගේ මතකය නිවැරදි නම්..!

සඳකැළුම් අතුළ දිගු මාවතේ ඇවිදින්න
නීල පලුපත් අතර මොහොතකට තනි වෙන්න
දෙතොල් පෙති මත රැඳුණ මධු පැනින් මත්වෙන්න
මධු සැලේ දොර වසා මා වෙතට යළි එන්න

ඒත් ඒ ගීයේ මුල කොටස අමතක නිසාත්, එහි හඬපටයක් සොයාගැන්මට නොහැකි වූ නිසාත් ඒ වෙනුවට රේඛා හි ම එන වෙනත් මා ආසා කරන ගීයක් මෙහි සටහන් කරන්නට සිතුවා. මල් කිති කවන මේ ගීයටත් මං ඉතාමත් ම ආදරෙයි.

තරු එළිය ද හිරිහැර කරයි
දිලි දිලි නිවෙමින් - නිවි නිවි දිලෙමින්
මඳ සුළඟ ද කලබල කරයි
මල් කිති කවමින් - දියරළ බිඳිමින්..

පද - මහාචර්ය සුනිල් ආරියරත්න/ ගායනය - චන්ද්‍රලේඛා පෙරේරා

අමරදේවයන්ගේ ගීත අතුරින් එකක් තෝරා ගැනීමේ අන්ත අසීරු මෙහෙයුමෙන් තේරී පත් වුණේ මෙන්න මේ ගීතය. ජනකවි ආරට ටිකක් හුරු ව, ළයාන්විත බසකින් ගෙතුණු පදවැලත්, හිත උඩ අඩි තියා ඇවිදින සංගීත රටාවත් නිසා එතුමන්ගේ අනෙක් ගීත රාශියක් අතරින් මට මේ ගීය ම තෝරගන්න හිතුණ ද කොහෙද.. ඔකඳ සඳ, සඳකත්මිණි විල, වැටී මල් පොකුරු ළැම පිට, ඇළී වෙළී හමන පවන්.. වාගෙ සරල සුන්දර වචනවලින් පිරුණු මේ ගීතය මාව පිස්සු වට්ටන තරමට මනරම්.. මට නම්..!

පද - මහගමසේකර/ ගායනය - පණ්ඩිත් අමරදේව  
                                                          
ඒ වාගේ ම වැසි දැරිය ආදරය කරන ගීතයක්, නන්දා මාලිනියගේ නවාතැන්පොළ. මා මේකට ආසා කරන්නෙ පුද්ගලික හැඟීම් මත වුණත් ඕනෑ ම හිතකට අහු වෙන චමත්කාරයක් මේ ගීතයෙ හැම අහුමුල්ලක ම හැංගිලා තියෙනවා. ජීවිතය වන්දනාවක් නම් එහි නවාතැන්පොළ පෙම්වතාගේ සිනහව වගයි, පෙම්වතිය කියන්නේ.. ප්‍රේමයට ඊටත් වඩා අපූරු නිර්වචන කොතැනින් සොයන්න ද..?

"දයාවේ සඳ සිහිල ලබනා
සාමයේ මඳ පවන රඳනා
හිම මිදෙන මිටියාවතේ
සදා උණුසුම් නවාතැන ඔබ.."

පද - මහාචාර්ය සුනිල් ආරියරත්න/ සංගීතය - රෝහණ විරසිංහ/ ගායනය-නන්දා මාලිනී

මෑතක දී ම අහන්නට ලැබුණ ගීයකුත් මේ ගී පෙළට එක් කරගන්නට සිතුණා. වික්ටර් රත්නායක - සුජීව ප්‍රසන්න ආරච්චි සුසංයෝගයෙන් බිහි වුණ ගීත ඇල්බමයෙනුයි මා පළමු වරට මේ ගීතය ඇසුවේ. එහි තිබුණ ගීත සියල්ල ම වාගෙ මනහර වුණත් මේ ගීයේ පැවතුණ වෙනස මාව මේ ගීය ම තෝරාගන්නට පෙළැඹුවා. ආධ්‍යාත්මික ප්‍රේමයක තිබෙන පවිත්‍ර සුන්දරත්වය මේ ගීයෙන් ගලා හැලෙනවා. බෞද්ධ සංස්කෘතිය තුළ අපට හමු වන ශුද්ධ භූමි ගේහසිත ප්‍රේමයට සම්බන්ධ කිරීම තුළ ඇත්තේ අලෞකික මිහිරක්. මේ ගීය අසන කෙනෙක් තුළ ලෞකික හැඟීම් වෙනුවට උපදින්නේ ප්‍රේමය පිළිබඳ භක්තිපූර්ණ හැඟීමක්.

බෝ කොළයක් වෙන්නම්
මම මහ බෝ මළුවේ
ඔබ නළමුදු සුවඳ වෙන්න
මහමෙව්නාවේ.."

පද - සුජීව ප්‍රසන්න ආරච්චි/ සංගීතය සහ ගායනය - වික්ටර් රත්නායක

තවත් ගීයක් මේ මොහොතේ අහම්බෙන් සිහිපත් වෙනවා. එහි වචන පෙළත්, ගායක දෙපළගේ තියුණු ගීතවත් හඬ මාධූර්යයත් වචනින් විස්තර කළ නොහැකි තරමට අපූරුයි. එකිනෙකාගෙන් වෙන් කළ නොහැකි අවියෝජනීය පෙම් යුවළකගේ ප්‍රේමයක් ගැනයි මින් කියැවෙන්නේ.. පදවැල සඳහා යොදා ගෙන ඇති වචනවල තැවරුණු අනුරාගය අතිශය සියුම්.. ඒ වාගේ ම රසවත්..

පුෂ්ප මකරන්දය මාගේ
භෘංග මදිරා රස ඕගේ
බොන්න තව මන්ද ප්‍රමාදේ
වෑහේ රසේ..

පෙම්වතා එසේ අසද්දී පෙම්වතිය මෙසේ පිළිතුරු දෙනවා..

භෘංග හිමි හංස විමානේ
පුෂ්ප රේණු රන් ගුලාවේ
බැන්ද කිංකිණි අනුරාගේ
වෑහේ රසේ..

ගායනය - නාරද දිසාසේකර/ සුජාතා අත්තනායක

ආධ්‍යාත්මික ප්‍රේමයක් ගැන මනරම් හද සිත්තමක් අඳින නිරෝෂාගේ මේ ගීයත් කොතෙකුත් ඇහුවත් එපා නොවෙන්නක්.. අනුරාගය මුල් කොට ගෙන ලියැවුණු ගීත කොතෙකුත් තිබුණත් මානසික ප්‍රේමය හෙවත් ප්ලේටෝනියානු ආදරය පිළිබඳ ව ලියැවුණු පදවැල් හරි අඩුයි. ඒ අතරේ මේ ගීය මන්ද මාරුතයක් ව හිතේ තන්ත්‍ර පිරිමදිනවා. 

බෝසත් ඔබ සිත ළඟ උවැසිය වී දැහැනක වී
සිටියා මිස නොදනිමි කොහි සිටියාදැයි මලවී
පුදසුන් මත මිය යද්දී සහසක් මල් පර වී
නොපිදූ මල තවමත් ඇත ඔබ ගැන බැතිබර වී..

පද - බන්දුල නානායක්කාරවසම්/ ගායනය - නිරෝෂා විරාජිනී

වැසි දැරියගේ හිත බැඳි, මිල්ටන් පෙරේරාගේ තවත් පැරණි රසාංගයක් මේ. පෙම්වතිය වෙනුවෙන් දෑවැදි ඉල්ලන පෙම්වතුන් සහ පෙම්වතාට වෙනුවට පෙම්වතාගේ කාර් එකට පෙම් කරන පෙම්වතියන් දකින කල මට නිරායාසයෙන් ම මේ ගීතය සිහිපත් වෙනවා.

හද පියුම මගෙ නෙළාලා - ඔබෙ දෙපා ළඟ පුදාලා
හිස් දෑතිනි අද ඉන්නේ..
පිදු පියුම පර නොවේවා - මතු මතු ද පුබුදු වේවා
මා එපමණයි පතන්නේ..

 ගායනය - මිල්ටන් පෙරේරා

ප්‍රේමකීර්තිගේ ගණන් කළ නොහැකි ගීත සමුච්චයෙන් මා වඩාත් ම ආශා කරන එක් ගීතයක් මෙහි ලියා තැබිය යුතු යි. ප්‍රේම් අතින් ලියැවුණු හැම වචනයකට ම වාගේ ආසා කරන පිස්සුවක් මට තිබුණත් එක් ගීයකින් පමණක් මෙතැනදී සෑහීමකට පත් වෙනවා..

මේ පෙම් හසුන කන වැකෙන වාරයක් වාරයක් පාසා ම මට හිතෙන්නෙ දුරකථන කියා යමක් නොතිබුණා නම් කොච්චර අපූරුද කියලයි..

කල් ගෙවා දෙනෙත් නොපියා ඔබ ගැන ම පිය කතේ
කල්පනා කළ පමණ මට කල්පනාවක් නැතේ
ඇඳිරිය ද මැණික හඳුනන ඇස් දෙකක් මට ඇතේ
එනු මැනවි රස බලමු සෙවණක එක ම පැල්පතේ

පද - ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස්/ සංගීතය සහ  ගායනය - වික්ටර් රත්නායක

ඊළඟ ගීයත් ඉතාම අසීරුවෙන් තෝරා ගත් ගීයක්.. ශබ්ද මාධූර්යයත් - අර්ථ මාධූර්යයත් බොහෝ ම අපූරුවට එක්තැන් වෙච්ච නිමේෂයන් ගණනාවක් මේ ගීයේ එක පිට අත් විඳින්නට ලැබෙනවා.

“නෙළා ගන්න ඔබ සිත් බඳී නම්
  පරවෙන්න සුපිපී ඉමී..

  ගලා යන්නෙ ඟඟුලක් වගේ නම්
  ළතැවෙන්න ඉවුරේ ඉමී.."

පද- / ගායනය- මිල්ටන් මල්ලවආරච්චි

අපේ පරපුරේ ගීත නම් තෝරා ගත්තේම නැති තරම්.. උඩුබුරන සහ වැළපෙන ගීතවලට ආසා උපදවාගන්නට අසීරුයි. ඒත් අනූව දශකයේ උපන් අපේ පරම්පරාව ගැන ආඩම්බර විය හැකි අන්දමේ ගීතත් ඉඳහිට බිහි වෙනවා. ශානිකා සුමනසේකර, හර්ෂණ දිසානායක, ලක්ෂණා ලක්මිණී ආදී ශාස්ත්‍රීය සංගිතය වෙනුවෙන් ඇපකැප වෙන යහපත් තරුණ පරම්පරාවක් සිටින බව මේ මොහොතේ මතක් කළ යුතුමයි. අහම්බයෙන් කන වැකුණු මේ අපූරු ගීය තෝරා ගන්නේ අපේ පරපුරේ දිගු ගමනක් යන්නට ඔවුන්ට සුබ පතන අතරේමයි.. 

පැතුම් මල් නෙළා පැසකට 
අතින් අත අරන්
ගොසින් ජීවිතේ සමනොළ 
වඳිමු අත් බැඳන්

පද - බුද්ධිකා නිශාන්ති සෙනරත් යාපා/ සංගීතය-දර්ශන රුවන් දිසානායක/ ගායනය - හර්ෂණ දිසානායක/ලක්ෂණා ලක්මිනී

මෙගී පෙළ අවසන් කරන්නට තෝරා ගත්තේ නන්දා මාලිනියගේ ගීතයක්. වැසි දැරියගේ හද තන්ත්‍ර වඩාත් ම අපූරුවට පිරිමදින කටහඬ හිමි ඈට නිසා, ඇගේ ගී වැඩිපුර තෝරා ගැනෙන්නටත් ඇති. තවත් ගීත රාශියක් එක පෙළට මතකයට නැගුණත් මේ මොහොතේ වඩාත් ම දැනෙන ගීයෙන් ලිපිය නිමැවීම සුදුසු යැයි හිතෙනවා..

දැන් මැදියම් රෑ.. මේ මොහොතේ නිවසින් ම අවදි ව ඉන්නෙ මා විතරයි.. අවට නිවෙස්වලත් විදුලි පහන් නිවිලා. බොහෝ දෙනා නිදි ඇති. ඉතින් මට මේ මොහොතේ මේ ගීය ලෝකේ තියෙන අපූරු ම ගීයක් ලෙස හැඟී යාම වරදක් ද..?

මුළු නුවර ම නිදිගත් මේ මොහොතේ
ඔබ පමණක් අවදි ව ඇත යහනේ..
එක ම සඳක් එක තරුවක් යට
ඔබ ඔබේ පැලේ - මම මගේ පැලේ..

වන උයන් පුරා මල් සමය උදා වී
දියදම් දිනිතිය යොවුන් වියේ..
අප මධුර මිලනයේ තියු ගී රාවේ
ප්‍රාර්ථනා කරන්නී...
කවදාද අප හමු වන්නේ..?
කවදාද අප හමු වන්නේ..?
ඔබ ඔබ පැලේ..
මම මගේ පැලේ..

පද - මහාචාර්ය සුනිල් ආරියරත්න/ සංගීතය - රෝහණ වීරසිංහ/ ගායනය - නන්දා මාලිනී

Monday, August 15, 2016

මල්හාර 03

මල්හාර 01 කොටස

මල්හාර 02 කොටස

මිත්‍රත්වයට සහ ප්‍රේමයට කැපකිරීම් කළ හැකි බව දැන උනිමි. ඒත් මා ඇගෙන් මෙබඳු වදනක් කිසිදා අපේක්ෂා කළේ නැත. අනපේක්ෂිත ව ඈ එසේ කීවත්, මට එය පිළිගන්නට ද නොහැකි ය.

නැහැ උමාලි. එයා මගෙ යාලුවෙක් විතරයි. මට කවදාවත් එහෙම එයා ගැන හිතන්න බැහැ. මං එයාට බැහැ කියලා එයාගෙන් ඈත් වෙන්නම්. ඔයා දිගටම එයාව ආශ්‍රය කරන්න. එතකොට කවදහරි එයා ඔයාගෙ හිත තේරුම් ගනීවි.

මා එසේ කියද්දී මට ම දැනෙමින් තිබුණේ අතිශය නුුහුරු හැඟීමකි. කිසිදාක අප දෙදෙන අතර ඇති වේ යැයි සිහිනෙකිනුදු සිතූ සංවාද ද මේ..?

මගේ වදන්වලට උමාලි එකඟ වූයේ නැත.

නැහැ. එයා ඔයාට ගොඩක් ආදරෙයි. ඔයා නොදැන හිටියට ඒක මට තේරිලා ගොඩක් කල්. ඒත් ඒක පිළිගන්න මේ වෙනකම් මට හිත හදාගන්න බැරි වුණා.. එසේ කියා ඈ අසීරුවෙන් මා දෙස බලා දුබල සිනාවක් මුවට නගා ගත්තාය. එහෙත් සිනාවක් වෙනුවට ඇගේ මුවේ රැඳුණේ හැඬුම්බර බැල්මකි. 

එයාට දුක් දරන්න බැරි වෙයි. කවදාවත් දුකක් දෙන්නෙපා.
එසේ කියා ඈ හිස් බැල්මකින් මා දෙස බලා සිටියාය.

මං මේ තරහ වෙනවා නෙමෙයි. ඒත් තව දුරටත් ඔයා එක්ක ආශ්‍රය කරන්න තරම් මගෙ හිත හය්ය නෑ. මෙච්චර කලක් මට දුන්න යාලුකමට පින්..

ඈ නිසංසල ව එසේ කියද්දී මා උන්නේ අකර්මණ්‍ය වී ය. එහෙත් ඇගෙන් මට ඔයා ගැන එයාට කියන්න ඉඩ දෙන්නැයි ඉල්ලා සිටීමට මම සමත් වීමි. ඈ තරයේ සිය හිස දෙපසට සෙලවූවාය.

නැහැ. මේක මගෙ ආත්ම ගෞරවය ගැන ප්‍රශ්නයක්. ඔයා එයාට මගෙ හිතේ තියෙන හැඟීම ගැන කියලා එයා ඊටපස්සෙ මගෙ ළඟට ආවත් ඇති පලේ මොකක්ද.. මගෙ ආත්ම ගෞරවයට මොකද වෙන්නෙ. එපා.. කවදාවත් ඒක කරන්නෙපා. මේක ඔයා විතරක් දැනගන්න රහසක් වුණා ම ඒ ඇති.

මට කියන්නට කිසිවක් ඉතිරි ව තිබුණේ නැත. වසර ගණනක් පුරා එක බත්පත බෙදා කෑ මිතුරිය.. නිවාඩු දිනවල අපේ නිවසට විත් මිදුල පුරා දුව පැන නැටූ යෙහෙළිය.. කතන්දර පොත් හුවමාරු කරගෙන කියැවූ සාහිත්‍ය සහායිකාව.. හැරීවත් නොබලා කොරිඩෝරය දිගේ පන්තිය වෙතට ඇවිද ගියා ය.

එක පිරිමියෙකු බෙදා ගන්නට නොහැකි වූ විට කෙහෙවලු පටලවා ගන්නා ගැහැණුන් සිටින ලෝකයක අප උනුන් වෙනුවෙන් එක පිරිමියෙකු - යුවතියකට අත හරින්නට නොසිතෙන අන්දමේ හොඳ තුරුණුවෙකු පරිත්‍යාග කරගන්නට යත්න දරන යුරු, ප්‍රේමයේ කුමන ප්‍රවර්ගයකට අයත් වන්නේ ද යන්න සිතා ගැනීම මට අපහසු විය.

එදා රාත්‍රිය ඉතා දිගු වි ය. වෙනදාට ඇඳට වැටුණු පමණින් නිදාගන්නා මට එදා එක විනාඩියකට හෝ නිදාගන්නට නොහැකි විය.මුළු රැය පුරා ම මා උන්නේ ඇහැරගෙන ය.

ප්‍රේමය ගැන මා දැන සිටියේ නවකතාවලිනි.කවිවලිනි.එය මේ තරම් අසීරු යමකැයි දැන උන්නා නම් මා අඩු ම තරමේ ප්‍රේමය ගැන ලියැවුණු ගීයකටවත් සවන් දෙන්නේ නැත.

මා වසර ගණනක් පුරා ඔහුට යටි සිතින් ආදරය කළ වග මා වටහා ගත්තේ එදින ය. අඩුම තරමේ උමාලි ඔහු කෙරේ තමා පෙම් බැඳ සිටින වග කියා සිටින කලවත් මසිතෙහි වේදනාවක් හට ගත්තේ නැත. එහෙත් මා වෙත ආදරය ප්‍රකාශ කර සිටින කල ඔහුගේ ඇස්වල වූ බැල්මෙන් ප්‍රථම වරට මගේ හදවත ඇදුම් කන්නට පටන් ගත්තේය. ඔහු හා ගෙවී ගිය කාලය සිනමාපටයක රාමු මෙන් මා නෙත් ඉදිරියේ පෙළින් පෙළට මැවී ගියේය.

මගේ කෙටි කොණ්ඩයෙන් ඇද දිව දික් කොට දිව යන දඟකාරයා කවදාක හෝ මගේ සෙනෙහස අයැද සිටී යැයි සිතුවේ කවුද? චිත්‍ර පන්තියේ දී මගේ දිය බඳුනට පින්සල දමා අලුත් වර්ණ තනන කලාකාරයා මහද කැන්වසය මත සිත්තමක් අඳින්නට ඉඩ ඉල්ලතැයි සිතුවේ කවුද? ශ්‍රේණියේ ම සිසුවියන්ගේ සිහිනවල හුන් කැරලි කෙසැති සිහින කුමාරයා මා අස නතර වෙතැයි සිතුවේ කවුද?

එහෙත් මට ඔහු ගැන දිගින් දිගට සිතන්නට ශක්තියක් තිබුණේ නැත. උමාලිගේ කඳුළුබර දෑස් වරින් වර ඔහු ගැන මතකයන්ට බාධා කළේය. එපමණක් නොව ඇගේත් මගේත් දොළොස් වසක් පැරණි මිතුදමෙහි මතක රැල් රැල් වරින් වර උඩට මතු වෙමින් මතකයත් - නින්දත් අවුල් කර දැම්මේ ය.

එදින රැය නිදිවර්ජිත ව පහන් කෙළෙමි.

ඔබ සඳක් තමයි පළවා හළ
අමිහිරි කළුවර
ඒ සඳ දකින්න ඇස් කීයක්
පෙරුම් පුරනවද?
ඉතින්, මට විතරක් ඇයි කියන්න
ඔබගෙන් අවසර..?

(රත්න ශ්‍රී - ආලකමන්දා - පිටුව 49 )

Thursday, August 11, 2016

මල්හාර 05


පුරා දෙහෝරාවක් අපි පුස්තකාලයේ කෙළවර ම මේසයට වාඩි වී පහත් හඬින් දොඩමළු වීමු. පාසල නිම වෙන්නට අඩ හෝරාවක් තිබිය දී මම හිත හදාගෙන ඉරණම් වාක්‍යය ප්‍රකාශ කළෙමි. 

අපි මේක කෙළින් කතා කරමු. මට බෑ ඔයාට කැමති වෙන්න. ඒක තේරුම්ගන්න. ඔයා මගෙ හොඳම යාලුවා. මං කොහොමද දෙය්යනේ ඔයා ගැන එහෙම හිතන්නෙ..? ඕක හිතින් අතෑරලා දාන්න. කවදාවත් ම මට ඔයාට ආදරය කරන්න බැහැ.

පෙර මා දක්වන දක්වන හේතුවට ප්‍රතිහේතු දැක්වූ යෞවනයා එවර ගොළු වී ගියේ ය. ඔහු මා දෙස බලා උන්නේ කුඩා ළමයෙකු සැර ගුරුවරියක දෙස බලන අන්දමේ අඩ බියපත් බැල්මකිනි.

ඔහු ගැන හද පුරා විසල් වේදනාවක් ඉපිදෙද්දී මම නොනවත්වා උමාලි සිහි කළෙමි. අප අතර වූ මතක ගොන්න.. ආපන ශාලාවේ ඉඳ එක ම බත්පත බෙදාගෙන කෑ හැටි.. නිවාස දෙකක උන් අප දෙදෙන ක්‍රීඩා උත්සව කාලයට දෙදෙනාගේ ම නිවාසවලට ජය පැතූ යුරු..

ඔහු මහා හිස් බැල්මකින් මගේ දෑස් දෙස බලා සිටියේය.

මං නරක කොල්ලෙක් ද?

මම නැතැයි කියන්නට හිස දෙපසට සෙලවීමි. එහෙත් මට වඩා හොඳ කෙනෙක් ඔයාට ලැබෙයි යන සාම්ප්‍රදායික විහිලුව නොකොට සිටියෙමි.

ඔහුගේ දෑස් අග රත් පැහැයට හැරෙන්නට විය.

කිසිදාක නොවූ තරම් තදබල ලෙස ඔහු කෙරේ මසිත බැඳෙද්දී මගේ අත කැපුණු දා උමාලි සිය සුදු ගවුමේ පටිය ඉරා ලේ නැවැත්වූ යුරු මතක් කර ගතිමි.

ඔහු යමක් කියන්නට තැත් කළේය. එහෙත් එය පවසන්නට ඔහුට නොහැකි විය. හෘදය වංචාව නවතා දමන්නට සිත් වෙද්දී උමාලි මට වසර නවයක් තිස්සේ ගෙදරින් බත්මුල් බැඳගෙන ආ යුරු සිහි කළෙමි.

ඔහු අයිති මට නොවේ. ඇයට ය.

ආයෙ කවදාවත් මං ගැන හිතන්නෙපා.. හිත රිදුණ නම් මට සමාවෙන්න. ඔයා තමා ජිවිතේ මට මුණ ගැහුණ හොඳ ම යාලුවායි කියූ මම ඔහු තනි කොට පුස්තකාලයෙන් පිටතට දිව ගියෙමි. පිට්ටනිය හරහා දුව යන කල මා කොපුල් මත උණුසුමට කඳුළු පිපෙන්නට පටන් ගෙන තිබිණි. උගුර අස යමක් හිර ව ඇතුවාක් මෙන් දැනෙන වේදනාව අබියස මම වේගයෙන් දිව යන්නට අපොහොසත් වීමි. ඔහු මා වෙතට ළං වූයේ මා පිට්ටනිය ඔස්සේ අරමුණක් නැති ව ඇවිද යන කල ය.

මගේ මුහුණට එබී බැලූ ඔහු එහි ගලා යන කඳුළු දුටුවේය.

මට ඔච්චර අකමැති නම් අඬන්නෙ ඇයි..?’ ඔහු ඇසුවේ බිඳී ගිය ස්වරයකිනි.

හොඳ ම යාලුවෙක් මට නැති වෙන නිසා..
මා පිළිවදන් දුන්නේ ඉවත බලාගෙන ය. 

මා හොඳ ම යාලුවා යැයි එතැනදී අදහස් කළේ ඔහු ගැන ද - ඇය ගැන ද යන්න අදටත් මට සිතාගත නොහැකි ය. සමහර විට ඒ දෙදෙනා ගැන ම වන්නට ද පුළුවන.

කවදාවත් අපිට අපි නැති කර නොගෙන ඉන්න පුළුවන්.
ඔහු එසේ කියද්දී මම දෑස් පියාගෙන උමාලි සිහි කළෙමි. ඈ මට දවස් කීයක් බත් කවා ඇද්ද..

මේ බලන්න.. ඔහු එවර මගේ දෑතින් ඇද මුහුණට එබුණේය.

මං අවුරුදු කීයක් හරි බලං ඉන්නම්. අවුරුදු දහයක් පහළොවක් හරි.. මං ඔයා ගැන බලාපොරොත්තු තියාගන්න ද..

හිතට දුකක් ආ කී වරෙක මා උමාලිගේ උරහිසෙහි හිස තබා අඬා වැළපී ඇද්ද..?

එපා.. මට කවදාවත් ඔයා ගැන එහෙම හිතන්න බැහැ. ඒක මං දන්නවා..
එසේ කියාගෙන ම මම පන්තිය දෙසට දිව ගියෙමි.

අලුත් කඳුළු අනවරතයෙන් මා කොපුල් මත්තෙහි පිපෙමින් තිබිණ.
                                                 
අයිතිය ප්‍රේමයක් කර ගත් මිනිසුන් ද, ප්‍රේමය අයිතියක් කර ගත් මිනිසුන් ද, අයිතියට පමණක් ප්‍රේම කරන මිනිසුන් ද, ප්‍රේමයට පමණක් අයිතිය කියන මිනිසුන් ද, ප්‍රේමයක් නැති ව ම අයිතිය කියන මිනිසුන් ද අතර මම නුඹට අයිතියක් නොමැති ව ම  ප්‍රේම කරමි - තිළිණි ලියනාරච්චි