Sunday, January 15, 2017

සීයා.. ඔබ ළඟ නැතත් ළඟ ඉන්නවා සේ ම ය..!

සීයා ගැන මට තියෙන්නෙ ඉතා ම පුංචි මතකයක් විතරයි. ඒ මහ හය්යෙන් අකුණු ගහමින් වහින දවසට මං සීයාගෙ ඇඳ ගාවට දුවගෙන යන හැටි. ඉන්පස්සෙ අමාරුවෙන් දණිපණි ගාලා සීයාගෙ ඇඳට නගින හැටි. වැස්ස මුළුමනින් ම පායලා ඉවර වෙන තුරු සීයා අවුරුදු හතරහමාරක් වෙච්ච වැහි දැරිවි ව එක අතකින් තුරුළු කරගෙන ඉන්න හැටි. 

ඒ වෙන කොට ඔහුට මිණිපිරීව වැළඳගන්න පුළුවන් වුණේ එක අතකින් විතරයි. අනෙක් අතේ පණ තිබුණේ නෑ. ඒත් තමන්ට පණ තියෙන අතින් ඔහු වැහි දැරිවි ව බදාගෙන උන්නා. හිතුණ විටෙක ඒ අතින් කවිත් ලිව්වා. 

කවුරු හරි මගෙ කෙල්ලට මොනව හරි කළොත් මං උන් ව උස්සලා පොළොවෙ ගහනවා..

ලෙඩ ඇඳේ ඉඳගෙනත් ඒ දවස්වල ඔහු වැහි දැරිවිගෙ මාපියන්ට එහෙම කියනවලු. 

දන්නවද සීයෙ.. අදටත් කවුරු හරි මගේ හිත රිද්දන කොට මට සීයා කියපු ඒ වචන මතක් වෙනවා. කාවවත් උස්සලා පොළොවෙ ගහන්න ඕන නෑ. කිව්වට ඔබ එහෙම කරන කෙනෙකුත් නෙමේ. ලෝකය ගැන මහා කරුණාවක් - ආදරයක් තිබුණු මනුස්සයෙක්. ඒත් හිත රිදෙන මොහොතකට ඔබ ළඟ උන්නා නම් එදා වගෙම මගෙ හිස අතගාමින් සනසවයි කියන හැඟුම හිතට එද්දි පුංචි කඳුළක් නැගෙන එක වළකන්නට බැහැ.

සීයා අපි ව දාලා යද්දි මට යාන්තම් අවුරුදු පහ පිරුණා විතරයි. සීයාගෙ නික්ම යාමෙන් පස්සෙ එළැඹුණු පළමු වැනි වැහි දවසෙදි වැහි දැරිවි වෙනදා පුරුද්දට එක පාරටම සීයාගෙ කාමරේට දුවගෙන ගියාලු. ඒත් සීයා නැහැ. එහෙම බලාපොරොත්තු කඩ වුණු පෙනුමක් මගේ මුහුණෙන් දැක්කෙ පළමුවෙනි වතාවට කියලයි අම්මා කියන්නෙ. ඉන්පස්සෙ එදා වැස්ස පායන තුරු මම හාන්සි පුටුවට වෙලා තාත්තාගෙ පපුවට ගුළි වෙලා උන්නලු. අම්මා කඳුළින් යුතු ව ඒ කතාව මතක් කරන හැම දවසක ම මට මේ කවි පද පෙළ මතක් වෙනවා.

නාගලකන්දෙන් එන හඬ ඇසී අහස ගුගුරන විට
දිව ගොස් මම හනික වැළඳගතිමි තාත්තා හනිකට

විමල් දිසානායකගෙ ඒ කවියෙ තියෙන්නෙ තමන්ගෙ දියණිය අකුණු ශබ්දයට බය වී තමන් ගාවට දුවගෙන එද්දි තමන් කුඩා කාලෙදි අකුණු හඬට බයේ තම පියා ගාවට දුව ගිය හැටි කථකයා සිහි කරන අන්දම. එදා සීයාගේ අහිමි වීමෙන් මට දැනුණාට වඩා වේදනාවක් තාත්තාට දැනෙන්ට ඇති කියා අද ඒ සිදුවීම සිහිපත් කරද්දී මට හිතෙනවා.

අද අකුණු ගහද්දී වැසි දැරියට බයක් දැනෙන්නේ නෑ. අකුණු විදුලි සැරවලට දැන් වැසි දැරිය ආසයි. වැහි වහිනවට ආසයි. ඒත් ජීවිතේ ඇතුළෙන් මහ අසනි වැසි ගිගුරුම් නැගෙන කොට සීයා ව සිහිපත් වෙනවා. සීයා කෙනෙක්ගේ ආදරය අවුරුදු පහෙන් එහා පැත්තේ නොලබපු කෙනෙක් විදියට මට සීයලා ඉන්න යාලුවෝ ගැන ඒ කාලෙ පුංචි ඉරිසියාවකුත් තිබුණා. සපූ නවකතාව කියවපු අය දන්නවා ඇති, ඒකෙත් ඉන්නවා හරි අපූරු සීයෙකුයි මිණිපිරියෙකුයි. ඇත්තමයි, මගේ සීයාත් මට තේරෙන වයසක් වෙනකං උන්නා නම් ඔහුත් - මාත් හරිම දඩබ්බර රයිගමයෙකුයි - ගම්පළයෙකුයි වෙනවාට කිසිම සැකයක් නැහැ.

ඔහු උන්නා නම් මේ වැහි දවස්වල අපිට කෝපි බිබී කතා කර කර ඉන්න තිබුණා. සීයාගෙන් ඡන්දස් අලංකාරයත් - වෙදකමත් ඉගෙන ගන්නට තිබුණා. ඔහු එක කවිය තුළ පස් තැනෙක එළිසමය තියා කවි ලියූ කවියෙක්. වෙදකම කෙසේ වෙතත් ඒ කවිකමෙන් අංශුමාත්‍රයක් හරි ඉගෙනගන්නට තිබුණා නම් කියා හිතෙද්දී දුකයි. 

එදා වැහි දවසෙ සීයාගෙ අඩුවෙන් රිදිලා දවස් දෙක තුනකට පස්සෙ අම්මාත් දුවත් අතර මෙහෙම සංවාදයක් ඇති වුණාලු.

අම්මා.. සීයට මොකද වුණේ?

සීයා නැති වුණා..

එතකොට සීයා කවදාවත් ම ආයෙ එන්නෙ නැද්ද..?

අපි ගාවට එන්නෙ නෑ. වෙන කොහේ හරි ඉපදෙනවා.

ඊට පස්සෙ වෙන කොහේ හරි ඉපදිලා ආයෙත් නැති වෙනවද?

ඔව්. 

ඉතින් ඒක හරි දුකක් නේ අම්මා.. ඒ දුක නැති කරන්න විදියක් නැද්ද?

තියෙනවා. බුදුසාදු දුක නැති කරන හැටි කියලා දුන්නා. ඔයා ලොකු වුණා ම ඒ ක්‍රමය ඉගෙන ගනීවි.

වසර ගණනකට පස්සෙ දහය වසරෙදි බුද්ධාගමට දුක්ඛ නිරෝධය ඉගෙන ගනිද්දී මට ආයේ වතාවක් සීයා මතක් වුණා. 

දුක නැති කිරීමේ මාර්ගය ඉගෙනගත්තා නම් තමයි. ඒත් ඒ මග යන හැටි කියා දෙන්න ඉසිවරයෙක් බඳු සීයා ළඟ උන්නා නම්.. 

දුක නැති කිරීමේ මග වෙනුවට මේ භවයෙදිත් ලෞකික ජීවිතය ම තෝරා ගෙන කටු කොහොල් යුත් මග දිගේ ඇවිදගෙන යද්දි වැහි දැරිවිට එහෙම හිතෙනවා..

Friday, January 6, 2017

වැම්පයරෙකුට පෙම් බැඳ..

එඩ්වර්ඩ් මගේ ලෝකයට ආවේ අහම්බයකිනි. ට්වයිලයිට් චිත්‍රපටය ලංකාවට පැමිණියේ වැහි දැරිවිට අවුරුදු දාහතරක් පහළවක් කාලයේය. ඒ කාලයේ නිකම් විනෝදයට මෙන් චිත්‍රපටය නැරඹුවත් චිත්‍රපටයේ එඩ්වර්ඩ් ගැන මගේ හිතේ ඒ හැටි බරපතළ කුළුඳුල් ප්‍රේමයක් උපන්නේ නැත. 😉 ඒත් එඩ්වර්ඩ් සහ බෙලා දම් පැහැති පුංචි මල් ඇතිරුණු තණ පිට්ටනියක දිගා වී උනුන් දිහා බලා ඉන්නා දර්ශනයට මම ඉතා ආසා කළෙමි. ඉනික්බිති පැමිණි චිත්‍රපට පෙළ ද නැරඹුවේ කම්මැලිකමට, වෙන කරන්නට දෙයක් නැතුව කාලය බිබී උන් වස්සාන හවස් වරුවල ය. 

එඩ්වර්ඩ් ගැන වෙසෙසි ආදරයක් නූනත් ඒ චිත්‍රපට පෙළ මම ආසාවෙන් නැරඹූ සිනමාපට පෙළකි. එහෙත් එය පොතකින් නිමැවූ සිනමාපටයක් වග මා දැන උන්නේ නැත. ඒ වග කනට වැටුණේ උසස්පෙළ කරන සමයේදී ය. කරුමයකට වගේ මගේ එක් මිතුරියක් මට එහා ගිය පොත් කාවෙකි. සාමාන්‍යයෙන් කාලච්ඡේද සියල්ල ම වාගේ ඉගැන්වීම් කටයුතු කෙරුණු බැවින් අපට කතාබහ කරන්නට වෙලාව සොයාගත හැකි වූයේ අඩුවෙනි. එහෙයින් විවේකය සඳහා ලැබෙන විනාඩි පහළව අපේ යාලු මිතුරු හවුලේ උන් කෙල්ලන් අට දෙනා විසින් වැය කරන ලද්දේ කතාබස් කරන්නට ය. ඒ අතරිනුදු මාත් - අර පොත් කාවාත් වැඩිපුර ම කතා කළේ ළඟක දී කියැවූ පොත් ගැන ය. ට්වයිලයිට් ගැන කතන්දරය ඇදුණේ උසස්පෙළ ඔන්න මෙන්න ළං ව තිබූ එවන් මොහොතක ය. ඒ වන විට මගේ මිතුරිය අලුතින් ම කියවමින් උන්නේ ඒ පොත යි. එදා පූරුවේ පිනක් පළ දී ඉංග්‍රීසි ගුරුතුමිය නොපැමිණි හෙයින් පුරා කාලච්ඡේද දෙකක් පුරා අපේ මිතුරිය නවකතාවේ සහ චිත්‍රපටයේ ඇති වෙනස්කම් ගැනත්, සමානතා ගැනත්, චිත්‍රපටයට වඩා අප නවකතාවට කොතෙක් පෙම් බඳිනු ඇත්ද යන්නත් පිළිබඳ ව අප අට දෙනා වට කොට ගෙන දීර්ඝ දේශනයක් පැවැත්වූවා ය. 

උසස්පෙළ විභාගය නිමවන තුරු ඇඟිලි ගනිමින් හුන් මම උසස්පෙළ නිමා වී එළැඹුණු ඊළඟ ඉරිදා දිනයෙහි ම හුදී ජනයාගේ අතමිටෙහි යහපත උදෙසා පිහිටුවා ඇති සරසවි වෙයාර්හවුස් ආයතනයට ගොස් අඩු මිළට ට්වයිලයිට් - නිව්මූන් සහ එක්ලිප්ස් තුන ම මිළ දී ගත්තෙමි. අපේ පුංචිඅම්මා කියන පරිදි මා සාමාන්‍ය පෙළ විභාග ප්‍රතිඵල පිට වූ දිනයේවත් එපමණ සතුටින් හිටියේ නැත. මා වැම්පයරයෙකුට පෙම් බඳින්නට පටන් ගත්තේ එදා රාත්‍රියේ සිට ය. නවකතාවේ පිටු අතරින් මැවුණු එඩ්වර්ඩ් කලන් එපමණට අපූරු තරුණයෙකු විය. පොත කියවන අතර හමු වන හද බැදි තැන් මගේ මිතුරියට කෙටි පණිවිඩයක සටහන් කොට යැවීමි. ඇය පමණට ම මා ද එඩ්වර්ඩ්ට ආදරය කරන්නට පටන් ගන්නා වග ඉව වැටුණු පසු ඈ මට මෙවන් කෙටි පණිඩිඩයක් එවා තිබිණ.

I am fortunate to have you as a book buddy. You are a great friend. And you are my sister.

But, Edward is mine..!! 




මෙබඳු ම ඥාති සොහොයුරියක් ද මට සිටියි. චිත්‍රපටයෙන් දකින එඩ්වර්ඩ්ට ආදරය කරන්නවුන් අප දෙදෙනාගේ සාමූහික ප්‍රේමයට අකුල් හෙලන්නට එන කල ඔවුන්ට ඈත් මාත් කියන කතන්දරයක් තිබේ.

කවුරුත් අප්සට් ගහන්න ඕනි නෑ. අපි ආදරේ කරන්නෙ ඔය ෆිල්ම් එකේ ඉන්න හැලපයාට නෙමේ. පොතේ ඉන්න එඩ්වර්ඩ් කලන්ට..!! 

රොබට් පැටින්සන් තරම් හොඳින් වෙන කෙනෙකුට එඩ්වර්ගේ චරිතය රඟපාන්නට නොහැකි විය හැකි ය. ඊට ගැළපෙන ම කෙනා ද ඔහු විය හැකි ය. එහෙත් ගැටලුව ඇත්තේ කිසිදු නළුවෙකුට ස්ටෙෆානි හෙවත් ඒ වචනවලින් මැජික් පෙන්වන ලේඛිකාව මවා ඇති එඩ්වර්ඩ් නම් ප්‍රබල චරිතය රඟපාන්නට නොහැකි වීම ය. කොටින් ම එඩ්වර්ඩ් කලන් යනු ලෝකයේ හොඳ ම නළුවාටවත් සාර්ථක ව රඟපාන්නට පිළිවන් චරිතයක් නොවේ.

මෙහි දී කතාවට ලක් වන්නේ වැම්පයරයෙකුට පෙම් බැඳීම ගැන පමණක් වන නිසා ස්ටෙෆානිගේ කතා කලාව ගැනත් - නිර්මාණ ශක්‍යතාව ගැනත් කතා කරන්නට නොයමි. කතා කරන්නේ හද බැඳි පෙම්බර එඩ්වර්ඩ් ගැන පමණය.

නවකතාවේ කිහිප තැනෙකදී බෙලා කියනා පරිදි ඈ වැනි අවලස්සන තරුණියකට අතිශය කඩවසම් එඩ්වර්ඩ් ගැළපෙන්නේ නැත. එහෙත් සුරූපී වැම්පයර් තරුණියන් කප්පරක් අතුරින් එඩ්වර්ඩ් ආදරය කරන්නට තෝරා ගන්නේ තමා තරම් රූප සම්පත්තියක් නැති - මනුස්ස දුවක් වන බෙලා ව ය. තමා අවට ඇති සුන්දර රුවැත්තියන් හේතුවෙන් ඔහුගේ හදවත සැලෙන්නේ ඇත. වසර ගණනාවක් පුරා ඔහු සිය අතිශය සාමාන්‍ය පෙම්වතිය ම පතා බලා හිඳියි.

එසේ ම මනෝකල්පිත ජීවින් විශේෂයක් වන වැම්පයරයන්ට සාමාන්‍යයෙන්  මනුෂ්‍යයන් සමඟ ගනුදෙනු කරන්නට අපහසු ය. මනුස්ස ජීවින් අසළ හිඳිනා කල ඔවුන් මනුෂ්‍යයන් මරා රුධිරය උරා බොති. මිනිස් රුධිරය දකින කල කොහොමටත් එසේ ය. එහෙත් හදිසි ප්‍රහාරයකට ලක් ව ලේ ගලන සිය මිනිස් පෙම්වතියගේ තුවාලවලට ප්‍රතිකාර කරන්නට තරම් ඔහුට ආත්ම පාලනයක් තිබේ. එම විස්මය දනවන සුළු ආත්ම දමනය සම්බන්ධයෙන් එඩ්වඩ්ට දෙන්නට ඇත්තේ එක ම පිළිතුරක් පමණි. ඒ බෙලා කෙරෙහි වන අසීමිත ආදරයයි.  ඉතින් පින්වතුනි, මනුස්ස වෙසින් හිඳ පෙම්වතියන්ගේ රුහිරු උරා බොන පෙම්වතුන් වෙසෙන කලියුග කාලයක එඩ්වර්ඩ් නමැති වැම්පයරයාට පෙම් බඳින්නට ඒ කාරණාව ම ප්‍රමාණවත් නොවේ ද? 

කොහොමටත් සමස්ත කතා මාලාව පුරා ම එඩ්වර්ඩ් ව නිර්මාණය වී ඇත්තේ අතිශය කාරුණික, අන්‍යයන් හොඳින් වටහා ගන්නා, සුන්දර වතක් සේ ම හදවතක් ද හිමි තුරුණුවෙකු ලෙසිනි. ඔහු නිර්භීත ය. අන්‍යයන් අගයන සුළු ය. කාන්තාවන්ට ගරු කරන්නෙකි. සිය පෙම්වතියට අතිශයින් ආදරය කරන්නෙකි. පොත් කියවන්නෙකි. ශාස්ත්‍රීය සංගීතයට සවන් දෙන්නෙකි. පෙම්වතිය වෙනුවෙන් කවි පබඳින්නෙකි. ශේක්ස්පියර්ගෙන් උද්ධෘත ගෙන කතා කරන්නෙකි. සොබාදහම රස විඳින්නෙකි. අසීමිත ව ඉවසන්නෙකි. කරදරයකදී දුබලයන් ව රකින්නෙකි. සදාකාලික තාරුණ්‍යයේ වෙසෙන්නෙකි.  අමනුෂ්‍යයකු වී ත් මනුෂ්‍යයන්ට වඩා මිනිස්කම් ඇත්තෙකි. 

ඉතාමත් ම සරල ව කියන්නේ නම්, පොත් කියවන යුවතියන්ගේ ෆැන්ටසිය විසින් අපේක්ෂා කරන අන්දමේ ප්‍රේමවන්තයෙකි. 

ඒ ෆැන්ටසියට බෙලා මෙන් ම මමත් අතිශය භයානක ලෙස ආකර්ශණය වෙමින් හිඳිමි. දනිමි. මෙය අවදානම් සහගත ය. එහෙත් අනෙක් අතට ගත් කල ප්‍රේමය කොහොමටත් අවදානම් සහගත ව්‍යාපාරයකි.

Sunday, January 1, 2017

දුරුතු හීතල යට හිඳ...

ජනේරුව කවුළුවෙන් ගෙට එබෙන
දොර පියන් විදා එන්නැයි කියන
තණපඳුරු මතින් පිය ඔසවමින
අලුත් සන්තෝසෙකට අත වනන

ගෙවුණු උඳුවප් සිසිල අතහැරෙන
උණුසුම්ම නවම් මහ මඟ හිඳින
තිත්ත පැණි එක් රසින් රස විඳින
හෙටක් හෙට පිපෙන්නට මග බලන

පවන් වැද හදග තුරුපත් සැලෙන
ලවන් පෙම් නුරා රසයෙන් තෙමෙන
කඳුළ ඇති තැනට සිනහව නැගෙන
හෙටක් වේවා පැතුම් පිරිසිඳෙන

වැහි වැටෙන තැනට යන - එන සියලු යහපත් හදැත්තන්ට, හැමදාමත් කියන්නා වාගේ ම ආත්ම අර්ථය සේ ම පරාර්ථයත් ඉටු කරන්නට සිත් වෙන මනෝරම්‍ය වසන්තයක් වේවා.. 

Tuesday, December 13, 2016

ඔව්.. මං ලලිතා වගෙ තමයි..!

කලකට පෙර ලියූ මල් පොකුරු, ආබරණ සහ ළඳබොළඳකම් වෙනුවට.. කියන ලිපියේ වැහි දැරිවි, ලලිතා ගැන පොඩි සඳහනක් කළා. ඈ මගේ වීරවරියක්. ඒ ලිපියට හිතවතියක් දැමූ කමෙන්ටුවකින් අසා තිබුණා වැහි දැරිවිව ලලිතා වගේ මවා ගන්නද කියලා..

ඒ ප්‍රශ්නයට පිළිතුර, ඔව්! ඒ විදියටම මවාගන්න.. ඒක මට විසල් ගෞරවයක්..!

ලලිතා කියන්නෙ තාගෝර්ගෙ මනෝ විශ්වයේ මැවුණු සුන්දර ම පහන් තාරකාවක්. ඈ ඉන්නෙ ගෝරා පොතේ. ගෝරාගෙ සහෘද මිත්‍රයා, විනයගේ හිත දිනාගන්න අපූරු යුවතියයි, ලලිතා.

ඈ මුරණ්ඩුයි. අතිශය මුරණ්ඩුයි. විප්‍රකාර සම්ප්‍රදායන්ට අනුව ජීවත් වෙන්න ඈ අසමත්. ඈ ජීවත් වෙන්නෙ නිවැරදි විදියට. ගමන් කරන්නෙ නිවැරදි මාර්ගයෙ. ඒත් ඒක මුග්ධ සම්ප්‍රදායන් අතහරින ලද ගමනක්. ඒ වගෙම යහපත් සම්ප්‍රදායන් අත් නොහරින ලද ගමනක්. වැසි දැරිවිත් ඒ වගේ. සම්ප්‍රදාය තුළ අතහැරි යුතු දෙය අතහරිමින් මං සම්ප්‍රදායෙ ඇති සුන්දර - යහපත් ආකල්ප - හැසිරීම් රටා රැක ගන්නවා. 

ගෝරා පොත හරහා අපේ හිතේ මැවෙන ලලිතා හීන්දෑරි, කොණ්ඩෙ දිග කෙල්ලක්.. ලලිිතා විතරක් නෙමේ තාගෝර්ගේ කොයි පොතෙන් මැවෙන්නෙත් ඒ වාගෙ කෙල්ලන්ව. බාහිරින් වගේම අභ්‍යන්තරයෙනුත් සුන්දර කෙල්ලන්ව. අභ්‍යන්තරය සුන්දර කර ගැනීම කොතෙක් අපහසු කාර්යයක් වුණත් ලලිතා වගේ වෙන්න ඇත්නම් කියා හිතෙද්දී සුපිරිසිදු ආධ්‍යාත්මයක වටිනාකම වඩ වඩාත් දැනෙන්නට පටන් ගන්නවා. 

ඒ වාගේම ලලිතා, ආදරය වෙනුවෙන් ඕනෑ දෙයක් කරන්නට සූදානම් යුවතියක්. විරළ ගණයේ පෙම්වතියක්. විනය ලලිතා වෙනුවෙන් ඕනෑ ම කැපකිරීමක් කරන්නට සූදානම් වෙද්දී ලලිතාත් විනය වෙනුවෙන් ඕනෑ ම කැපකිරීමක් කරන්නට සූදානම්. ප්‍රේමය යනු කුමක්දැයි කියාවත් නොදන්නා ප්‍රාථමික පන්තිවල උන් කාලයේදී පවා ප්‍රේමය අප්‍රමාණ කැපවීමක් ලෙස කියැවූ වැසි දැරිවි ඒ අතින් ලලිතාට බොහෝම සමානයි. ඒ වගෙම කොපමණ දුකකදිවත් කඳුළු සලන්නට අකැමැති කෙල්ලක ලෙස තාගෝර් වරෙක ලලිතා ගැන සඳහන් කරනවා. ලෝකය ඉස්සරහ එක ම කඳුළක්වත් නොහෙළා ඕනෑ ම වේදනාවක දී ඉවසා දරා හිඳ කවුරුත් නැති තැනක පමණක් වැළපෙන්නටයි වැසි දැරිවියත් කුඩා කාලෙ ඉඳලා පුරුදු වෙලා ඉන්නේ.

තවත් කාරණයක්.. මේ සුන්දර කෙල්ල ස්ත්‍රීත්වය පිළිබඳ ව ආසියාවේ ඇති ඇතැම් සම්ප්‍රදායික ආකල්ප බරපතළ ලෙස ඉක්මවා යන කෙනෙක්. ගෝරා පොතේ තාගෝර් එක් තැනක සඳහන් කරන, "ගෑණු උදවිය ගෙදර දොර ඉවුම් පිහුම්, පිටි කෙටීම් වගේ දේවලට සීමා කරලා පහත් තත්ත්වයෙන් බැලීමෙන් අපි අපේ මුළු රටම පහත් තත්වයට පත් කරනවා. පුරුෂයා තමයි ශක්තියේ අනාවරණය කළ අංශය. ඒ වුණත් ඒක උසස්ම තත්වය නොවෙයි. ස්ත්‍රිය ශක්තියේ අනාවරණය නොකළ අංශය." යන ස්ත්‍රිය පිළිබඳ ආලෝක ප්‍රකාශය ඒ පොත තුළදී සිය ජීවිතයෙන් ඔප්පු කොට පෙන්වන ස්ත්‍රිය වන්නේත් ලලිතායි. ලලිතා යනු අනාවරණය නොවූ ශක්තිය සමාජගත කරනු පිණිස ම ගුරුදේව් තාගෝරයන් අතින් මැවුණු කෙල්ලක් ද කියාත් මා මගේ මිතුරියක් සමඟ වරෙක සාකච්ඡා කළා. කතා නායිකාව වන සුචරිතා ඉක්මවා ගොස් සිය හදවත ස්පර්ශ කරන්නේ ද ලලිතා වග තාත්තාත් මා සමඟ පවසා තිබෙනවා. යහපත් සමාජයක් ගොඩ නගනු පිණිස කලාවෙන් ද - කතාවෙන් ද - ආකල්පයෙන් ද විප්ලවයක් කරන ලලිතා ඉන්දියාවෙන් අපට හිමි වන සුවිශිෂ්ට ආදර්ශ රූපයක්. ඒත් ඉන්දියාවේ ශිවන්‍යාගේ නයි නැටුම් නරඹන ලංකාවේ ළඳුන් කොතෙක් දුරට ලලිතාව ආදර්ශයට ගනීද යන්න ගැන නම් වැහි දැරිවිට සාධාරණ සැකයක් තියෙනවා..

ඒ වාගේ ම ලලිතා සමාජ වගකීම පිළිබඳ ප්‍රබල හැඟීමක් ඇත්තියක්. ඕනෑ ම කෙනෙකු අතින් තමා උපන් සමාජයට ඉටු විය යුතු මෙහෙවරක් ඇත්තේය යන්න ඇය විශ්වාස කරනවා වාගේම ඒ වෙනුවෙන් ක්‍රියා කරනවා. මෑතක දී නැරඹූ එක ම සිංහල ටෙලිනාට්‍යය වූ බොහීමියානුවා ටෙලි කතාවේදී උමාලි තිලකරත්න සහ සජිත අනුත්තර අතර වූ දෙබසකත් මේ වග මෙසේ සඳහන් වුණා මතකයි - "මැරෙන්න කලින් මේ මහ පොළොව මත ඉපදුණු ණය ගෙවලා අවසන් කරන්න ඕනි.." ඒ වදන් හා සමපාත ව ඊට වසර ගණනකට කලින් ගෝරා නවකතාවෙන් මේ සත්තාව සමාජගත කෙරුණා. තවමත් පුළුල් සමාජ කාර්යයක නිරත වන්නට තරම් වැහි දැරිවි මුහුකුරා නොගියා වුණත් ලෝකය වෙනුවෙන් යමක් කළ යුතුය යන්න අපේ වටපිටාව තුළ අපි නිරන්තරයෙන් කතා කරනා දෙයක්..

මං ලලිතා තරම් යහපත් යුවතියක් නොවන වග හොඳින් ම දැන උන්නත් ඔන්න ඔය වගේ කාරණා ගණනාවක් උඩ, මාව ලලිතා ලෙසින් මවාගැනීම මට මහා විසල් ගෞරවයක්..

ලලිතා ම නූනත් ලලිතා වගේවත් වෙන්නට උත්සාහ කරන මට ඒ හඳුන්වා දීම, ඇත්තමයි.. මහමෙරක් තරම් ඉස්තරම්..!

Thursday, November 24, 2016

මනරම් දවස් + ඒ බෝ සෙවණ යට..

ඊයේ පෙරේදා දවසක ගාල්ල ප්‍රදේශයේ පාසල් කිහිපයක රසවින්දන වැඩසටහන් කිහිපයකට සහභාගී වෙන්නට සිදු වුණා. නව යොවුන් පරම්පරාව නියෝජනය කරන පාසල් සිසුන්ගේ රසවින්දනයත් - ආකල්පත් යහපත් අතට වෙනස් කිරීම කළ යුතු දෙයක් වාගේම කරන්නත් පුළුවන් දෙයක්. ඒ නිසා අපි අපේ ශක්ති ප්‍රමාණයෙන් ඒ වගේ කටයුතුවල නියැලෙනවා. මේ දවසත් ඒ වගේ ගාල්ලේ ගත වුණු මනරම් දවසක්..

දඟකාරයි - කටකාරයි කියන නව යොවුන් පාසල් සිසු සිසුවියන් ම මේ රසවින්දන වැඩසටහන්වලට සහභාගී වෙන්නේ පුදුමාකාර උනන්දුවකින්. අපේ පාසල් විෂය නිර්දේශවල තියෙන ඒකාකාරී බවෙන් බොහෝ වෙනස් තැනක තිබෙන සාහිත්‍ය රසවින්දනය ඔවුන්ට අලුත් දෙයක්. ඒ වාගේම රසවත් දෙයක්. පන්තියෙ උගන්නද්දි කෑ කෝ ගහලා ගුරුවරුන්ට කරදර කරන දරුවන් ම අලුත් කවි ගැන කතා කරද්දි ඒවා අහන් ඉන්න විදිය දැක්කම පුදුමත් හිතෙනවා. 

මේ එක් වැඩසටහනකදී අපිට හරි අපූරු යුවතියක් මුණ ගැහුණා. ඈ අපිත් එක්ක කතා කළේ සාහිත්‍යය ගැන. පොදු කටයුතුවල තියෙන අවශ්‍යතාව ගැන. ඒ අතරෙ තමන් ලියාපු කවි කිහිපයක් ගැනත් ඈ අපිත් සමඟ දොඩමළු වුණා. ගොඩක් හිතවත් වුණාට පස්සෙ තමා කිව්වෙ ඈ පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ වෛද්‍ය ශිෂ්‍යාවක් බව.

"අපි වැඩිම වුණොත් තව අවුරුදු හතළිහක් පනහක් ජීවත් වේවි නංගි. ඒ කාලය ඇතුළෙ මේ රට වෙනුවෙන් - අහිංසක මිනිස්සු වෙනුවෙන් කරන්න තියෙන දේ අප්‍රමාණයි. ගෙවන්න තියෙන ණය අප්‍රමාණයි.."

ඈ එහෙම කිව්වා. ඇය වැනි අනාගත වෛද්‍යවරියන් රටට වාසනාවක්. රටේ මිනිස්සුන්ගේ දුක් වේදනාවන් දැනෙන වෛද්‍යවරු හිඟ කාලයක ඇගේ චින්තනයෙන් යුතු වෛද්‍ය පරපුරක් බිහි විය යුතු ව පවතිනවා. 

ඉන්පස්සෙ ඇයත්, එක් රසවින්දන වැඩසටහනක් සංවිධානය කළ ඇගේ ඥාති සොහොයුරෙකුත් සමඟ අපි ගියා ඔවුන්ගෙ නිවෙස ආසන්නයේ තිබුණු පන්සලකට. මං ජීවිතයේ දැකපු සුන්දරම පන්සල ඒකයි. බුදුහාමුදුරුවෝ සියල්ල අතහැරලා සම්බුද්ධත්වය අවබෝධ කරගත්ත බෝධියේ ශාඛා වටේට රන්වැටවල් බැඳපු පන්සල්, පන්සල් කියා මට නම් දැනෙන්නේ නැහැ. ඒත් මේ පන්සල එයින් වෙනස්. පන්සල වටේට කළුගල්තලාවක් තිබුණා. අදටත මිනිස්සු බණ අහන්නේ ඒ කළුගල්තලාවේ හිඳගෙන වග දැනගත්තාම මගේ හිතේ ලස්සන මනෝරූපයක් මැවුණා. ඒ කළුගල්තලාවේ වාඩි වෙලා දවසක බණ අහන්න ඇත්නම් කියලා මේ ලියන මොහොතේත් මට හිතෙනවා.

පන්සල තිබුණේ පුංචි කඳුගැටයක් මත්තේ. ඒ ඉස්සර පන්සල් තනපු විදිය. ගමේ තිබුණ උස් ම ස්ථානයේ තමා පන්සල තනන්නේ. ස්වාභාවික විපතකදී වුණත් පන්සල ඇතුළේ මුළු ගමේම මිනිස්සු ආරක්ෂිතයි - ජාති ආගම් කුල භේදයකින් තොරව. ඒ බව කතා කරද්දි මට මතක් වුණේ වසර ගණනකට පෙර සමන් සිත්තරා කළ ප්‍රකාශයක්..

"බුදු සසුන සුරැකීම යනු සියලු ධාර්මික සංස්ථාවන් හී පැවැත්ම තහවුරු කිරීමයි. බුදුදහම මහා වෘක්ෂයකි. ඒ වෘක්ෂයෙහි සෙවණ යට හින්දු,කිතුණු,මුසල්මානු සියලු ආගම් ආරක්ෂිත ය." 

බුදුදහම සවිමත් ව පවතින තාක් අන් සියලු ආගම් ඒ වටා ආරක්ෂිතයි. මන්ද එය ආගමක් නොවන නිසා.. එය ලොව මෙතෙක් පහළ වූ සුවිශිෂ්ටතම දර්ශනය වන නිසා.. මිනිස්සු බුදුදහම ආගමක් නොවෙයි දර්ශනයක් ලෙස පිළිගෙන, ඒහි පස්සික ව විත් එය හදාරන්නට පටන් ගත් දාට මේ ලෝකය මීට වඩා බොහෝමත් ම සුන්දර තැනක් වේවි කියා ඒ මනරම් පන්සලේදී මට හිතුණා.

ගෙවී ගිය ඒ මනරම් දවසේ මතක අතරේ - තවමත් ඒ බෝ සෙවණ යට වැහි දැරියගේ හිත නිසංසලේ හුස්ම ගන්නවා.

Tuesday, November 15, 2016

උසස්පෙළ කියන්නේ ආදරේ ගලන තැන...

උසස්පෙළ කියන්නේ
ආදරේ ගලන තැන
හදවතින් හදවතට
යාලුකම පිරෙන තැන

නෝට් පොත් අගිස්සේ
කවි කෑලි ලියන තැන
ඉසිඹු ලන මොහොතකට
හිස් වචන කියන තැන

පුටු ගොඩක් තියෙද්දිත්
බිමින් ඉඳගන්න තැන
විහඟ රෑනක් වගේ
ඔහේ කෑ ගහන තැන

ටයි පටිය අග රැඳුණ
පහන සේ දිලෙන තැන
පහනකින් තව පහන්
දහක් බබළවන තැන

ඇහිඳ අකුරින් අකුර
හෙට දවස තනන තැන
ලබා සරසවි වරම්
විදු මවුන් පුදන තැන

ළදළු යුත් බෝධියේ
සෙවණ යට වඳින තැන
වෙළා සෙනෙහසේ අත්
යාලුකම් රකින තැන

ප්‍රංඥාකුර ලෙසින්
නැණ නුවණ වඩන තැන
වීර දූවරු හදා
රට දැයට පුදන තැන

දහතුනේ අන්තිමේ
ඇස් දුකින් තෙමෙන තැන
වෙන් වෙලා යන්න පෙර
බදාගෙන අඬන තැන

Wednesday, October 26, 2016

Sealed with a kiss - හාදුවකින් මුද්‍රා තබා ඇත්තෙමි

දෙවෙනි ලෝක යුද්ධය කාලෙදි පෙම් හසුන් හුවමාරු වෙද්දි ලිපිවල අග සටහන් වුණ ජනප්‍රිය ම වචනයක් තමා SWAK.. පෙම්වතා ඈත යුධ බිමේ ඉඳන් පෙම්වතියට ලියා එවූ මේ කෙටි අකුරු හතරෙ අදහස වුණේ, අපි කවුරුත් දන්න විදියට "Sealed with a kiss..  - හාදුවකින් මුද්‍රා තබා ඇත්තෙමි." කියන පණිවිඩය. උමතු අධිරාජ්‍යවාදයෙ අකාරුණික ගොදුරු බවට පත් වෙලා උන්නු - කොයි මොහොතක තමන් දෙදෙනාට එකිනෙකා අහිමි වේද යන්න නොදත් පෙම්වතුන් ලක්ෂ ගාණනකගෙ මේ ප්‍රාර්ථනය වැසි දැරියගෙ හිත උඩ අමුතු සිත්තමක් ඇඳපු වචන පෙළක්..

එ් වචන ටිකට මේ තරම් ආසා කරන්නට තවත් හේතුවක් තිබෙනවා. ඒ, ජේසන් ඩොනවන්ගේ Sealed with a kiss කියන ඒ වදන් පදනම් කරගෙන ලියැවුණු සින්දුව වැසි දැරියගේ ප්‍රියතම ගීයක් වීම. එගීයෙන් හිත පත්ළෙ ඇඳෙන්නෙ පාලුවත් එක්ක මුසු වුණ අනන්තාපරිමාණ ආදරයක්. යුධ බිමේ සටන් වදින පෙම්වතා ගව් ගණන් දුරක සිටින පෙම්වතියට සිය ප්‍රේමය මුදු හාදුවකින් මුද්‍රා තබා යවන අන්දම වැසි දැරියගේ වැහි වැටෙන හිතට දරා ගත නොහැකි තරම් ප්‍රේමණීයයි. 

මතක පොදියක් අස්සේ හැඟවිලා තිබුණ ඒ ගීය වැසි දැරියට අලුතින් මතක් කරලා දුන්නෙ සිත්තමී අක්කා. ඈ මෑතක දී ලියා තිබුණ ලිපියක සටහන් ව තිබූ මේ අපූරු වචන ටික යළිත් වරක් හිතට සමීප වුණේ ඈ නිසා වග, වැහි වැටෙන තැන ලියා තබන්නේ විසල් ස්තූතියක් සමඟින්.. 

මේ වචන ටික සටහන් කරන මොහොතෙත් ජේසන් මට ඇහෙන්නට සීල්ඩ් විත් අ කිස් ගයනවා. හැකි නම් ඔබත් අහන්න..



ගෙවී යන ගිම්හානය කොතෙක් හුදෙකලා වන්නක් දැයි දැන දැන ම ඒ පාලුව තමා උහුලන බැව් ඔහු සිය පෙම්බරියට දන්වා යවනවා. ඒ දිනපතා ම සිය ප්‍රේමය, හාදුවකින් මුද්‍රා තබා ඈ වෙත යැවීමෙන්.. 

ඔහු උණුසුම් හිරුඑළිය යට ඈ ව දකීවි. හැම අතින් ම ඔහුට ඇගේ කටඅඬ ඇහේවි. ඈව වැළඳගනු රිසින් ඔහු ඇය ව සොයාවි. ඒත් ඒ සියල්ල ම මායාවක් පමණයි. ඇය කොතැනකවත් නැහැ. එය එසේ වේ යැයි දැන දැන ම ඔහු නපුරු ගිමත් කාලයේ දී ඇගෙන් සමු ගන්නවා, සමුගත යුතු වන නිසා. රණ බිමට යා යුතු වන නිසා.. 

ප්‍රේමාන්විත යුවළකට එකිනෙකාගෙන් සමුගන්නට වීම කොතෙක් දුක්බර කාරණයක් ද? සියල්ලටම වඩා, ඒ වෙන් වීම සිදු වන්නෙ තමන්ගේ වුවමනාවෙන් නොවෙයි නම්. සමාජමය කාරණයක් නිසා නම්. විශේෂයෙන් ම යුද්ධයක් නිසා නම්.. ඒක කොතරම් කණගාටුදාකද කියා අමුතුවෙන් ලියන්නට අවශ්‍ය වන්නේ නැහැ..

කතාවක් තියෙනවා තමයි, All is fare in love and war කියලා. ඒත් වැසි දැරිය ළදැරියක කාලේ එය පිළිගත්තේ නැහැ. ආදරයේදීවත් යුද්ධයේදීවත් සියල්ල සාධාරණ වන්නේ නැහැ. කොතැනකදීවත් අසාධාරණ දෙයක් සාධාරණ වෙන්නේ කොහොමද කියන එක ඒ පාඨය ඉගෙන ගත් බිළිඳු අවදියේ පටන් මගේ හිතට වද දුන්නු කාරණයක්..

සියල්ලට ම විසඳුම අප්‍රමාණ ආදරය වග අද - වයසින් වැඩුණු පසු වැසි දැරිය තේරුම් ගනිමින් ඉන්නවා. 

සාධාරණය හෝ අසාධාරණය ගැන කතා කිරීමටවත් යුද්ධ ඇති නොවෙනවා නම් කොයි තරම් අපූරුද? 
යුද්ධ හටගන්නෙ කොතෙක් පටු පරමාර්ථ මත ද.. මනුෂ්‍යත්වයේ නාමයෙන් ක්‍රියාත්මක වෙන ආගම් අනිසි ලෙස ප්‍රචාරය කරන්නට යාමෙන්.. සියල්ලන්ටම අයිති මහපොළොවෙ කෑලි කෑලි බෙදා වෙන් කරගන්න යාමෙන්.. නිර්ධන පාන්තිකයන් අසීමිත ලෙස තලා පෙළා පොඩි කර දැමීමෙන්..

මිනිස්සුන්ට පුළුවන් නම් ආගමේ නාමයෙන් - ජාතියේ නාමයෙන් - භූමියේ නාමයෙන් යුද්ධ නොකර සිටින්න. සියලු දෙනාගේ මනුෂ්‍යත්වයට ගරු කරමින් ජීවත් වෙන්න.. ඇත්තටම සාධාරණ හේතුවක් මතවත් යුද්ධ ඇති වෙන්නේ නැති වෙයි..

ආදරයෙන් පිරුණු ලෝකයක සියලු දෙනා සමාන නිසා.. සියල්ලන්ට සාධාරණය ඉෂ්ට වන නිසා..

කවදාක හෝ ආදරයෙන් පිරුණු ලෝකයක් බිහි වුණොත් පෙම්වතුන්ට සිය ලිපිවල හාදු මුද්‍රා තැබීමට වුවමනා වන එකක් නැහැ. ඔවුන්ට හැකි වේවි, උනුන්ගේ ජීවිත හැබෑවට ම හාදුවලින් සහ ප්‍රේමයෙන් මුද්‍රා තබා ගන්නට..

Sunday, October 16, 2016

සිනමාහල් ප්‍රේමය සහ ඒ අකුරු හතරේ තේරුම..

පාසල් කාලයෙන් ඉක්බිති නොඑක් සරසවිවලට බෙදී විසි වී ගිය අපට එක් වන්නට ලැබෙන්නේ කලාතුරකින් දවසක ය. එහෙයින් මාත් තාත්තාත් මගේ මිතුරියන් තිදෙනෙකු සමඟ සිනමා පටයක් නරඹන්නට තීරණය කළේ අහම්බෙන් ය. සිනමාපටය හොඳ යැයි හිතා බලන්නට ගිය ද ඉන් බලාපොරොත්තු වූ සමාජ ශෝධනය නම් කිසිසේත් ම ඉටු වී ඇත්තේ නොවේ. එහෙයින් ඒ ගැන කතා නොකර ම සිටීම වඩා හොඳ ය. සිනමා පටයක් වේවා, නවකතාවක් වේවා, මොනයම් ම අන්දමේ නිර්මාණයක් වේවා, පවතින සමාජය උසස් කිරීමට දායක විය යුතු යැයි විශ්වාස කරන වැසි දැරියට ඒ ජාතියේ නිර්මාණ දිරවන්නේ නැත. එහෙයින් ඒ ගැන කතා නොකරමි.

මට කියන්නට වුවමනා වූයේ එය නොවේ. වැහි දැරිවිගේ මිතුරියන් අතිශයින් ම කලට වේලාවට වැඩ කරන පිරිසක් වීම හේතුවෙන් තාත්තාටත් වැහි දැරිවිටත් පැය බාගයක් පමණ චිත්‍රපට ශාලාව ඉදිරිපිට රස්තියාදු වෙන්නට සිදු විය. අප එතැන සිටි ඒ මොහොතේ බොක්ස් ටිකට්පත් මිළ දී ගැනීමට පැමිණි පෙම් ජෝඩුවලින් සියයට අනූනමයයි දසම නමයක් ම අවුරුදු දාහතර - පහළව තරම් ළාබාල වයසේ ළමුන් ය. අඩුම තරමේ ඔවුන් උසස්පෙළ කරන වයසකවත් උන් පෙම්වතුන් නොවේ. දැලි රැවුලවත් මෝදු නොවූ කොල්ලන් ද - ඇඟපතවත් හරියට නොවැඩුණු කෙල්ලන් ද බොක්ස් ටිකට්ස් මිළ දී ගන්නා ආකාරය ඇත්තෙන් ම මා තුළ මවිතයක් ඇති කළේය.

වැසි දැරිය ආදරය දකින අන්දම වෙනස් ය. ඒ බව පිළිගනිමි. ඒ විදියට අවට ලෝකයා ආදරය කළ යුතු යැයි මා කිසිසේත් ම සිතන්නේ ද නැත. අපේ ලෝකය තුළ ආලය යනු අපට සංසාර බන්ධනයකි. උනුන් උදෙසා සේ ම ලෝකය උදෙසා කැප වීමකි. ප්‍රේම කරන අතරේ සමාජය ද තැනිය යුතු ය යන ආකල්පයෙන් වැඩ කරන අප මෙන් අන් අය සිතිය යුතු යැයි මා අපේක්ෂා කිරීම අතිශය අසාධාරණ ය. ඒ බව ද පිළිගනිමි. මන්ද, එක් එක් පුද්ගලයන්ගේ සමාජ වටපිටාවන් එකිනෙකට වෙනස් වන හෙයිනි. අප පවා ආල වඩන යන තේරුම බෝසත්කම කියා සිතන්නේ නැත. අපට ද ආදරය තුළ ලෞකික අපේක්ෂාවන් තිබේ. එහෙත් ඒ අපේක්ෂා සංයමයකින් තොර ව, දුවන්නන් වාලේ දුව ගොස්, මොහොතකින් සංසිඳවා ගැනීමේ පිස්සුව ආදරය යැයි මම විශ්වාස නොකරමි. 

යුවතියක විසින් තෝරා ගත යුත්තේ ඉඩ ලැබෙන පළමු මොහොතේ ම ඇගේ සලුපිලි මුදන්නට සැරසෙන තරුණයෙකු නොවේ. කිසිම කෙල්ලක් පෙම්වතා තමාට අහුමුලුවලට හෝ හෝටල් කාමරයකට හෝ රිංගන්නට කතා කරනු ඇතැයි ඇතැයි සැකමුසුව සිටිය යුතු නැත. ඇයට ඔහුගේ අතේ එල්ලී නිදහසේ ගමන් කළ හැකි විය යුතු ය. හිතේ සැකයකින් තොර ව ඔහු හා ඕනෑ තැනක යා හැකි විය යුතු ය. පෙම්වතෙක් යනු ගණිකාවක් සොයා එන කෙනෙකු නොවේ. තවත් ජීවිතයකට පෙම් කරන්නෙකි. ඒ ජීවිතය අප්‍රමාණ ආදරයකින් සුරකින්නෙකි. එසේ ම පෙම්වතියක යනු තවත් ජීවියෙකුගේ අතේ ඇති මුදලට, ඔහුගේ වාහනයට ආදරය කරන්නියක් නොවේ. ඔහුගේ හදවතට ප්‍රේම කරන්නියකි. 

ආදරය යනු අනන්තාපරිමාණ ඉවසීමකි. කැපවීමකි. ජීවිත කාලයක් පුරා ජීවීන් දෙදෙනෙකු විසින් එකිනෙකාගේ සිරුරට සහ හදවතට අවංක ව බැඳී සිටීමකි. එවන් බරපතළ සත්තාවක් දැලි රැවුලවත් නොවැඩුණ තරුණ පරපුරකට වටහා ගත හැකි ද යන්න කල්පනා කරමින් මම බියපත් ව මේ තරුණ ජෝඩු දෙස බලා උන්නෙමි. ඔවුන් මේ වියදම් කරන්නේ සිය මව්පියන් දහදුක් විඳ ටියුෂන් පන්ති ගාස්තු ලෙස අතට වඩම්මවනා මුදල ය. ෆිල්ම් එක බලන්නේ ඒ මුදලිනි. සිප්සතර හදාරා වෙහෙසතැයි උණු වූ ළයින් යුතු ව මව්වරුන් උදෑසන නැගිට සිය දියණියට හෝ පුතුට බැඳ දෙන බත් මුල ඔවුන් කන්නේ චිත්‍රපටියක් බලා ඉක්බිති කොහේ හෝ අහුමුල්ලක ඇති අවන්හලකට රිංගා ගෙන ය. සිය පාසල් නිළ ඇඳුම් පිටින් ම අවන්හල් ගානේ අත් පටලවාගෙන රස්තියාදු වෙන පෙම්වතුන් ඕනෑ තරම් මම නුගේගොඩ අවට දැක ඇත්තෙමි. 

තාත්තාත් මාත් ඔවුන් දෙස බලා උන්නේ කළකිරීමකින් නොවේ. දුකකිනි. විවාහයකින් කෙළවර වෙතැයි කිසිසේත් අපේක්ෂා කළ නොහැකි මේ ශාරීරික බන්ධන - අරටුවක් නැති ෆැන්ටසි බන්ධන ගැන කල්පනා කරමින් ඉන්නා කල වැහි දැරිවිගේ මිතුරියෝ ද සිනමාහලට ළඟා වූහ.

එතැන පොදි කකා උන් අවුරුදු පහළවක්වත් නුවූ තරම් ඉතා ළාබාළ පෙනුමැති පෙම්වතුන් යුවළක් දෙස බලා උන් මගේ මිතුරියක් සුසුමක් හෙළා මෙසේ කීවා ය.

"මගේ කොල්ලා කවදාවත් මෙහෙම තැනකට යන්න මට කතා කරලා නැහැ වැස්ස. අපි හැමදාම මුණ ගැහෙන්නෙ මිනිස්සු යන එන එළිමහන් තැන්වල. අන්ධකාර අහුමුළුවල නෙමේ. අපි කතා කරන්නෙ බරක්පතළක් සහිත දෙයක් ගැන. මේ ලෝකෙ තියෙනවට වඩා යහපත් කරන්න පුළුවන් ක්‍රමයක් ගැන. මේ ළමයි ආදරේ කියන්නෙ මොකක්ද කියලාවත් දන්නව ඇති ද වැස්ස... අඩුම තරමෙ ඒ අකුරු හතරෙ තේරුම?"

Monday, October 10, 2016

නපුරු කොළඹ, ලස්සන අතීතය සහ ඉන්න තැන හිඳ සඳ බැලීම


මං සැනසිල්ලෙ නිදහසේ වාඩි වෙලා ඉන්න ආස තැන් මහ ගොඩක් තියෙනවා. මහ කළුවර රැයක රුවන්වැලි සෑ මළුවෙ වාඩි වෙලා අහස පසුබිම් කරන් පේන සෑ රදුන් දිහා බලන් ඉන්න තමා වඩාත් ම ආස. දෙවනු ව, ශ්‍රී මහා බෝධිය ළඟ - හැබැයි සෙනඟ නැති දවසට. තෙවනුව, නුවර වැව අයිනෙ සීතල සුළඟ හමන උදා වරුවට.. තව මහ ගොඩක් දේවල් තියෙනවා. දියවන්නා රක්ෂිතය අද්දර අර පඳුරු ගැහෙන ගොහොරු බිම් ආසන්නයෙ සියක්කාරයන්ගෙ කටඅඬ අහමින්.. වැඩිය සෙනඟ නොඑන ගස්වැල්වලින් වට වුණු අවහන්හල්වල කාලෙ කමින් ඉන්න.. ගෙදර ඔක්කොම විදුලි පහන් නිවා දාලා ගෙවත්තෙ තණකොළ බිස්සෙ ඉඳගෙන හඳ දිහා බලා ඉන්නත්.. ඒ වගෙම සැන්දෑ වරුවක කොහේ හරි මනරම් වටපිටාවක බංකුවක වාඩි වෙලා ඉන්නත්... 




උපන් දා පටන් ජීවත් වෙන කොළඹ අවට නම් නිදහසේ පිරිසිදු හුස්මක් ගන්න තරමක් අපහසුයි. උස ගොඩනැගිලිත් - පාර පුරා ධාවනය වන රථවාහනත් අතරෙ කවර නම් නිදහසක් ද? ඉඳහිටක හරි ජීවිතය විඳින්න හිතාගන ගැමි පරිසරයක ඇවිදින්න යන්නෙ ඒ නිසයි. එතකොට දැනෙන සතුට සැනසිල්ල කවදාකවත් නගරයෙ කිලුටු වෙච්ච හුළඟ ආශ්වාස කරලා ලබන්න බැහැ. ඒත් ඉතින් මොනවා කරන්නද.. නාගරික ජීවිතේට කොයි තරම් අකැමැති වුණත් ජීවත් වෙන්න සිද්ධ වෙලා තියෙන්නෙ නගරයෙ නම්..

ඉස්සර නම් වැසි දැරියගෙ ගෙදරත් වටපිටාව හරි නිස්කලංකයි. ගෙවල් ගොඩක් වෙනුවට තිබුණෙ ගස් ගොඩක්. ගෙදර වටේටම ගස් වැල් කැපිලා - හිස් ඉඩම් විකිණිලා - අලුත් ගෙවල් හැදෙන කොට වැසි දැරියට කෑ ගහලා අඬන්න තරම් හිතෙනවා. වැසි දැරියත් එක්ක කතා කරන්න පුරුදු වෙලා උන්න ගස් යෝධ දැති රෝදවලට අහුවෙලා බිමට වැටුණ දවසෙ පුංචි අම්මත් මාත් ඒ දිහා බලන් උන්නෙ අඬන්න බැරිකමට. නෑනා නිවාඩුවට ගමේ ඉඳල ආවම ඒ ගස් යට අපි දවස් කීයක් සෙල්ලම් කරන්න ඇතිද.. බට්ටො පනින්න ඇතිද.. ඒ ගස් කඳන්වල උන්න ගොලුබෙලි යාලුවො එක්ක කතා කරන්න ඇතිද.. අද ඒ ගස් යාය තියෙන තැන තියෙන්නෙ මහ විසාල ගෙවල් දෙකක්. ඒ ගෙවල්වල පදිංචිකාරයොත් ඒ තරම් සුහද සම්බන්ධතා පවත්වන්න නම් කැමැත්තක් ඇති වගක් පෙනෙන්නෙ නැහැ. ඉස්සර ඒ ගෙවල් තියෙන තැන තිබුණ ගස් ඊට වඩා ආදරණීය විදියට මිනිස්සුත් එක්ක සම්බන්ධ වුණා. ඒත් ඉතින් මොනවා කරන්නද.. අපි හැම දෙනාම අඩු වැඩි වශයෙන් යාන්ත්‍රීකරණයට ලක් වෙමින් ඉන්න කාලයක මේ විදියටවත් මිනිස්සු මානව සම්බන්ධකම් පවත්වනවා ඇති..

ඔහොම අජීවි මිනිස්සු ඉන්න අජීවි වටපිටාව ගැන වෙලාවකට වැසි දැරියට කණගාටුයි.. හරියට කෑ ගහලා සින්දුවක්වත් කියන්න බැහැ. ඒ තරම් කිට්ටුවෙන් අවට ගෙවල් දෙක තුනක් පිහිටලා තියෙන්නෙ. රොබෝ කෙනෙක් වාගෙ ගේ ඇතුළටම වැදිලා ඉඳලා එපා වෙන මොහොතක ඒ ගැන අවලාද කියන වැසි දැරියට තාත්තා නිතරම කියන කවියක් තියෙනවා. මට මතක හැටියට ඒ කවිය තිබුණෙ ලක්ෂ්මන් පියසේන කවියාගෙ නිවෙන මිහිර කියන කවි පොතේ..

නිදි නැති සිතිවිලි ලිහා
එළිමහනට විසි කළා
ඉන්න තැන ම ඉඳගෙන හරි
බලන්න ඔය සඳ දිහා..

Friday, September 30, 2016

සමහරක් දුරින් දුරු කළ යුතු..!

අප්‍රියයන් හා එක් වීම දුකක් කියලා බුදුහාමුදුරුවෝ දේශනා කරලා තියෙන්නෙ තුන් කල් පිරිසිඳ බලලා බව අපි කවුරුත් දන්නවනෙ. ඒක එහෙම තමා. අපි කැමති වුණත් අකැමැති වුණත් අපිට ජීවිතේ එක එක වකවානුවලදි අප්‍රියයන් හා එක් වෙන්න වෙනවා. 

පුද්ගලික ව මට නම් අප්‍රියයන් හා එක් වීම කණගාටුදායක දෙයක් වෙන්නෙ ආශ්‍රය කරන්න ඉතා ම ප්‍රියමනාප යහපත් මිනිස්සු මේ ලෝකෙ ඇති පදම් ජීවත් වෙන වග දැනෙන කොටයි. අන්‍යයන් ගැන ඉතා ම කරුණාවෙන් පවතින, ආදරණීය මිනිස්සු ඉන්න ලෝකෙක අපිට ඔවුන් වෙනුවට අයහපත් ඇත්තන් සමඟ කෙටි කලකට හෝ ගනුදෙනු කරන්න සිද්ධ වෙන එක කණගාටුවක්. 

If you want a happy life, get rid of toxic people කියලා කතන්දරයක් තියෙනවනෙ. ඉතින් ඒ අත්මිදීම - මේ ලිපියෙ මාතෘකාවෙනුත් කියැවෙන කාරණාව දෙවිදියකට කළ හැකියි. එකක් භෞතික ව එහෙම මිනිස්සුන්ගෙන් ඈත් වෙන එක. එහෙම මඟ හරින්න  පුළුවන් මිනිස්සුත් ඉන්නවා. ඒත් සමහරුන් ව එහෙම භෞතික ව අත් හරින්න අපහසුයි. කොතෙක් මඟ හරින්න හැදුවත් අහේතුක ව අපිත් එක්ක පැටලෙමින් එනවා. අපි නොදන්නවා වුණාට අපේ සංසාර බන්ධන හරි බරපතළයි. පූර්වාත්මවල අමනාපකම් මේ භවයටත් බලපානවා වෙන්න පුළුවන්. 

ඒත් ඒ සම්බන්ධයෙන් වුණත් අපිට කරන්න පුළුවන් දෙයක් තියෙනවා. ඒ තමා මේ භවයට මල්ල පුරවගන්නැතුව ඉන්න එක. මොකටද නිකං තව කෙනෙක් ගැන වෛරයක් නඩත්තු කරන්නෙ. රවනවට වඩා හිනා වෙන එක පහසුයි වාගෙ ම වෛර කරනවට වඩා මෛත්‍රී කරන එක ලේසියි. ඒ නිසා ඒ වගේ අය ගැන අපේ හිතේ තියෙන වෛරය මානසික ව අත් හරින එකයි කළ යුතු වන්නෙ. බාහිර පුද්ගලයෙක් ගැන ඇති වන වෛරයකින් දිග් ගැහෙන්නෙ අපේ සංසාරයමයි. ආගමික අරුත පැත්තකින් තියලා බැලුවත් එතැනින් කිළිටි වෙන්නෙ අපේ හදවතමයි. ඒ නිසා හොඳම වැඩේ තමා ඔවුන්ට ඔවුන්ගෙ පාරෙ යන්න දීලා අපි අපේ පාරෙ ගමන් කරන එක... 



අනිත් එක ඒ වාගෙ අය ගැන අපේ හිතේ තියෙන වෛරය පවා එක්තරා ආකාරෙක බැඳීමක්. කෙනෙක් තව කෙනෙක්ට වෛර කරන්නෙත් ඔහු හෝ ඇය ගැන හිතන නිසානෙ. ඔවුන් හා සම්බන්ධ අප්‍රසන්න මතක මතක් කරන නිසානෙ. ඉතින් අප්‍රියයන් ගැන වෛරයක් ඇති නොකරගෙන ඉන්න අපට පුළුවන් නම් ඔවුන් ගැන හිතන එකත් ඉබේටම නතර වෙනවා. එක පාරක් උත්සාහ කරලා බලන්න.. අප්‍රියයන්ට වෛර කිරීම නැවැත්තුවාම ඔවුන් ඔබේ ජීවිතයෙන් ඉබේටම ගිලිහිලා යනවා.

ඒක කියන තරම් පහසු නැහැ. වැසි දැරියටත් ආශ්‍රයට අප්‍රිය කෙනෙක් මුණ ගැහෙද්දි හරි අපහසුයි. තරමක් තරහත් යනවා. ඒත් ඒක අඩු කරගන්න දැන් උත්සාහ කරමින් ඉන්නවා. දවසක් වැසි දැරිය යමෙක් ගැන තරහ ගිහින් ඉන්න මොහොතක රීසිවරේ එහා පැත්තෙන් ඇහුණු සන්සුන් කටහඬකින් ඒ තරහා හොඳටම නිවිලා ගියා. 

මට නම් තරහකාරයන්ව ඈත් කරන්න කොයි තරම් වුවමනාද කිව්වොත් මං එයාලා එක්ක තරහින් ඉන්න එක අතෑරලා දානවා.. ඔයත් එහෙම කරන්නකො... 

කොයි තරම් අපහසු වුණත් එහෙම කරන්න පුළුවන් නම් හිතට සැහැල්ලුවක් දැනෙනවා. ගල් දෙකක් වුණත් එකිනෙක ගැටීමෙන් උපදින්නෙ ගින්දර ම පමණයි. ඒත් කා එක්කවත් ගැටෙන්නේ නැතුව ජීවිතයට තමා මත්තෙන් ගලා යන්න ඉඩ දුන්නාම නිවිහැනේ හුස්ම ගන්න පුළුවන්. යහපත් මානව සම්බන්ධතා ගොඩ නැගෙන කොට අයහපත් මානව සම්බන්ධතාවල නිස්සාරත්වය අපට ම වැටහෙන්න පටන් ගන්නවා.

අනෙක් අතට කොතෙක් ආශ්‍රයට අපහසු අය මුණ ගැහෙද්දිත්, ඔබට පුළුවන් නම් මනුෂ්‍යත්වය ගැන තියෙන අප්‍රමාණ විශ්වාසය නැති නොකරගන්න, අඩුම තරමෙ මිනිස්සු අපට දෙන අයහපත පෙරළා ලෝකයට එකතු නොකර ඉන්න, කොතෙක් අප්‍රියයන් ඔබේ ජීවිතේට ළං වුණත් ඔබ පැරදිලා නැහැ.